Voor schrijvers, door schrijvers

Cursiefje

Bij cursiefjes verwachten wij een korte tekst, vaak geschreven in de ik-vorm, met gebruik van eenvoudige taal, die echter door de taalhumor vaak verrassend en origineel wordt. Het cursiefje vertelt iets over de dagelijkse realiteit, waarmee verbeeldingselementen worden vermengd, heeft een humoristisch-luchtige toon, vaak gecombineerd met een droefgeestige ondertoon en  relativeert de realiteit en verzacht de problemen. 
Aantal gepubliceerde inzendingen: 211
Klik op de profielnaam of -afbeelding van de schrijver voor meer informatie en een overzicht van zijn/haar schrijfactiviteiten.

Aangetekend

| Cecilia Devriendt

Toen ik gisteren thuiskwam, vond ik in mijn brievenbus het karakteristieke, rood omrande  formuliertje, waarmee de postbode meedeelt dat hij (of zij) tevergeefs heeft aangebeld om een aangetekende zending te bestellen. Omdat postbodes nu al tegen de klok moeten werken, wordt zulke zending geen tweede keer meer aangeboden. Ik kon ze ´s anderendaags afhalen in het filiaaltje van Bpost in onze buurt.

            Ik was één en al nieuwsgierigheid toen ik vanmorgen dat kantoortje binnenstapte. Aangetekende zendingen krijg ik maar zelden toegestuurd, en ze hebben voor mij ook altijd iets bedreigends. Een deurwaarder, die me enig onheil in het vooruitzicht stelt? Vadertje Staat, die voor een onbetaalde boete revanche neemt? Ik ga zulke zending altijd toch maar met een tikkeltje onrust afhalen.

            Erg druk was het er niet, want slechts twee menselijke wezens bevolkten het kantoor: twee vrouwelijke bedienden, die achter het open loket gezellig zaten te keuvelen met elkaar. Hier wordt alvast niét tegen de klok gewerkt, dacht ik ondeugend. Ik stelde me voor dat ze daarenboven de last eerlijk onder elkaar verdeelden door het werk beurtelings te verrichtten. Krikt een goede organisatie niet overal de productiviteit op? Maar zelfs goed georganiseerd keek géén van beide vrouwen uitnodigend in mijn richting. Ik was daar duidelijk de hond in het kegelspel. Vermits elk signaal uitbleef, kon ik zelf bepalen tot welke van de hoedsters van de naarstigheid ik mij zou richten. Behalve dat ze beiden voor een gelijke job waren ingehuurd, hadden de twee dames weinig gemeen. Links zat een door Moeder Natuur goed voorziene matrone, hoog gecoiffeerd en kleurrijk gepoederd, met een air die haar boven het klootjesvolk verhief dat ´s zomers acht uren per dag in het zweet en ´s winters acht uren per dag in de kou mocht staan wroeten, terwijl rechts een weinig adellijke freule met het pagekopje van de jonge Mireille Matthieu er als een sloddervos bij zat. Ach ja, wat doet het er ook toe? Zal het pagekopje daarom één dag later in de hemel komen? Als de twee maar even ijverig zijn. Ik stapte op het zwaargewicht af, en toonde haar het briefje, waarmee de postbode mij gesommeerd had. Ze nam het aan, en bekeek het een paar seconden. Dan hield ze het mij weer voor, en vroeg onheilspellend: ‘Wat staat daar?’ Ik keek verwonderd op. Was ik naar het verkeerde kantoor gekomen? Zonder op mijn antwoord te wachten, zei ze op volstrekt emotieloze toon: ‘U bent 25 minuten te  vroeg, mevrouw.’

            ‘Hoezo, 25 minuten te  vroeg?’

            ‘Zal ik je mijn bril even lenen? Hier staat toch duidelijk leesbaar dat uw zending vandaag vanaf 11 uur ter beschikking ligt in ons kantoor?’ Ze keek me aan als een volleerde juf die een verstrooide bengel tot wat méér aandacht port.

             ‘Vanaf 11 uur,’ herhaalde ze met nadruk. 

            ‘Het is toch bijna 11 uur?’ probeerde ik.

            ‘Vanaf 11 uur, mevrouw,’ herhaalde  ze, en ze articuleerde daarbij zo opzichtig, dat de lust mij bekroop om haar hoffelijk te vragen of ze misschien niet liever lerares dictie was geworden. Als ik mijn post over 25 minuten kan krijgen, dan moest die daar nu toch al klaar liggen, meende ik. Maar ik wilde de dame niet teveel tegen de mooie haren strijken, en droop af. Veel tijdverlies was er gelukkig niet mee gemoeid, want het postkantoor lag op mijn weg naar de sportvelden, waar ik rond die tijd mijn kleinzoon moest afhalen. De terugrit bracht me dus sowieso weer langs dat kantoor.

            Ik haalde het briefje boven, en overhandigde het zonder veel uitleg aan dezelfde dame, die me een uurtje eerder de laan had uitgestuurd.

            ‘Mag ik de identiteitskaarten?’ vroeg ze.

            ‘Identiteitskaarten?’ 

            ‘Identiteitskaarten.’  

            ‘Ik heb toch maar één identiteitskaart?’

