Columns

Columns op Schrijverspunt
  • Columns op Schrijverspunt
    Een column is een artikel waarin de schrijver zijn mening geeft over een onderwerp. Soms is de tekst humoristisch, soms provocerend, maar het is altijd de persoonlijke kijk op de wereld van de columnist. Een columnist geeft een beschrijving van een gebeurtenis en maakt daarbij zijn eigen mening duidelijk. FTbannerEen column moet een emotie bij de lezer losmaken, de lezer moet erom kunnen lachen, het stemt hem tot nadenken of maakt hem boos.
  • Wil je ook een column publiceren op Schrijverspunt? Dat is mogelijk door eerst in te loggen (lid worden is gratis).
  • Schrijvers stellen je waardering en/of commentaar bij een artikel erg op prijs!

    Een artikel beoordelen? Breng dan s.v.p. een stem uit  door op de gewenste(1-5) ster te klikken. (5 sterren is de hoogste waardering)

Vrije wil

Je bent een golf in de zee.
Een blad aan de boom.
Een bloem in de wei.
We hebben niks te kiezen. Alles wordt voor ons gedaan.
Er is geen vrije wil.
Blijf ik vandaag in bed? Of ga ik koffie drinken en praten over het leven. Of schrijven.
Die keuze hoef ik dus niet te maken. Want alles is al bepaalt.
Wat een fijne gedachte.
Ik ga zitten. Op een stoel. Kijken wat er gebeurt.
Ik hoef dus niks te doen.
Ik voel me bevrijd.
Voor tien seconden. Tien vragen denderen mijn hoofd in.
Als je geen vrije wil hebt, dan maak je dus geen keuzes. Wat komt er dan nog uit je handen?
En hebben mensen als Hitler of een zelfmoord terrorist dan ook geen vrije wil?
Is alles daar dan mee goed gepraat? Moeten mensen dan überhaupt nog boeten voor hun daden.
Ik wil de boodschap nog een keer lezen.
Je bent een golf in de zee.
Een blad aan de boom.
Na twee zinnen, leg ik het boek weer weg.
Ik wil niet meer lezen. Niks.
Geen boeken meer over Non Dualiteit. Geen Tony Parsons, geen Ramana Maharshi. Hoe meer woorden ik hieraan vuil maak, hoe verwarrender de zaak wordt. Ik leg alles weg en zoek de stilte.
Ik spreek af met mijn broer.
Hij praat over zijn zoontje.
Ik luister nauwelijks en wacht op een gat tussen zijn zinnen waarin ik iets kan vragen.
‘Geloof jij in vrije wil?’
Het valt stil. Hij kijkt me aan vanonder zijn lange wimpers. Vroeger dachten kinderen dat hij mascara droeg. Nu vinden vrouwen hem mysterieus.
‘Weetje wat het met jou is?’
Ik kijk hem aan. Nu komt het. Iets waar ik wat aan heb. Waar ik berusting in ga vinden. Het antwoord der antwoorden.
‘Jij bent zo’n typische veertiger, zo’n vrouw die alles heeft maar tegelijkertijd een leegte ervaart en teveel tijd over heeft.’
Ik blijf hem aankijken. Ondanks dat ik van binnen krimp.
‘Echt niet,’ zeg ik zo nonchalant mogelijk.
Hij kijkt me aan. Scherp. Eerlijk.
‘Ok, ik ben veertig, ik heb een dochter, een leuk huis in de stad, fijne vrienden. Maar een leegte....?’
‘Ik zie het meer als een zoektocht. Vragen Over het leven. Hoe het zit. Wil jij dat dan niet weten?’
Hij roert in zijn espresso. Kalm. Zijn rust wekt een lichtelijk gevoel van irritatie op.
Alsof het hem allemaal niet uitmaakt. Alsof hij meer weet dan ik.
Mijn broer. Die 13 maanden voor mij het levenslicht zag. Die nog nooit gerend heeft. Niet voor een bus of tram. Waarom zou je je haasten als er hierna nog een komt.
‘Als je iets zoekt, dan blijf je zoeken. Het zoeken zelf wordt een doel op zich, terwijl je amper nog weet wat je zoekt.’
Ik zeg niks. Ondanks dat ik twintig vragen heb. Maar laat ik nou tenminste proberen het te begrijpen.
‘Er is geen pot met goud aan het einde van de regenboog. Dit is het. Doe gewoon je ding.’
Ik knik nog een keer. Ondanks dat ik er geen bal van snap.
‘Wat bedoel je met ding?’ vraag ik toch maar na een lange stilte.
Hij kijkt me aan. Ik traceer een lichte vorm van ergernis. Of is dat mijn projectie? Mijn angst om dom te zijn. Ik denk aan onze potjes triviant. Zijn pion helemaal vol. Die van mij alleen het roze vlakje gevuld; showbizz en entertainment.
‘Gewoon. Leven.’
Ik lach. Al valt er niks te lachen. Maar het gebeurt.
‘Ja. Precies’, zeg ik.
Alsof nu alles van me af is gevallen.
Het is even stil. Niks. Leegte. Dan wordt het ongemakkelijk. Althans, voor mij dan.
‘Dus je gelooft niet in vrije wil?’
Ik heb al spijt bij het woord wil.
Waarom stopt het nooit met vragen.
Hij geeft geen antwoord. Dat zegt genoeg.
Ik eet mijn koekje.
Ik hou niet van koekjes.
Maar als er toch geen vrije wil is, dan is het niet mijn keus geweest om dit koekje op te eten.
Je bent een golf in de zee.
Toch? 
 
Dit artikel delen?
Pin It
  • Hits: 652
(Gemiddelde waardering 5 met 1 waardering(-en)

Login of registreer om een reactie te plaatsen

Wil je deze schrijver nomineren!

Bezoekers van Schrijverspunt kunnen 2 verschillende schrijvers nomineren voor de titel van talentvolle schrijver 2019. Je kunt de schrijver van dit artikel nomineren door op de groene button te klikken.

Dank voor je nominatie!

Elke bezoeker van Schrijverspunt kan schrijvers nomineren voor de titel van talentvolle schrijver. In totaal mag elke bezoeker 2 verschillende schrijvers nomineren over heel 2019. Nomineren is mogelijk tot 31 december 2019.

Omdat we streven naar een eerlijke nominatie voor Talentvolle schrijver 2019 controleren we elke nominatie op geldigheid. Ongeldige nominaties tellen niet mee in de score en verwijderen we.

Om de geldigheid van een nominatie te controleren vragen we je hieronder je e-mailadres in te vullen.  We garanderen dat we dit emailadres niet aan derden verstrekken en slechts gebruiken voor controle. Na afronding van de nominatie verwijderen we  dit e-mailadres.
Ongeldige invoer

Alle gepubliceerde inzendingen

Geef een waardering voor een artikel
Schrijvers stellen je waardering en/of commentaar bij een artikel erg op prijs!

Hoogste beoordeelding:

Schrijfwedstrijden

Boekentip

Top 10 : Meest gelezen

BookBuster