Voor schrijvers, door schrijvers
Blog

Coronavirus

Eind 2019 vond in de Chinese miljoenenstad Wuhan een uitbraak plaats van een tot dan toe onbekende variant van het coronavirus. Het kreeg de tijdelijke naam 2019-nCoV.

Ondertussen hebben we er allemaal mee te maken en is het helaas (tijdelijk) een belangrijk thema geworden in ons leven van alle dag.
Aantal gepubliceerde inzendingen: 72

Gewoon is raar.

© Martin Reekers op .
[Klik op de profielnaam of -afbeelding voor een overzicht van zijn/haar schrijfactiviteiten.]

Binnen een tijdsbestek van enkele dagen is ons aller leven grondig veranderd. Nederland is op slot en het sociale leven ligt vrijwel stil. Vrijwel, want de winkels zijn nog open. Enkele dagen geleden nog kochten mijn vrouw en ik toerfietsen bij een gigantische fietsenzaak. Het viel mij op dat heel veel mensen fietsen kochten. Het kwam mij voor dat Nederland had besloten dat na het wc-papier nu de fiets, de e-bikes en sportieve varianten voorop, gehamsterd moest worden. Allemaal mensen die, net als wij, verlangden naar leuke sportieve fietstochten. Wij kochten onze fietsen omdat wij dat al van plan waren. Waar je normaal gesproken zin zou hebben om de fietsen eens lekker uit te proberen, staat nu je hoofd er niet naar. Het lijkt ineens een bizar onnozel. ‘Laten we eerst maar eens zien dat wij en onze geliefden hier gezond uit gaan komen!’, dacht ik. De fietsen staan nu in de schuur, wij zitten binnen. We proberen nuttige aanwijzingen te vinden over hoe we ons verantwoord kunnen gedragen in deze viruscrisis. Ik vind het een hele opgave in de peilloos diepe grabbelton met virusnieuws in de media, de ratio te isoleren van paniek- en nepnieuws.

Intussen trekken de meest gewone dingen mijn aandacht. Het is bijna surrealistisch 'gewoon' die vuilniswagen, die net als altijd keurig onze container komt legen. Bij de rouwadvertentie waarin staat dat de uitvaart niet door gaat, lijkt het om een smakeloze grap te gaan. Twee dagen geleden kochten wij nog fietsen in een drukke winkel, terwijl wij daar nu niet meer over zouden peinzen. Wat moet ik denken van het meisje op de fiets en de mensen in een enkele auto die juist langsreden? Zij zijn op weg naar iets en waarschijnlijk iemand, maar is dat wel verstandig in deze tijd van sociale onthouding?  Moet ik niet naar buiten rennen om hun op onverantwoord gedrag aan te spreken? Wat moet ik aan met mijn angst om op onze kleinkinderen te passen terwijl ik weet dat mijn dochter en schoonzoon een hel tegemoet gaan als zij drie weken hun van energie barstende kinderen fulltime thuis moeten zien te vermaken?

Gewoon even oppassen op je kleinkinderen, enkele dagen geleden nog geen punt. Nu leidt het bij mij tot bijna existentieel gepieker. Ben ik egoïstisch bang zelf ziek te worden? Ben ik bang dat ik stiekem zelf verspreider kan zijn van het virus waarvoor nu kennelijk ook kinderen niet meer veilig zijn? Beide waarschijnlijk… Ineens is alles wat zo gewoon was raar. Ik neem mij voor straks, als alles is overgewaaid, het gewone te blijven zien als iets bijzonders.

Dit artikel delen?
Waardering voor je inzending op Schrijverspunt

Graag je waardering voor : Gewoon is raar.

Aantal hits voor dit artikel: 185
 
KLIK OP HET GEWENSTE AANTAL STERREN (1-5)  OM EEN WAARDERING TE GEVEN EN/OF SCHRIJF SVP EEN KORTE REVIEW
5 sterren = zeer de moeite waard, 4 sterren = de moeite waard, 3 sterren = lezenswaardig, etc..
Periodiek verwijderen we 'oudere' inzendingen o.b.v. geen of lage waarderingen door bezoekers. Door een waardering te geven bepaal jij dus mede de continuïteit in publicatie van een inzending!
De waardering voor dit artikel:

Gebruikerswaardering: 3 / 5

Ster actiefSter actiefSter actiefSter inactiefSter inactief
 

A Taste of Talent ?

Elke keer, bij een nieuw bezoek aan deze pagina, een ander en actueel leespakket!
Wist je?

Random:

Sneeuwpret.
| uncle Jean | Kort verhaal