            ‘Kijk hier eens goed, mevrouw,’ zei ze kribbig, en ze draaide het briefje weer naar mij toe. ‘Hier staan twee namen op. Die zending is aan u én aan uw echtgenoot gericht, aan de heer en mevrouw. Ik heb de twee identiteitskaarten nodig.’

            ‘Nu breekt mijn klomp toch wel,’ zuchtte ik.

            ‘Uw wát?’ monkelde ze.

            ‘Mijn klomp,’ zei ik ietsje luider.

            ‘Het spijt me, mevrouw, maar de regels zijn de regels.’

Het pagekopje naast haar zat wat verveeld toe te kijken. Of de regels bij haar ook zo onverbiddelijk ‘de regels’ zouden geweest zijn? Ik verliet het lokaal, en reed naar huis om de identiteitskaart van mijn echtgenoot te halen. Toen ik terugkwam, zaten beide dames immer nog werkeloos op klandizie te wachten. Derde keer, goede keer?, durfde ik hopen. Ik overhandigde mietje-precies de twee identiteitskaarten. Ze rolde haar bureaustoel zowat een meter naar achter, bracht haar arm draaiend als een molenwiek naar de kast tegen de muur, opende een lade, en nam er zonder ook maar enigszins te moeten naar zoeken de omslag uit die voor mij bestemd was.

            Ik zei het al: aangetekende zendingen, ik moet ze niet.

 

 

Dit artikel delen?

Graag je mening (waardering en/of commentaar) over deze inzending.
Schrijvers stellen je waardering en/of commentaar bij een artikel erg op prijs!

Je waardering voor een artikel

Hits: 249

3.85

(De gemiddelde waardering is 3.8 door 5 stem(-men)

Reacties   

# RE: Aangetekend©Inspiratiewater EE 08-05-2020 14:37
Graag had ik meer van je hand gelezen, maar ik zag dat dit het enige verhaal is. Jammer.
# RE: Aangetekend©Inspiratiewater EE 08-05-2020 14:36
Dank je voor deze prachtige taal! Belgisch -pardon, Vlaams- is toch duidelijk anders, mooier, bezielder en fantasievoller dan Nederlands. Ik heb me perfect vermaakt tijdens het lezen. Voelde de onmacht van de ik-figuur t.a.v. de starheid van de met verve omschreven dames.
# PuikVera Bijma 28-11-2019 11:46
Mooi geschreven!
# Meneer,mevrouw?Guido Aerts 28-11-2019 00:00
# RE: Strips? — Cecilia Devriendt — 27-11-2019 18:20
Het gaat over het aantal sterren, Guido. Inhoudelijk vond ik je tekst een 3,5 waard, en ik heb inderdaad naar beneden afgerond voor de ALS/DAN-geschie denis. Volgende keer knijp ik een oogje dicht. :-)

Zou het kunnen dat uw echtgenoot Lieven heet want in dit stukje gaat het ook eens over meneer en dan over mevrouw. Of is er meer aan de hand?
# RE: Meneer,mevrouw?Cecilia Devriendt 28-11-2019 13:23
Guido, mijn partner heeft inderdaad per vergissing mijn openstaande account gebruikt om op uw vraag te antwoorden. Hij heeft naderhand zelf de reactie geschrapt.
# Re:Meneer/mevro uw?Guido Aerts 28-11-2019 14:01
ok Cecilia, kreeg ook net een soortegelijk bericht van Lieven. Toch even nakijken: de derde alinea van het stukje eindigt op het woord meneer daar waar het over een mevrouw gaat. Tenzij het een opzettelijke vergissing is van de 'gezette' dame? ;-)
# RE: Re:Meneer/mevro uw?Lieven Vandekerckhove 28-11-2019 15:13
Je bent een goede lezer, Guido, maar het betreft wel geen vergissing van de 'gezette' dame achter de 'toog', doch een fout van de (vooralsnog niet) 'gezette' dame vóór de toog. Het stukje werd door een debutante geschreven en herschreven - je kent dat allicht - en dan gebeuren dat soort inkonsekwente persoonswisseli ngen. :-)
# RE: Re:Meneer/mevro uw?Lieven Vandekerckhove 28-11-2019 15:14
Als ik eens even het heft in handen neem... :-)
# RE: Re:Meneer/mevro uw?Cecilia Devriendt 28-11-2019 15:50
Ziezo, rechtgezet :-)

Login of registreer (gratis) om een reactie te plaatsen

Tags: Cursiefje
Misschien wil je de volgende inzending ook wel lezen...

Nieuwe jurk

Geschreven door Connie van Vuuren. Geplaatst in 55 woordenverhaal.
Anne heeft zilvergrijs haar. Een bril met rood montuur siert haar gezicht. Honderd jaar is een memorabele leeftijd. Haar tafel staat vol met felicitatiekaarten en bloemen. ...
Meer lezen van Cecilia Devriendt ?
Actuele Top 3 van deze rubriek

ZEN

22, mrt, 2020 Diane Thone

In haar blauwbebloemde kleed

30, apr, 2020 Lieven Vandekerckhove

Eerst even de wereld redden

23, apr, 2020 Vera Bijma
 
Periodiek verwijderen we 'oudere' inzendingen o.b.v. geen of lage waarderingen door bezoekers. Door een waardering (1-5 sterren) te geven bepaal jij dus mede de continuïteit in publicatie van een inzending!