Columns

Columns op Schrijverspunt
  • Columns op Schrijverspunt
    Een column is een artikel waarin de schrijver zijn mening geeft over een onderwerp. Soms is de tekst humoristisch, soms provocerend, maar het is altijd de persoonlijke kijk op de wereld van de columnist. Een columnist geeft een beschrijving van een gebeurtenis en maakt daarbij zijn eigen mening duidelijk. FTbannerEen column moet een emotie bij de lezer losmaken, de lezer moet erom kunnen lachen, het stemt hem tot nadenken of maakt hem boos.
  • Wil je ook een column publiceren op Schrijverspunt? Dat is mogelijk door eerst in te loggen (lid worden is gratis).
  • Schrijvers stellen je waardering en/of commentaar bij een artikel erg op prijs!

    Een artikel beoordelen? Breng dan s.v.p. een stem uit  door op de gewenste(1-5) ster te klikken. (5 sterren is de hoogste waardering)

Vrijheid van gedenken

columnsIk was een jaar of zestien toen ik het woord voor het eerst hoorde. Een woord, een begrip, een plechtigheid, al die jaren volledig aan me voorbijgegaan. Ik wist genoeg over de Tweede Wereldoorlog, maar “dodenherdenking” kende ik niet. Om acht uur ’s avonds had ik gewoon mijn muziek hard aan staan. Achteraf snap ik het wel. Mijn familie komt uit Nederlands-Indië. Hun oorlogsgeschiedenis werd jarenlang genegeerd. Als kind hebben ze gezien hoe mensen andere mensen met bamboesplinters doodmartelden. Deze beelden etsen zich in je geheugen en worden de maatstaf voor gruwelijkheid en lijden. Die beelden schreeuwen om erkenning. En die kwam pas veel later.

Hier, aan de andere kant van de wereld, overheersten andere beelden, andere maatstaven. Zes miljoen Joden als halffabrikaten in een fabrieksproces uitgemoord, hun lichaamsvet omgevormd tot zeep, hun haren verworden tot vulling voor kussens. Uniek in de geschiedenis van de mensheid. Misschien wel de grootste smet. Het platbombarderen van een historisch centrum, het decimeren van gegijzelden, het martelen van hen die de moed hadden zich te verzetten. Beelden uit ons collectieve nationale geheugen. En op één dag herdenken wij. Dit is goed, dit is waardevol. Opdat wij ons realiseren dat het nooit meer mag gebeuren. Omdat wij de gevoelens van hen die deze periode hebben doorleefd respecteren. Want wij kunnen ons in hun beelden verplaatsen; het zijn ook onze beelden geworden.

Maar ik ben van ver na de oorlog. Ik zeg het al mijn hele leven, met de toevoeging: "En dat wil ik graag zo houden." Mijn jonge kind kijkt tv en vraagt wie die boze man met dat gekke snorretje is die zo staat te schreeuwen. Rustig leg ik het uit en ik zie dat hij zijn eigen beelden vormt. Heel andere. Hij ziet alleen angstige kinderogen. Ik kijk met hem mee, ik kijk naar hem en merk dat mijn oude beelden langzamerhand vervagen. Ze voldoen niet meer.

Natuurlijk, ik zie nog steeds Anne Frank. Ik zie nog steeds de slachtoffers van Rotterdam, kinderen in het getto van Warschau, kinderen in de Sovjet-Unie, opzettelijk doodgehongerd door de nazi’s. Maar ik zie ook het hopeloze verdriet in de ogen van Duitse kinderen, voor de ruïnes van hun huizen, het graf van hun vaders. Het meisje uit Hiroshima dat vlak voor haar dood nog duizend kraanvogels wilde vouwen. Het Nederlandse meisje van zestien, voor het eerst verliefd, op mooie blonde lokken en blauwe ogen. Maar gekleed in een verkeerd uniform. En als haar lokken onder gejoel afgesneden worden, als zij beschimpt en bespuugd wordt, zie ik in haar plaats elk tienermeisje uit mijn buurt.

En dan lees ik dat dodenherdenking terug zou moeten naar haar oorsprong. Dat we het niet breder moeten maken. Dat het beledigend is om dit wel te doen. Dat “ze” in Vorden fout zijn als ze ook Duitse gesneuvelden willen herdenken. Ik snap het, ik begrijp hun gevoelens, maar alles in mij verzet zich hiertegen. Dodenherdenking verliest voor mij alle waarde als alleen de “goeden” het monopolie op medeleven mogen claimen. Ik claim de vrijheid om met mijn kind te gedenken zoals wij zelf willen. Voor ons staat oorlog gelijk aan kindertranen, aan elke kant van welke grens dan ook. Maar wij hebben makkelijk praten, wij die immers van na de oorlog zijn. Zijn wij hierom fout?

Ik respecteer de wonden die nog steeds bloeden. Ik gedenk de pijn, maar wil ook verder. Werken aan een toekomst zonder oorlog, ook die ene. De Tweede Wereldoorlog is pas afgelopen als we huilende kinderen kunnen zien zonder ons af te vragen wat hun ouders deden. Als we het levenslicht in elk van hun ogen als uniek en waardevol erkennen. Als Adolf weer een normale jongensnaam wordt.

© Edwin Bruinooge

Dit artikel delen?
Pin It
  • Hits: 1381
(Gemiddelde waardering 5 met 3 waardering(-en)

Login of registreer om een reactie te plaatsen

Wil je deze schrijver nomineren!

Bezoekers van Schrijverspunt kunnen 2 verschillende schrijvers nomineren voor de titel van talentvolle schrijver 2019. Je kunt de schrijver van dit artikel nomineren door op de groene button te klikken.

Dank voor je nominatie!

Elke bezoeker van Schrijverspunt kan schrijvers nomineren voor de titel van talentvolle schrijver. In totaal mag elke bezoeker 2 verschillende schrijvers nomineren over heel 2019. Nomineren is mogelijk tot 31 december 2019.

Omdat we streven naar een eerlijke nominatie voor Talentvolle schrijver 2019 controleren we elke nominatie op geldigheid. Ongeldige nominaties tellen niet mee in de score en verwijderen we.

Om de geldigheid van een nominatie te controleren vragen we je hieronder je e-mailadres in te vullen.  We garanderen dat we dit emailadres niet aan derden verstrekken en slechts gebruiken voor controle. Na afronding van de nominatie verwijderen we  dit e-mailadres.
Ongeldige invoer

Hoogste beoordeelding:

Top 10 : Meest gelezen

Schrijfactiviteiten