Voor schrijvers, door schrijvers

Column

Een column is een artikel waarin de schrijver zijn mening geeft over een onderwerp. Soms is de tekst humoristisch, soms provocerend, maar het is altijd de persoonlijke kijk op de wereld van de columnist. Een columnist geeft een beschrijving van een gebeurtenis en maakt daarbij zijn eigen mening duidelijk. Een column moet een emotie bij de lezer losmaken, de lezer moet erom kunnen lachen, het stemt hem tot nadenken of maakt hem boos. Columns zijn wat minder uitgebreid en graven doorgaans minder diep dan essays, maar gaan verder dan de meeste cursiefjes.
Aantal gepubliceerde inzendingen: 597
Klik op de profielnaam of -afbeelding van de schrijver voor meer informatie en een overzicht van zijn/haar schrijfactiviteiten.

ZIENER

| W.J. (Hans) Villerius

Gisteren nam ik kennis van de ‘spontane reactiea’ van Hans van Battel op een vlammende tirade tegen ‘Democratie’ door ene Harmen Sneer. Paf stond ik: Ik was getuige van een botsing tussen twee Titanen. Hier moest ik het fijne van weten. Wat bewoog deze Denkers? De verwarde Van Battel schijnt permanent in Vlaanderen of daaromtrent te verblijven. Dat was me te ver. De goedgeïnformeerde Sneer daarentegen woont in West-Friesland, bleek mij weldra na vluchtig speurwerk op internet. Dat achtte ik wel te doen in een dagje. Ik besloot de man op te zoeken en reisde per trein af naar Hoorn. Daar aangekomen marcheerde ik naar de winkelstraat. Ter hoogte van een slijterij riep ik met stentorstem: “Sneer, Sneer, kom tevoorschijn! En laat je bewonderen.”

Zonder geluk vaart niemand wel: Een behulpzame ‘drankenier’ stormde zijn winkel uit, duwde me een fles ‘rode slobber’ in handen. “Voor onze ouwe,” prevelde hij liefdevol. En hij overhandigde me tegelijk een papiertje met daarop een straatnaam en een huisnummer. Vijf minuten later had ik het aangeduide adres bereikt. Ik belde aan. De verveloze voordeur kierde piepend open. Hartkloppingen kreeg ik. Ik stond oog in oog met een bejaarde…, ja wat? Een grijze zeeman met kapiteinspet, hemelsblauwe pyjamabroek, wit nethemd en een getatoeëerd bloedrood anker op de linkerbovenarm. Ik had me de schrijver heel anders gedacht.

 “Arrah!” rochelde hij.

“Allah?” vroeg ik bezorgd.

“Peren zijn geen appels, oelewapper. Je spuit veronderstelling die in mijn schoenen worden geschoven maar niet heb geuit.”

Ik verbaasde me hevig over zijn woordenvloed. Was dit nu de hyperintelligente columnist, die mij had bedwelmd met zijn scherp geformuleerde analyses? “Harmen Sneer, I presume,” stamelde ik weifelend.

“Yep. Wat heb je daar? Bordeauxtje?”

“Beter dan dat,” antwoordde ik. “Respect heb ik voor uw schitterende stuk over het failliet van wat ik gemakshalve nu maar even dommocratie zal noemen. En een eh,” ik bestudeerde het etiket, “een mooie Châteauneuf-du-Pape.”

De ander griste me de fles uit handen. “Entrez,” commandeerde hij.

Hij ging me voor naar de bedompte huiskamer, waar een massieve eikenhouten salontafel stond- zwaar beladen met welgeteld vier naslagwerken (Deel D van de Winkler Prins, An Essay on the Principle of Population van Malthus, Donald Duck en De Propositiën van de XV Boucken der Elementen van Euclides), drie beschimmelde tompoucen, twee roestige hartsvangers alsmede een bijzonder smerig en zwaar beschadigd theeservies.

Mijn gastheer ontkurkte de wijnfles behendig en hield deze een volle vijfentwintig seconden lang boven zijn wijd opengesperde mond. “Ziezo. Op,” boerde hij. Inderdaad, de fles was leeg. “Hier,” zei hij, “neem een paracetamolletje en je gaat als een haas.”

