Voor schrijvers, door schrijvers

Column

Een column is een artikel waarin de schrijver zijn mening geeft over een onderwerp. Soms is de tekst humoristisch, soms provocerend, maar het is altijd de persoonlijke kijk op de wereld van de columnist. Een columnist geeft een beschrijving van een gebeurtenis en maakt daarbij zijn eigen mening duidelijk. Een column moet een emotie bij de lezer losmaken, de lezer moet erom kunnen lachen, het stemt hem tot nadenken of maakt hem boos. Columns zijn wat minder uitgebreid en graven doorgaans minder diep dan essays, maar gaan verder dan de meeste cursiefjes.
Aantal gepubliceerde inzendingen: 593
Klik op de profielnaam of -afbeelding van de schrijver voor meer informatie en een overzicht van zijn/haar schrijfactiviteiten.

Vuur

| Cora Sanders
Een paar jaar geleden ontstond er brand in onze keuken. Sindsdien is mijn houding jegens vuur drastisch veranderd. Van gezellig en behaaglijk ging het naar bedreigend en verwoestend. Tot op de dag van vandaag is het geluid of de geur van een knapperend haardvuur genoeg om alle haren op mijn armen rechtop te laten staan.

Als bij toeval was ik in de buurt. We kwamen ’s avonds laat thuis, na een dag op de camping waar mijn ouders stonden en mijn broer met zijn gezin. Geheel volgens camping-traditie hadden we gebarbecued. Alles wat over was, werd in een kartonnen doos gestopt die ik mee naar huis nam. Bij thuiskomst parkeerde ik de doos achteloos op de keramische kookplaat en schakelde daarbij per ongeluk een van de pitten in. Een paar uur later vatte het karton vlam.
We waren al naar bed gegaan, maar ik was weer opgestaan omdat ik de slaap niet kon vatten. Zodoende was ik in de huiskamer toen de brand begon. Toen ik de keuken inkwam, was het vuur al overgeslagen naar de afzuigkap. Die brandde als een fakkel. Ik heb het weten te blussen, maar mijn herinneringen eraan zijn fragmentarisch. Ik weet alleen nog gedeeltes. Wat ik nooit zal vergeten is het moment van onmetelijke paniek toen ik me realiseerde dat de brand wellicht niet te stoppen is. Ik zag de zwarte rook die vanachter de keukenkastjes opsteeg, iedere seconde dikker en dikker worden en hoorde het angstaanjagende geluid van snel aanwakkerend vuur. Dat realisatiemoment duurde maar een fractie van een seconde, maar staat voor eeuwig in mijn geheugen gegrift. Alsof het stilstaat in tijd. Bij ieder bericht over brand waarbij slachtoffers zijn gevallen, is het er weer. Het geeft een scheidslijn aan, een grens waar ik zelf nooit overheen ben gegaan, maar waar ik me alles bij kan voorstellen. Het is het besef dat het inderdaad niet goed gaat aflopen.

Vuur gaat snel, razendsnel. Vooral als er onveilige gevelplaten gebruikt zijn om een flat mee af te timmeren, zoals bij de Grenfell Tower in Londen. Maar daar bleef het de afgelopen weken niet bij. Een andere, grote brand kwam in het nieuws. Ditmaal in Portugal. Nu waren hoge temperaturen en harde wind er de oorzaak van dat de vlammen bliksemsnel om zich heen grepen. Mensen die op de vlucht waren, reden in een fuik van vuur en konden geen kant meer op. Twee tragedies, zo kort achter elkaar, waarbij vuur de hoofdrol speelde en tientallen mensen op een afschuwelijke manier om het leven zijn gekomen. Er is echter één groot verschil. De een was een natuurramp, de ander het gevolg van menselijk falen. Juist dit laatste maakt de Grenfell-ramp zo onacceptabel. Mensen zijn de dood ingejaagd, hebben het afschuwelijke moment doorleefd waarop ze beseffen dat ze verloren zijn, door toedoen van andere mensen. Dat is moord. Waarschuwingen over de onveilige situatie zijn willens en wetens genegeerd. Niet één keer, maar ontelbare keren. Het moet voor de slachtoffers en nabestaanden gekmakend zijn dat niemand zich er direct verantwoordelijk voor voelt. De aansprakelijken zijn immers uitgespreid over meerdere organisaties en overspant meerdere regeringen.

Ik ben zeer benieuwd wat de nasleep is van deze brand. De sociale verontwaardiging is groot, maar zal er werkelijk iets veranderen? Er zijn inmiddels vijf Londense torenflats ontruimd vanwege zorgen over de gevelbekleding. Doet me sterk denken aan het bekende spreekwoord met de woorden ‘kalf’, ‘verdronken’ en ‘put’.
Albert Einstein zei ooit: “Een mens maakt deel uit van het geheel, dat door ons ‘het universum’ genoemd wordt. Onze taak moet zijn dat we onze cirkel van compassie vergroten, zodat alle levende wezens en de gehele natuur in al haar schoonheid erdoor omvat worden.” Een boodschap die de lijfspreuk zou moeten zijn van iedereen die een machtspositie bekleedt. Wat dat betreft, blijf ik hoop houden.
Dit artikel delen?

Graag je mening (waardering en/of commentaar) over deze inzending.
Schrijvers stellen je waardering en/of commentaar bij een artikel erg op prijs!

Je waardering voor een artikel

Hits: 848

(De gemiddelde waardering is 5 door 2 stem(-men)

Login of registreer (gratis) om een reactie te plaatsen

Misschien wil je de volgende inzending ook wel lezen...

Stilte voor de storm

Geschreven door Asko De vries robles. Geplaatst in 55 woordenverhaal.
De burgemeester zit aan het hoofd en trommelt met zijn vingers op tafel. De stemming is uitgelaten en de verwachtingen zijn hooggespannen, het geroezemoes is niet meer dan...
Actuele Top 3 van deze rubriek

Aan de basis

24, mrt, 2020 Eelco Visser

Dichtbij en veraf

29, apr, 2020 Eelco Visser

Er zijn erger dingen dan dat

03, apr, 2020 Annick Waegeman
 
Periodiek verwijderen we 'oudere' inzendingen o.b.v. geen of lage waarderingen door bezoekers. Door een waardering (1-5 sterren) te geven bepaal jij dus mede de continuïteit in publicatie van een inzending!