Voor schrijvers, door schrijvers
Blog

Column

Een column is een artikel waarin de schrijver zijn mening geeft over een onderwerp. Soms is de tekst humoristisch, soms provocerend, maar het is altijd de persoonlijke kijk op de wereld van de columnist. Een columnist geeft een beschrijving van een gebeurtenis en maakt daarbij zijn eigen mening duidelijk. Een column moet een emotie bij de lezer losmaken, de lezer moet erom kunnen lachen, het stemt hem tot nadenken of maakt hem boos. Columns zijn wat minder uitgebreid en graven doorgaans minder diep dan essays, maar gaan verder dan de meeste cursiefjes.
Aantal gepubliceerde inzendingen: 667

Ouderenzorg

Welke zorg oudjes kunnen verwachten.

Er is veel te doen over ons zorgstelsel, dat zichzelf steeds weer en meer de hemel in prijst, terwijl de ervaringen die visie niet rechtvaardigen. Dat is vooral toepasselijk op de ouderenzorg. De ziekenhuizen, ook onderdeel van het zorgstelsel, staat ook op zichzelf en er is een volkomen andere ethiek van toepassing. Daar komen en gaan de mensen, al dan niet op de juiste manier geholpen, met al dan niet het verwachte resultaat.

Nee, dan de ouderen. Je moet zo lang mogelijk voor jezelf blijven zorgen, desnoods met behulp van wat mondjesmaat verschafte thuiszorg, maar als het echt niet meer gaat zul je naar een verzorgingshuis worden overgebracht, vaak met achterlating van de wederhelft met wie het overgrote deel van het leven is doorgebracht. Alleen hieruit kun je opmaken dat je daar klaargemaakt wordt voor het eeuwige afscheid. Alleen al het idee dat je alleen op een kamertje zit in de wetenschap dat je echtgenoot dat thuis ook doet.

Als je denkt dat dit onmenselijk is, dan ben je een tijdje niet buiten geweest, want eenmaal in zo’n verzorgingshuis wordt de vernedering dagelijks groter, wat net zolang doorgaat totdat je er niet meer wilt zijn, maar euthanasie is dan, ondanks dat ondragelijke en onmenselijke lijden, geen optie, want daaraan zijn zoveel regeltjes gebonden dat er geen geriater meer is die zich daaraan gaat branden. Dit is ook de reden dat er geen dossier beschikbaar wordt gesteld aan de familie, zo die al (eenduidig) wordt ingevuld. Hoe minder er op papier staat, des te minder de kans dat je wordt aangeklaagd! Er wordt duidelijk veel verborgen gehouden. Eigenbelang is groter dan de roeping, mocht daarvan al sprake zijn.

In een vroeger artikel in Medisch Contact stelt docent Ale Gercama aan de VUmc dat de verschillende medische disciplines in verzorgingstehuizen te weinig tot niet met elkaar samenwerken, oftewel: de rechterhand weet niet wat de linkerhand doet, lees: wil niet weten. Er wordt ook een ander genoemd, Tjomme de Graas, die verder niet geïntroduceerd wordt maar een geriater is die zich in de kijker werkt en op LinkedIn veelzeggend profileert met de man met de zeis in zijn afbeelding, wie stelt dat er reeds tijdens de opleidingen van de verschillende disciplines aan een betere samenwerking moet worden gewerkt.

Nu is er een dossier waarin de Graas plotseling opduikt als geriater die een besluit neemt over een patiënt met wie hij eerder geen contact had. Zo’n besluit zal dan gebaseerd zijn op een dossier en contact met anderen die een dergelijk besluit niet hebben willen of durven nemen maar wél direct betrokken waren. Een dare-devil dus, die een medicamentenmix voorschreef welke niet erg goed voor de patiënt uitpakte. Werd dit dan gedaan uit hoofde van die betere samenwerking, of was dit verantwoordelijkheid van anderen wegnemen, omdat hij vond dat hij het wel kon? Hij kwam ermee weg. De patiënt overleed later maar niet als directe gevolg daarvan. Voor zover dat gezegd kan worden, want sommige dingen hebben veel tijd nodig om tot uiting te komen in de gezondheid van mensen, zoals ik laatst las over UV-licht en huidkanker, waarbij een periode van zelfs 30 jaar werd genoemd tussen de blootstelling aan het UV-licht en de huidkanker.

