Voor schrijvers, door schrijvers
Blog

Column

Aantal gepubliceerde inzendingen: 657

ZIENER

Gisteren nam ik kennis van de ‘spontane reactiea’ van Hans van Battel op een vlammende tirade tegen ‘Democratie’ door ene Harmen Sneer. Paf stond ik: Ik was getuige van een botsing tussen twee Titanen. Hier moest ik het fijne van weten. Wat bewoog deze Denkers? De verwarde Van Battel schijnt permanent in Vlaanderen of daaromtrent te verblijven. Dat was me te ver. De goedgeïnformeerde Sneer daarentegen woont in West-Friesland, bleek mij weldra na vluchtig speurwerk op internet. Dat achtte ik wel te doen in een dagje. Ik besloot de man op te zoeken en reisde per trein af naar Hoorn. Daar aangekomen marcheerde ik naar de winkelstraat. Ter hoogte van een slijterij riep ik met stentorstem: “Sneer, Sneer, kom tevoorschijn! En laat je bewonderen.”

Zonder geluk vaart niemand wel: Een behulpzame ‘drankenier’ stormde zijn winkel uit, duwde me een fles ‘rode slobber’ in handen. “Voor onze ouwe,” prevelde hij liefdevol. En hij overhandigde me tegelijk een papiertje met daarop een straatnaam en een huisnummer. Vijf minuten later had ik het aangeduide adres bereikt. Ik belde aan. De verveloze voordeur kierde piepend open. Hartkloppingen kreeg ik. Ik stond oog in oog met een bejaarde…, ja wat? Een grijze zeeman met kapiteinspet, hemelsblauwe pyjamabroek, wit nethemd en een getatoeëerd bloedrood anker op de linkerbovenarm. Ik had me de schrijver heel anders gedacht.

 “Arrah!” rochelde hij.

“Allah?” vroeg ik bezorgd.

“Peren zijn geen appels, oelewapper. Je spuit veronderstelling die in mijn schoenen worden geschoven maar niet heb geuit.”

Ik verbaasde me hevig over zijn woordenvloed. Was dit nu de hyperintelligente columnist, die mij had bedwelmd met zijn scherp geformuleerde analyses? “Harmen Sneer, I presume,” stamelde ik weifelend.

“Yep. Wat heb je daar? Bordeauxtje?”

“Beter dan dat,” antwoordde ik. “Respect heb ik voor uw schitterende stuk over het failliet van wat ik gemakshalve nu maar even dommocratie zal noemen. En een eh,” ik bestudeerde het etiket, “een mooie Châteauneuf-du-Pape.”

De ander griste me de fles uit handen. “Entrez,” commandeerde hij.

Hij ging me voor naar de bedompte huiskamer, waar een massieve eikenhouten salontafel stond- zwaar beladen met welgeteld vier naslagwerken (Deel D van de Winkler Prins, An Essay on the Principle of Population van Malthus, Donald Duck en De Propositiën van de XV Boucken der Elementen van Euclides), drie beschimmelde tompoucen, twee roestige hartsvangers alsmede een bijzonder smerig en zwaar beschadigd theeservies.

Mijn gastheer ontkurkte de wijnfles behendig en hield deze een volle vijfentwintig seconden lang boven zijn wijd opengesperde mond. “Ziezo. Op,” boerde hij. Inderdaad, de fles was leeg. “Hier,” zei hij, “neem een paracetamolletje en je gaat als een haas.”

Ik sloeg zijn aanbod beleefd af en kwam meteen ter zake: “U schrijft ergens ‘Man en paard, dat is de weg die we moeten gaan! Weg met slinks-links!’ Is POTUS volgens u man en paard tegelijk?”

Sneer zakte mismoedig neer in een lederen fauteuil. Hij drukte zijn rechterwijsvinger op zijn rechterduim. Samen vormden ze zo een bijna volmaakte cirkel. Hij wuifde tegelijk met middelvinger, ringvinger en pink van dezelfde hand. Toen orakelde hij: “Reageren op eigen interpretaties van mijn regels is oerdom.”

“O,” zei ik beschaamd.

“Alle muggen kregen een volwassen slurf. Daarom heeft de democratie zijn tijd gehad.”

“Wanneer doet u een greep naar de macht?”

“Vanavond nog,” sprak de ander kort.

Meer hoefde ik waarachtig niet te weten. Ik ging weer op huis aan. Vannacht zal ik gerust kunnen slapen. En u ook, vertrouw mij nou maar.

Dit artikel delen?
Auteur: ©W.J. (Hans) Villerius
Klik op de naam of afbeelding van de auteur voor meer informatie.
Hits: 288
Publicatie op .
Tags: Columns
 
  Meer van deze schrijver:

Geef een waardering voor: "ZIENER"

Geschreven door W.J. (Hans) Villerius . Geplaatst in Column.
Klik op de naam of afbeelding van de auteur voor meer informatie.

Jouw feedback hier?

Dat is mogelijk met een waardering en/of jouw commentaar te geven.
Ook kun je reageren op commentaar van anderen.
 
Periodiek verwijderen we 'oudere' inzendingen o.b.v. geen of lage waarderingen. Door een waardering te geven bepaal jij dus mede de continuïteit in publicatie van een inzending!