Columns

Columns op Schrijverspunt
  • Columns op Schrijverspunt
    Een column is een artikel waarin de schrijver zijn mening geeft over een onderwerp. Soms is de tekst humoristisch, soms provocerend, maar het is altijd de persoonlijke kijk op de wereld van de columnist. Een columnist geeft een beschrijving van een gebeurtenis en maakt daarbij zijn eigen mening duidelijk. FTbannerEen column moet een emotie bij de lezer losmaken, de lezer moet erom kunnen lachen, het stemt hem tot nadenken of maakt hem boos.
  • Wil je ook een column publiceren op Schrijverspunt? Dat is mogelijk door eerst in te loggen (lid worden is gratis).
  • Schrijvers stellen je waardering en/of commentaar bij een artikel erg op prijs!

    Een artikel beoordelen? Breng dan s.v.p. een stem uit  door op de gewenste(1-5) ster te klikken. (5 sterren is de hoogste waardering)

Vrouwenvoetbal

Vrouwenvoetbal is een hype. Voor eventjes dan, lijkt me, omdat het Nederlands vrouwenelftal het Europees Kampioenschap 2017 gewonnen heeft. In eigen land, nog wel. Zo simpel is het soms. Henny Vrienten en Herman Brood zongen er lang geleden al een liedje over, ongetwijfeld door de ervaring wijs geworden. ‘Als je wint, heb je vrienden. Rijen dik, echte vrienden. Als je wint, nooit meer eenzaam, zolang je wint.’ Die laatste drie woorden werken behoorlijk ontnuchterend. Het zet je direct weer met beide benen op de grond.
Wat natuurlijk enorm meegeholpen heeft is dat de wedstrijden live te zien waren, met dank aan NPO en het feit dat Nederland gastland was. Tel daar de goede prestaties van de dames in hobbezak-broeken bij op en voilà, a star is born. Dit fenomeen treft uiteraard niet alleen het vrouwenvoetbal. Iedere sport met een Nederlandse winnaar kan onder het motto ‘WIJ  hebben gewonnen’ op media-aandacht rekenen. Het is een typisch menselijk trekje, want iedereen wil bij de winnaars horen. Niemand kiest ervoor om geassocieerd te worden met verliezers. Da’s niet goed voor het zelfvertrouwen.

Wist je dat in sommige landen van de wereld vrouwenvoetbal razend populair is? In Amerika, bijvoorbeeld. Toch niet het minste land. De eerste nationale vrouwencompetitie, de USL W-League, dateert uit 1995. In Nederland bestaat Eredivisie vrouwenvoetbal sinds 2007. Zo lang al? Ja, echt waar, ik stond er ook van te kijken. FC Twente is de eerste club die sinds 2011 de speelsters betaald. Ook zo’n leuk feitje. Wil je nog iets grappigs weten? In Engeland bloeide tijdens de Eerste Wereldoorlog door een gebrek aan mannen het damesvoetbal op, om vervolgens in 1921 van de Engelse voetbalbond een verbod te krijgen. Ze mochten niet langer spelen op de velden van de leden van de bond. Reden: vrouwenvoetbal was in hun ogen onsmakelijk. Echt, ik verzin het niet. Het is te vinden op Wikipedia.

De afgelopen weken was er in de media veel over vrouwenvoetbal te doen. Het viel me op dat het niet altijd over het voetbal ging, maar over de vraag hoe vrouwen erbij komen (lees: het lef hebben) om voetbal als sport te kiezen. Klap op de vuurpijl was een item in het journaal over een meisje dat de grote wens had om op voetballen te mogen. Maar moeder hield het jaren tegen, want dat is geen sport voor meisjes. We zijn 96 jaar verder en kennelijk is de vrouwenvoetbalbeleving bij sommigen niet veel verbeterd.
Ik blijf met de vraag zitten waarom ‘voetbal’ het hete hangijzer is. Neem onze nationale sport het schaatsen. De dames staan in net zo hoog aanzien als de heren en het is een volledig geaccepteerd gegeven dat de heren door verschil in kracht snellere tijden op de klok zetten. Wie kan het wat schelen, het gaat er toch om dat iedereen naar beste kunnen presteert? Maar in voetbal worden de vrouwen geacht hetzelfde niveau te leveren als de mannen, ook al lopen ze tientallen jaren in ontwikkeling achter. Doen ze dat niet, dan roepen ze het over zichzelf af om voorwerp van spot te worden, zo lijkt de tendens te zijn.
Om nog even door te gaan met razen en tieren: waarom zijn de prestaties van mannen reden voor patriottisme en prestaties van vrouwen niet? Wielrenminnend Nederland ging uit zijn dak toen Tom Dumoulin dit voorjaar de Giro d’Italia won. Hij was de eerste Nederlander om die grote ronde te winnen, kopten de media. Ho eens even. Marianne Vos won ’m al drie keer en Anna van der Breggen dit jaar voor de tweede keer en beiden zijn echt door en door Nederlands. Niet erg hoor, als je dat niet wist, want als zelfs sportjournalisten dat feit over het hoofd zien, houdt het voor iedereen op.

Gelukkig werd het vrouwenvoetbalminnend Nederland niet in de steek gelaten. De Oranje leeuwinnen kregen hun terechte waardering in de vorm van een publieke en rechtstreeks uitgezonden huldiging. Er is nog hoop. Nu de koninklijke onderscheidingen nog.
Dit artikel delen?
Pin It
  • Hits: 744
(Gemiddelde waardering 5 met 3 waardering(-en)

Login of registreer om een reactie te plaatsen

Wil je deze schrijver nomineren!

Bezoekers van Schrijverspunt kunnen 2 verschillende schrijvers nomineren voor de titel van talentvolle schrijver 2019. Je kunt de schrijver van dit artikel nomineren door op de groene button te klikken.

Dank voor je nominatie!

Elke bezoeker van Schrijverspunt kan schrijvers nomineren voor de titel van talentvolle schrijver. In totaal mag elke bezoeker 2 verschillende schrijvers nomineren over heel 2019. Nomineren is mogelijk tot 31 december 2019.

Omdat we streven naar een eerlijke nominatie voor Talentvolle schrijver 2019 controleren we elke nominatie op geldigheid. Ongeldige nominaties tellen niet mee in de score en verwijderen we.

Om de geldigheid van een nominatie te controleren vragen we je hieronder je e-mailadres in te vullen.  We garanderen dat we dit emailadres niet aan derden verstrekken en slechts gebruiken voor controle. Na afronding van de nominatie verwijderen we  dit e-mailadres.
Ongeldige invoer

Hoogste beoordeelding:

Top 10 : Meest gelezen

Schrijfactiviteiten