Voor schrijvers, door schrijvers

Column

Aantal gepubliceerde inzendingen: 657

Vouwfiets

De vouwfiets stond al jaren ongebruikt in de schuur. Achter de gewone fietsen, dus je moet hem uit een hele berg andere frames vissen als je hem wilt gebruiken. Ooit heb ik hem aangeschaft omdat het handig leek voor op de camping. Hij bleek echter ook ingeklapt toch nog te groot en te zwaar.

Van de week was de auto niet beschikbaar en moest ik voor een afspraak naar een locatie die met het openbaar vervoer niet gemakkelijk bereikbaar was. Ik wist dat ik na de afspraak met iemand terug kon rijden. Toen ineens dacht ik aan de vouwfiets. Die zou juist nu uitkomst kunnen bieden. Het bleek dat ik zo ook nog de snelste en goedkoopste reisoptie te pakken had. Dus ik groef mijn fietsje uit, pompte de bandjes lekker op spanning en fietste naar het station. Hij fietste nog prima en de versnellingen deden het nog. Goedgemutst van de tevredenheid dat ik mijn reis slim had uitgedacht en dat het toch maar goed was een vouwfiets te bezitten, peddelde ik comfortabel zo ongeveer tot op het perron.

Ik stapte in de trein en ontgrendelde het scharnier waarna het frame gemakkelijk dubbel te vouwen is. Dat gemakkelijke viel tegen. Er zat geen beweging in. Ik zette mijn voet er tegen aan om de fiets met kracht in de plooi te dwingen. Zonder resultaat. Misschien toch vastgeroest in mijn vochtige schuurtje. Nou ja, de fiets is ook niet zo groot. Het balkon van de trein bood voldoende ruimte, dus ik staakte mijn pogingen maar.

“Uw plaatsbewijzen alstublieft!” De conducteur verstond de kunst om een verzoek als een bevel te laten klinken. Ik trok snel mijn OV-chipkaart. “Is die fiets van u?”, vroeg hij streng. Nu was ik de enige op dat balkon dus de kans dat de fiets van iemand anders was, was verwaarloosbaar. Als mensen als conducteurs je overbodige vragen stellen dan voel je nattigheid. En ja hoor die kwam ook. “Heeft u een fietskaartje?”. “Eh, nee”, stamelde ik. "Ik wist niet dat zoiets bestond". “Als u de fiets niet inklapt heeft u een fietskaartje nodig en dat kost zes Euro, kent u de regels niet?”, vroeg hij streng. “Eh, nee, kennelijk niet. U moet weten dat dit de eerste keer is dat ik een fiets meeneem in de trein. Het is een vouwfiets zoals u ziet en ik wilde hem ook opvouwen. Juist daarom ben ik op mijn vouwfiets, maar het vouwsysteem zit muurvast!” Het leek alsof hij mij niet hoorde. “U zit in de trein met een niet inklapbare fiets zonder fietskaartje!” Ik voelde dat ik warm werd. “Ik ontdekte pas in de trein dat het niet lukte om hem in te klappen. Wilt u me dan alsnog een fietskaartje verkopen?” “Kan niet”, zei hij, “Die zijn alleen op stations verkrijgbaar. Op het niet hebben van een fietskaartje staat een bekeuring van 56 Euro”.

Met een chagrijnige kop fietste ik naar mijn afspraak. Na afloop moest de fiets in de achterbak van de auto waarin ik mee mocht rijden. Er bleek een spuitbus met ontroestingsspul beschikbaar waar ik dankbaar en overvloedig gebruik van maakte. Ik maakte de grendel los, maar ook nu was er geen beweging in te krijgen. Driftig trok in aan de vergrendeling die daardoor iets opwipte. Toen herinnerde ik het me. Er zit een vergrendeling op. Je moet de handel niet alleen openen maar ook iets oplichten en dan klapt het frame gemakkelijk dubbel…

Dit artikel delen?
Auteur: ©Martin Reekers
Klik op de naam of afbeelding van de auteur voor meer informatie.
Hits: 319
Publicatie op .
Tags: Columns
 
  Meer van deze schrijver:

Geef een waardering voor: "Vouwfiets"

Geschreven door Martin Reekers . Geplaatst in Column.
Klik op de naam of afbeelding van de auteur voor meer informatie.

Jouw feedback hier?

Dat is mogelijk met een waardering en/of jouw commentaar te geven.
Ook kun je reageren op commentaar van anderen.
 
Periodiek verwijderen we 'oudere' inzendingen o.b.v. geen of lage waarderingen. Door een waardering te geven bepaal jij dus mede de continuïteit in publicatie van een inzending!