• Column
  • Blog
  • Column
  • Cursiefje
  • Essay
  • Haiku
  • Poëzie
  • Senryu
  • Limerick
  • Vrij vers
  • 55 woorden
  • Kort verhaal
  • Flitsverhaal
  • Volksverhalen
  • SF & Fantasy
  • Proefstuk
  • Ik, schrijver
  • 3 kleuren
  • Schrijfopdracht
  • Mijn schrijftip
  • Column

    Column

    433 gepubliceerde artikelen.
    Een column is een artikel waarin de schrijver zijn mening geeft over een onderwerp. Soms is de tekst humoristisch, soms provocerend, maar het is altijd de persoonlijke kijk op de wereld van de columnist. Een columnist geeft een beschrijving van een gebeurtenis en maakt daarbij zijn eigen mening duidelijk. Een column moet een emotie bij de lezer losmaken, de lezer moet erom kunnen lachen, het stemt hem tot nadenken of maakt hem boos.
    Maximaal 750 woorden.
  • Blog

    253 gepubliceerde artikelen.
    Een blog is in feite een persoonlijke webpagina met verhalen over het leven van de schrijver. In een blog vertel je iets aan de lezer waar hij/zij wat aan heeft. Heel vaak is dat iets informatiefs (hoe kun je het beste....) maar het kan ook inspirerend zijn (een persoonlijk verhaal over hoe je omgaat met een scheiding).  Bij een blog hoort een losse en informele schrijfstijl. In een persoonlijke blog draait het erg om de verteller die opschrijft wat hij of zij zelf allemaal meemaakt. Dat kan bijvoorbeeld de dagelijkse beslommeringen als moeder van twee kleine kids (mamablog) zijn.
    Maximaal 1000 woorden. 
  • Column

    433 gepubliceerde artikelen.
    Een column is een artikel waarin de schrijver zijn mening geeft over een onderwerp. Soms is de tekst humoristisch, soms provocerend, maar het is altijd de persoonlijke kijk op de wereld van de columnist. Een columnist geeft een beschrijving van een gebeurtenis en maakt daarbij zijn eigen mening duidelijk. Een column moet een emotie bij de lezer losmaken, de lezer moet erom kunnen lachen, het stemt hem tot nadenken of maakt hem boos.
    Maximaal 750 woorden.
  • Cursiefje

    522 gepubliceerde artikelen.
    Bij cursiefjes verwachten wij een korte tekst, vaak geschreven in de ik-vorm, met gebruik van eenvoudige taal, die echter door de taalhumor vaak verrassend en origineel wordt. Het cursiefje vertelt iets over de dagelijkse realiteit, waarmee verbeeldingselementen worden vermengd, heeft een humoristisch-luchtige toon, vaak gecombineerd met een droefgeestige ondertoon, relativeert de realiteit en verzacht de problemen. 
    Maximaal 750 woorden.
  • Essay

    1 gepubliceerde artikelen.
    Een essay is een beschouwende prozatekst of een artikel over een we­ten­schap­pe­lijk, cul­tu­reel of fi­lo­so­fisch on­der­werp, waarin de schrijver zijn persoonlijke visie geeft op hedendaagse verschijnselen, problemen of ontwikkelingen.
    Maximaal 1000 woorden.
  • Haiku

    278 gepubliceerde artikelen.
    Haiku is een vorm van Japanse dichtkunst waarin de natuur, of iets in de natuur, centraal staat, geschreven in drie regels van 5, 7 en 5 lettergrepen. We accepteren alleen gedichten in tekst en dus geen afbeelding van een gedicht..
  • Poëzie

    1145 gepubliceerde artikelen.
    Poëzie is de kunst van het dichten. Ook is poëzie een verzamelnaam voor gedichten en verzen. Poëzie is een taaluiting waarbij een grote nadruk ligt op vorm, klank en beeldspraak. Het geheel is meer dan de som der delen.
    Toen hem gevraagd werd een definitie van poëzie te geven, zei de dichter Robert Frost: "Poetry is the kind of thing poets write." - Poëzie is wat dichters schrijven .
  • Senryu

    411 gepubliceerde artikelen.
    Senryu is een vorm van Japanse dichtkunst over de onvolkomenheid van de mensen, geschreven in drie regels van 5, 7 en 5 lettergrepen. We accepteren alleen gedichten in tekst en dus geen afbeelding van een gedicht.
  • Limerick

    35 gepubliceerde artikelen.
    Een limerick is een gedicht van vijf regels met het rijmschema a a b b a. In de eerste regel wordt (meestal) een persoon of dier geïntroduceerd met een plaatsnaam die meestal gekozen wordt vanwege het rijm. Voorts heeft een limerick vaak humoristische of dubbelzinnige inhoud. De laatste regel is de clou.
  • Vrij vers

    25 gepubliceerde artikelen.

    Een vrij vers is een gedicht zonder regelmatige strofebouw. De eerste strofe telt bijvoorbeeld zes, de tweede twee, de derde vijf verzen. Het gaat om poëtische teksten die vooral een sfeer oproepen. De strofe in een vrij vers heeft veelal een eenheid van idee. Vrije verzen hebben vaak eveneens geen vast maatsysteem. Het ontbreken van (eind)rijm komt eveneens vrij vaak voor in het vrije vers. Daarentegen komt binnen- en middenrijm veel voor in vrije verzen en soms zelfs voorrijm.

