Voor schrijvers, door schrijvers
  • Coronacrisis

    Eind 2019 vond in de Chinese miljoenenstad Wuhan een uitbraak plaats van een tot dan toe onbekende variant van het coronavirus. Het kreeg de tijdelijke naam 2019-nCoV.

    Ondertussen hebben we er allemaal mee te maken en is het helaas (tijdelijk) een belangrijk thema geworden in ons leven van alle dag.

  • Jouw verhaal of gedicht hier?

    Wil je iets kwijt (een gedicht, een verhaal, een opsteker, een ervaring, een passende anekdote, etc.) over de actuele Coronacrisis dan is dat hier mogelijk.

    Het gaat ons niet om het oproepen van een discussie. We willen alleen graag de mogelijkheid bieden om je gedachten over of ervaringen met deze situatie te beschrijven en met ons te delen.
  • Beoordelen

    Schrijvers stellen je waardering en/of commentaar bij een artikel erg op prijs!

    Een artikel beoordelen? Breng dan s.v.p. een stem uit  door op de gewenste(1-5) ster te klikken. (5 sterren is de hoogste waardering)

Corona

Jouw artikel hier toevoegen?
Corona: Hart onder de riem
Je kunt ook gratis anderen (een persoon of groep) een hart onder de riem steken in deze Coronacrisis.

Corona Facetime

 Twaalf jaar was mijn moeder toen zij in september 1939 bij de nonnen in Vught op het meisjesinternaat Regina Coeli kwam. Als een van weinige Zeeuwse meisjes te midden van voornamelijk Zuid- en Noord-Hollandse leeftijdsgenootjes. Ze was duidelijk een vreemde eend in de bijt en zou dat ook later nog blijven en blijken te zijn. Ruim een half jaar later zou de tweede wereld oorlog in alle hevigheid uitbreken.

 Mijn moeder verteld graag over die tijd. Discipline, gehoorzaamheid, matigheid werden erin gestampt onder het motto van de welbekende drie R's. Rust, reinheid en regelmaat. Ik moet toegeven dat ik de discipline van mijn moeder totaal mis. Mijn moeder stelt zich ,nu nog, tevreden met een enkel koekje of een enkel paaseitje, ze taant niet naar meer. Een deugd die ik helaas nog in volle omvang moet ontwikkelen. Haar gevoel voor talen, ze spreekt vloeiend Frans, Engels, Duits en natuurlijk Nederlands heb ik duidelijk wel opgepikt evenals haar voorliefde voor geschiedenis, reizen en lezen. Mijn moeder heeft doordat ze vroeg weduwe werd en ik dus zonder vader opgroeide veel gereisd. Vele landen heeft ze bezocht, nu bladert ze graag in haar albums waar de rijke historie van bijvoorbeeld, een intact zijnd Syrië, Iran, Jordanië en Egypte in volle glorie te zien zijn. Het reizen is een deugd die zowel ik maar ook mijn zes broers en mijn zus hebben meegekregen.

 Opmerkelijk is hoe weinig de bewoners van het meisjesinternaat meekregen van wat er zich op krap twee kilometer verder afspeelde en gebeurde in wat later als kamp Vught bekend zou worden. Het kamp werd in 1942 gebouwd. Toen de eerste gevangenen kwamen was het kamp zelfs nog niet voltooid en de latere bewoners moesten hun eigen onderkomen verder afmaken. Met een lengte van een kilometer en een breedte van driehonderdvijftig meter bood het plek aan maximaal 15.000 gevangenen.

 De nonnen waren vrijwel zelfvoorzienend met een grote moestuin. Mijn moeder mocht gedurende feestdagen en vakanties gewoon terug naar huis naar Ijzendijke in Zeeuws-Vlaanderen. Voedseltekorten waren er nog niet en mijn moeder heeft dan ook nooit echt honger geleden tijdens de oorlogsjaren. Wel heeft ze gedurende langere tijd eenzijdig voedsel gegeten in het meisjesinternaat waardoor ze nu bijvoorbeeld geen pap meer kan zien. Indien vliegtuigen overkwamen werd er gebeden. Gebeden en nog eens gebeden. Het was de kant van Nederland die als eerste bevrijd werd en in die uithoek van het land, Zeeuws Vlaanderen was de bezetter niet bijzonder actief. De oorlogsjaren hebben haar gevormd. Tevreden te zijn met wat er is, beseffen dat je het helemaal niet slecht hebt in deze tijd, delen met een ander. Hoe frappant is het dan dat nu 75 jaar later diezelfde deugden weer op de voorgrond treden. Het verschil van toen met nu is helaas de onverschilligheid die wij mensen vandaag de dag tentoonspreiden met nutteloos hamstergedrag als triest dieptepunt als gevolg. Persoonlijk vind ik het des te opmerkelijker dat het vooral in provincies boven de rivieren plaatsvindt. Toeval of is er een parallel met het getroffen gebied uit de hongerwinter? Ik heb het al eens vaker vermeldt, de mens heeft in al die tijd bitter weinig geleerd.

Ook op haar welverdiende oude dag mag zij inmiddels geen bezoek meer ontvangen. Met behulp van het verplegend personeel hebben we vanochtend nog gefacetimed met de Ipad die ik gisteren nog aan de deur van het verzorgingstehuis heb afgegeven, samen met een welgemeend bosje bloemen en diverse pakken koeken voor het verplegend personeel. Het virus treft mij dus inmiddels ook persoonlijk en ik merk dat ik er moeite mee heb, zoals vele anderen. Jazeker, ook ik hou gewoon zielsveel van mijn inmiddels 92 jarige moeder.

 

 

Dit artikel delen?
  • Hits: 74
(De gemiddelde waardering is 3 door 2 stem(-men)

Login of registreer om een reactie te plaatsen

Inzendingen in deze rubriek:

Hoogste beoordeling

Top 3 : De laatste 3 maanden

Meeste hits

Top 3 : De laatste 3 maanden

Top 3 : Totaal