Is er nu dan veel veranderd in die samenwerking en heeft de ouderenzorg daarvan profijt gehad?

Uit eigen ervaring:

Als een oudje wordt opgenomen in een verzorgingshuis wordt hem/haar een kamertje toebedeeld en daarbij geholpen om dat in te richten zodat er de benodigde zorg kan worden gegeven. Indien nodig wordt er een rolstoel verzorgd, of andere middelen – daaraan geen gebrek. De verpleegkundige is vriendelijk, maar gehaast en zou het liefst zo snel mogelijk daar weer weg willen, terug naar de verpleegsterskamer, waar de anderen ook zitten tenzij zij dringend zijn weggeroepen – geen teamwork. Er is veel tijd ingeplant voor roken, samen koffiedrinken en eten, en het gebruik van de smartphone. De indruk is dat meer dan de helft van de werktijd daaraan wordt besteed. Natuurlijk is er een gebrek aan verzorgend personeel dat overal, gediplomeerd of niet, vandaan wordt gehaald om maar een groot leger aan bovenal vrouwelijke verzorgsters te hebben die het vrijwel altijd leuk met elkaar kunnen vinden, wat blijkt uit de ellelange kletsverhalen in de volle zusterkamer, terwijl het blijft ontbreken aan daadkracht als het gaat om de verzorging van de inwoners. Het heeft geen prioriteit, ook niet bij de leiding. Zelfs oudjes die hulp behoeven bij het eten kunnen niet rekenen op meer dan vijf minuten aandacht zodat er onvoldoende voeding binnenkomt. Ga eens naar een tehuis en kijk de bewoners eens aan; het zijn bij hoge uitzondering allemaal magere scharminkels, of zoals Gerrit zegt: dooien met een dag verlof.

Uiteindelijk worden ze zo mager dat ze hun bedje niet meer uit kunnen komen en overal pijn krijgen. Dan wordt het tijd voor de zwaardere pijnstillers zoals morfine en dormicum die in een opbouwende dosis wordt verstrekt. Gedurende deze periode is het verstrekken van voeding of zelfs drinken zeer beperkt, want daar moet je maar van poepen en piesen; lastig schoonmaken met zo’n bedlegerig persoon.

Gelukkig duurt dit meestal maar een paar dagen en kan de doodgraver worden gebeld om het uitgemergelde lijk van pakweg 35 kilo in een zwarte dichtgeritste plastic zak te verwijderen, want er moet nodig een ander oudje worden gehuisvest, want dat levert veel geld op; honderdduizend euro’s per bewoner per jaar, met een onophoudelijke toevloed van oudjes die een kamertje behoeven. Tel uit je winst.

Condoleances van het verzorgend personeel zijn niet aan de orde. Onpersoonlijker kan het niet. Nee, geen tijd, maar ze zitten standby in de zusterkamer. Druk, druk, druk met zo’n bibberende telefoon in je hand. Zelfs stagiaires worden aan hun lot overgelaten.

Euthanasieverruiming zit er ook voorlopig niet in. De regering heeft daarover heel andere gedachten en hoe oud je ook wordt en hoe gebrekkig je ook bent, het lijden is pas ondragelijk al een ander dat vindt en tot die tijd ben je gewoon belastingbetaler, meer niet.

Niet klagen maar dragen, maar een verzorgingstehuis, daar krijgen ze mij niet in! Even 113 bellen!

Dit artikel delen?
Auteur van dit artikel:
© Harmen Sneer
Klik op de naam of afbeelding van de auteur voor meer informatie.
Hits: 261
Publicatie op .
Tags: Columns

Geef een waardering voor: "Ouderenzorg"

Geschreven door Harmen Sneer . Geplaatst in Column.
Klik op de naam of afbeelding van de auteur voor meer informatie.
Grammatica & Spelling:
Passend in deze rubriek:

Jouw feedback hier?

Dat is mogelijk met een waardering en/of jouw commentaar te geven.
Ook kun je reageren op commentaar van anderen.
 
Periodiek verwijderen we 'oudere' inzendingen o.b.v. geen of lage waarderingen. Door een waardering te geven bepaal jij dus mede de continuïteit in publicatie van een inzending!