Ik sloeg zijn aanbod beleefd af en kwam meteen ter zake: “U schrijft ergens ‘Man en paard, dat is de weg die we moeten gaan! Weg met slinks-links!’ Is POTUS volgens u man en paard tegelijk?”

Sneer zakte mismoedig neer in een lederen fauteuil. Hij drukte zijn rechterwijsvinger op zijn rechterduim. Samen vormden ze zo een bijna volmaakte cirkel. Hij wuifde tegelijk met middelvinger, ringvinger en pink van dezelfde hand. Toen orakelde hij: “Reageren op eigen interpretaties van mijn regels is oerdom.”

“O,” zei ik beschaamd.

“Alle muggen kregen een volwassen slurf. Daarom heeft de democratie zijn tijd gehad.”

“Wanneer doet u een greep naar de macht?”

“Vanavond nog,” sprak de ander kort.

Meer hoefde ik waarachtig niet te weten. Ik ging weer op huis aan. Vannacht zal ik gerust kunnen slapen. En u ook, vertrouw mij nou maar.

Dit artikel delen?

Graag je mening (waardering en/of commentaar) over deze inzending.
Schrijvers stellen je waardering en/of commentaar bij een artikel erg op prijs!

Je waardering voor een artikel

Hits: 184

3.55

(De gemiddelde waardering is 3.5 door 8 stem(-men)

Reacties   

# RE: ZIENERGuido Aerts 08-01-2020 11:17
Dit begint op een datingsite te lijken.
# RE: ZIENERHans Van Battel 08-01-2020 14:47
HowHowHow!!! Niks mee te maken hé! :lol:
# DommocratieHarmen Sneer 08-01-2020 10:55
Hilarische reactie, Hans, en ik ben blij dat mijn geschrift zoveel heeft losgemaakt, precies zoals bedoeld in een column. "Een vlammende tirade"! Wat een overdreven fantasie! Net als de rest trouwens. Wel wat populistisch. Overigens is mijn domicilie Purmerend (close but no sigar), vanuit Bergeyk een stukje korter maar nog een behoorlijk eind (of PVN?), en mijn woning spic en span. En op tafel ligt thans "Sapiens" van Yuval Noah Harari met daaronder Homo Deus. Zoals je mag komen aanschouwen. Met nog een roman op mijn e-reader en een weekblad of wat. Daarna wordt het Malthus of Nietzsche, afhankelijk van beschikbaarheid.
Neem contact op via mijn email en we gaan het regelen, Hans! Maar een Bordeaux of een andere Chateau dan Migraine zul je hier niet vinden, dus zelf meenemen inderdaad. Die gaat dan wel in twee glazen en in de wat langere tijd die nodig is om facts van fictie te onderscheiden kaduuk. Leuk bomen! Hasta la vista!
Bedankt voor je verhaal!
# geen nadere kennismakingW.J. (Hans) Villerius 08-01-2020 13:28
Bedankt voor je omstandige reactie. Je sportieve uitnodiging voor een bezoek aan Purmerend moet ik voorlopig afslaan- om praktische redenen. Nee, ik ben niet afkomstig uit Bergeyk. Laten we het gemakshalve op Niemandsland houden. Daar, onder de kale kersenboom, zal ik straks een glas op je gezondheid heffen. Proost alvast!

Login of registreer (gratis) om een reactie te plaatsen

Tags: Columns
Misschien wil je de volgende inzending ook wel lezen...

Hekel aan roddels

Geschreven door Everdien Sambrink Sanderink. Geplaatst in Kort verhaal.
Onlangs hoorde ik via een betrouwbare bron dat in het vrijstaande pand op de hoek van de Stationsweg een speciaalzaak voor herenkleding komt. Toen ik dit aan mijn vriendin ...
Actuele Top 3 van deze rubriek

Aan de basis

24, mrt, 2020 Eelco Visser

Dichtbij en veraf

29, apr, 2020 Eelco Visser

Ik ben een racist!

05, juni, 2020 Martin Reekers
 
Periodiek verwijderen we 'oudere' inzendingen o.b.v. geen of lage waarderingen door bezoekers. Door een waardering (1-5 sterren) te geven bepaal jij dus mede de continuïteit in publicatie van een inzending!