Voor schrijvers, door schrijvers

Cursiefje

Aangebrande lasagne
Inzendingen: 472
Bij cursiefjes verwachten wij een korte tekst, vaak geschreven in de ik-vorm, met gebruik van eenvoudige taal, die echter door de taalhumor vaak verrassend en origineel wordt. Het cursiefje vertelt iets over de dagelijkse realiteit, waarmee verbeeldingselementen worden vermengd, heeft een humoristisch-luchtige toon, vaak gecombineerd met een droefgeestige ondertoon, relativeert de realiteit en verzacht de problemen. 
Aangebrande lasagne
© Danny Vandenberk op .
Aantal hits: 50

Helemaal onvoorbereid. Zenuwen. Geen zelfvertrouwen.

‘Gaat u zitten, mijnheer Vandenberk. Vertel het eens.’

Wel een mooi kantoor. Huiselijk, gezellig ouderwets. Intelligent ogende man met zwart haar en grijze slapen zit aan massief eiken bureau. Lange vingers spelen met een gouden vulpen. Prachtig tafereel. Oh ja, hij vroeg me om iets te vertellen.

‘Maniakaal. Altijd geweest. Als kind al. Een balpen en een notitieboekje, meer had ik niet nodig om gelukkig te zijn. Uren en uren zat ik te schrijven. Papier in alle mogelijke formaten besnuffelde en streelde ik op bijna sensuele wijze, pennen in alle vormen en kleuren liefkoosde ik al minstens even passioneel. Met mijn jonge snoetje hing ik tegen mijn pas geschreven sierlijke letters, intens genietend van de inktgeur en de talrijk aanwezige krulletjes in mijn sierlijke handschrift. Schrijven zorgde voor een quasi erotische opwinding. Nu nog kan ik er enorm van genieten om een langer stuk tekst neer te pennen. Op de ouderwetse manier, met de hand. Bureaumateriaal in het algemeen, ik heb er een zwak voor. Nietmachines, markeerstiften, classeurs, perforatoren en…’

‘Excuseer dat ik u hier even onderbreek, mijnheer Vandenberk. U ratelt maar door en vooral naast de kwestie. Ik hoorde u net nochtans “oren” zeggen en die interesseren me. Waarom heeft u eigenlijk een afspraak gemaakt?’

‘Ah! Correctie!’

‘U bedoelt een plastische ingreep? Ik ben kno-arts en hou me aldus bezig met aandoeningen van keel, neus en oren. Het esthetische, het plastische, dat is een apart vakgebied. In uw geval zou ik er uiteraard begrip voor hebben als u een dergelijke ingreep ernstig zou overwegen. Een neus- of oorcorrectie, of in uw geval beiden, is voor een specialist dagelijkse routine.’

‘Nee, correctie: IK heb geen afspraak gemaakt, maar MIJN VROUW heeft dat gedaan. Voor mij. Dat zei ze vanochtend doodleuk aan het ontbijt en nu zit ik hier. Ze vindt dat ik slecht hoor. Ik kom dus voor een gehoortest of een oorcheck.’

‘Op die manier. Prima, dan doen we die even.’

Hoofdtelefoon (die in eerste instantie te klein was) aangepast naar grootste stand. Groot hoofd en klein succeservarinkje omdat me dat helemaal zelfstandig lukte. Braaf telkens op het juiste moment met vingertje het oor aanwijzend waarmee ik het piepsignaaltje waarnam. Bleef maar duren. Beklemmend gevoel. Transpireren en claustrofobisch worden. Heel klein beetje ademnood, lichte neiging tot hyperventilatie. Dokter houdt hand recht met vingers omhoog en legt handpalm andere hand erop. Aha! Stopteken. Afgelopen! Hoofdtelefoon af. Lucht!

‘En dokter? Kan ’t oor benodigdheden gebruiken?’

Binnenpretje. Geslaagde woordspeling, verwijzend naar mijn bureaumateriaalmonoloog van zo-even. Benieuwd of de kno-arts mee is.

‘Ik apparaad het u niet aan, mijnheer Vandenberk.’

Hij knipoogde en glimlachte. Ik alleen het eerste, maar dat kwam door een uit het niets verschenen korrelig vuiltje in mijn oog dat plots jeuk en irritatie teweegbracht. Ik verwijderde het onopvallend.

‘U heeft dus absoluut geen hoorapparaat of audiofoon nodig. Tien op tien krijgt u van mij. Geen vuiltje aan de lucht of in uw oog. Uw oren zijn in excellente conditie, al zou ik in uw geval eerder zeggen uitstekend. Want dat zijn ze. Uw vrouw kan opgelucht ademhalen. Alhoewel… U hoort prima, maar u luistert misschien niet te best.’

‘Geen idee. Ik heb geen klachten, enkel concentratieproblemen. Toch heb ik een klein beetje het gevoel dat u mij een flapuit met flaporen en een grote neus vindt.’

‘Klopt. Het onheilspellende is daarenboven dat oren en neuzen de indruk geven dat ze een leven lang blijven groeien. In feite rekken ze uit doordat het kraakbeen minder elastisch wordt, waardoor de zwaartekracht steeds meer vrij spel krijgt. Op die manier gaan oren en neuzen steeds meer doorhangen. Combineer dat met het feit dat het gezicht met de jaren steeds meer invalt en aldus kleiner wordt en u krijgt een toekomstperspectief dat er in uw geval nogal angstaanjagend uitziet. Of net niet. Dumbo en Droopy zijn sympathieke en innemende tekenfilmfiguurtjes.’

Ik droop af. Voor de misschien wel dertigste keer. Vier jaar geleden maakte mijn vrouw de bewuste afspraak. Totaal onverwacht. Ik ging en mijn gehoor bleek wel degelijk perfect in orde te zijn. Sindsdien heb ik deze steeds terugkerende droom. Eustachius en vooral mijn vrouw buisden me wel op het vlak van begrijpend luisteren en concentratie vasthouden. Nog steeds. Ik heb er niet echt oren naar. Wat een wondermooi notitieboekje heb ik gisteren toch weer gekocht. Ik ga er zomaar wat in schrijven. Met mijn ouwe trouwe Parker en overdreven veel tierlantijntjes. Hoor ik nu het alarm van de oven piepen? Kan niet. De lasagne staat nog maar pas in. Dat is waar ook, ik moet de lege bladzijden van de voorbije dagen nog volschrijven in mijn agenda en ook checken of er volgende week afspraken gepland staan. Nee. Gelukkig.

Dit artikel delen?
Feedback voor schrijfactiviteiten

Hier jouw review voor: "Aangebrande lasagne"

Geschreven door Danny Vandenberk . Geplaatst in Cursiefje.
Periodiek verwijderen we 'oudere' inzendingen o.b.v. geen of lage waarderingen.
Emoticons: ;o = wink, :d = bigsmile, :-$ = blush, (^) = cake, (h5) = clapping, 8) = cool, ;( = crying, (x) = handshake, :? = thinking, (hartje) = heart