Voor schrijvers, door schrijvers
500 inzendingen in deze rubriek

Ook jouw tekstbijdrage is welkom en meedoen is gratis.

Cursiefje

Bij cursiefjes verwachten wij een korte tekst, vaak geschreven in de ik-vorm, met gebruik van eenvoudige taal, die echter door de taalhumor vaak verrassend en origineel wordt. Het cursiefje vertelt iets over de dagelijkse realiteit, waarmee verbeeldingselementen worden vermengd, heeft een humoristisch-luchtige toon, vaak gecombineerd met een droefgeestige ondertoon, relativeert de realiteit en verzacht de problemen. 
Klik hier
Eerst inloggen of (gratis) aanmelden s.v.p. om je artikel in te zenden.
(klik op de button om in te loggen of je aan te melden)

146 Hits

Publicatie op:
Beeldbellen
 
Mijn vader is jarig. Hij wordt eenenzeventig jaar. Het weer is winters.
Het hagelt en het regent. Tussen de sneeuwjachten door kan ik even naar de supermarkt. Er is door de vrouw van mijn vader een belgroep via WhatsApp aangemaakt. Coronaregels gelden nog steeds, dus dit is het meest aanvaardbare alternatief.
We hebben afgesproken om in de vooravond te bellen. Mijn man moet morgen werken. Dat betekent dat hij om half drie moet opstaan. Daarom vertrekt hij om zeven uur al naar boven. Mijn zoon zit tierend achter zijn spelcomputer met een koptelefoon op. Om half acht bellen. Ja hoor, dat kan. Mijn dochter kijkt even op van haar Ipad. Ze beweegt haar handen in cirkels en trekt gezichten naar het beeldscherm.
'Maham, ik maak een tiktok filmpje'. Wat in principe een nette manier is om te zeggen dat ik beter weg kan wezen.
Ik ga maar naar beneden.
Er is niets noemenswaardigs op televisie te zien, tenzij ik zin zou hebben in een zoektocht naar een boswachter, de nieuwe Maria, en anders de beste koekjesbakker, en dat heb ik niet. Dus zet ik muziek aan en luister naar de Nits.
Nescio.
I jumped of a bridge, and went swimming for hours. Nobody's looking.
Als het bijna half acht is, app ik voor de zekerheid naar boven. Ik ken mijn bloedjes tenslotte al een tijdje. Geen respons. Bellen helpt evenmin. Ik hoor de zoemtoon, maar kennelijk ben ik de enige.
Daarom begeef ik me naar boven en wacht, zittend op het bed van mijn zoon tot de telefoon gaat. Uiteraard is mijn zoon niet blij. Mijn dochter betreedt zijn slaapkamer eveneens en kijkt vies.
'Het ruikt hier naar oerwoud,' merkt ze op.
'Dan ga je maar weg,' grauwt mijn zoon met zijn zware stem.
De telefoon gaat. Mijn drie zussen zijn in beeld, met naast hen een lachend gezin. Hoe doen ze dat?
Ik ben alleen.
Mijn zoon feliciteert mijn vader kortaf, op mijn aandringen. Hij kijkt kwaad. Mijn dochter durft niet in beeld te komen en blijft veilig op afstand.
Mijn vader is wel in beeld en lacht breed.
Dan hoor ik een geluid achter me. Het is mijn man. Gehuld in een strakke, zwarte, sportieve slip. Verder is hij naakt. Hij draagt zijn Darth Vader masker, de gehate C-pep. Kennelijk was het teveel moeite om deze even af te zetten.
'Pfff grrtt', hoor ik hem murmelen vanaf de drempel. Praten met masker op is in principe onmogelijk.
'Kan dat niet beneden?' brengt hij dan met enige moeite boos uit, doelend op ons gezellige samenzijn.
De vrolijke gezinnen van mijn zussen lachen.
Ze hebben geen boze man of rebellerende kinderen.
Maar ik heb mijn vader gelukkig nog wel en hij wordt toch maar eenenzeventig jaar.
En zeg nou zelf, wie zou niet blij zijn deze mijlpaal te bereiken. Zeker in deze tijd.
Maar soms, heel af en toe, vraag ik me toch weleens af hoe oud ik worden zal.
 
Noot van de schrijver: Ik ontvang graag feedback

Feedback voor schrijfactiviteiten

Review voor: "Beeldbellen"

07.04.21
  • Tevredenheid over de schrijfkwaliteit
    80%
Show more
0 van de 0 lezers vond deze review nuttig

Ook graag je review voor een van de oudere inzendingen...

  • Chapeau! (397) Lieven Vandekerckhove⊕ 21-04-2020

    Kort en hevig. Korter en heviger dan wanneer het niet onverwacht was - bijvoorbeeld als het sluitstuk van een geniepig spel van kat en muis, waarbij tweehonderd snaken solidair staan tegenover een...

    Lees meer: Chapeau!