  • 55 woorden

    1044 gepubliceerde artikelen.
    Waarom een verhaal in exact 55 woorden (incl. titel)? Omdat de vorm ons dwingt te schrappen tot de essentie van wat we willen zeggen. “In der Beschränkung zeigt sich erst der Meister”, of anders gezegd, in weer een andere taal: “Less Is More.” Alleen fictie komt in aanmerking. Dus een echt, afgerond prozaverhaal, met een begin, een midden en het liefst een verrassend eind en met één of meerdere personages , moet in exact 55 woorden, inclusief de titel, worden verteld.
  • Kort verhaal

    973 gepubliceerde artikelen.
    Een kort verhaal kenmerkt zich doordat de handelingen, gedachten en gesprekken van de personages zijn georganiseerd in een plot van komische, tragische, romantische, satirische of nog andere aard.  Een kort verhaal is altijd een compleet en zelfstandig leesbaar verhaal. Dus geen vervolg! 
    Fragmenten uit gepubliceerde manuscripten of vervolgverhalen zijn niet toegestaan en verwijderen we! Bij een kort verhaal geven we de voorkeur aan maximaal 1000 woorden.
  • Flitsverhaal

    122 gepubliceerde artikelen.
    Een flitsverhaal is, bij Schrijverspunt, een krachtig en compleet verhaal in het kleinst mogelijk (maximaal 150) aantal woorden. Het moet een begin, midden en einde hebben en bij voorkeur een draai of verrassing aan het einde. De voorkeur gaat uit naar een verhaal in een of slechts meerdere zinnen. Geen zgn quotes, wijsheden, gezegden, etc. Het meest beknopte en sprekend voorbeeld van een flitsverhaal is het verhaal dat Ernest Hemingway schreef.
    " Te koop: babyschoenen. Nooit gedragen."
  • Volksverhalen

    38 gepubliceerde artikelen.
    Sprookjes behoren tot een oude orale traditie en bevatten vaak een zedenles of diepere wijsheid. Het woord sprookje is afgeleid van het middeleeuwse 'sproke', dat verhaal of vertelling betekent. Als ongeschreven vertelling richtte een sproke zich tot ongeletterde volwassenen. De bekende sprookjes kennen we natuurlijk allemaal maar we lezen/horen ook graag verhalen die zelf verzonnen zijn. In deze schrijfactiviteit bieden we de mogelijkheid om zelf verzonnen sprookjes of een fabel toe te voegen. Gewoon om lekker voor te lezen voor kinderen of wie ze ook maar horen wil.
    Maximaal 1000 woorden.
  • SF & Fantasy

    13 gepubliceerde artikelen.
    Science fiction en Fantasy vallen beide onder een speculatief fictiegenre waarin veel elementen, personages en instellingen worden gecreëerd uit verbeeldingskracht en speculatie in plaats van uit de realiteit en het dagelijks leven. Er is echter een duidelijk verschil tussen science fiction en fantasy. Science fiction is gebaseerd op wetenschap en technologie en geeft daarom scenario's weer die op een dag waar zouden kunnen zijn. Fantasie daarentegen heeft betrekking op veel bovennatuurlijke elementen en vindt plaats in een wereld die niet bestaat en nooit kan bestaan.
    Bij een SF of Fantasyverhaal geven we de voorkeur aan maximaal 1000 woorden.
  • Proefstuk

    19 gepubliceerde artikelen.
    Je schrijft veel en graag en bent meestal tevreden over je schrijfresultaten. Je deed al mee aan schrijfactiviteiten en schrijfwedstrijden maar je kunt nu ook een verhaal of gedicht laten zien waar je echt trots op bent of... waar je juist nog over twijfelt maar wat je wel graag aan anderen wilt laten zien. Dat is mogelijk in deze rubriek. Leden van Schrijverspunt kunnen in deze rubriek een schrijfresultaat tonen als een proefstuk van eigen kunnen. Er zijn geen voorwaarden voor genre, aantal woorden, etc. Het is jouw proefstuk wat jij graag aan anderen wilt laten lezen. Je mag max. 1 proefstuk insturen!
    Van lezers verwachten we respect voor de publicatie. Beloon de schrijver voor zijn/haar durf en inzet met serieuze feedback.
  • Ik, schrijver

    9 gepubliceerde artikelen.
    Ken jij ook van die momenten waarop je totaal geen inspiratie hebt en niet tot schrijven kunt komen? Misschien kan het lezen of uitvoeren van een schrijfopdracht je helpen om je creativiteit aan te spreken. Zo omzeil je je eigen gewoontes en vaste manieren in je schrijven.
    Schrijf een fantasierijk verhaal met als onderwerp 'Ik, schrijver'. Waarheidsgetrouw of compleet fictief, het is aan jou als het maar de moeite waard is om te lezen. Probeer de lezer te boeien en mee te trekken in jouw wereld als schrijver.
  • 3 kleuren

    4 gepubliceerde artikelen.
    Een verhaal geschreven in maximaal 300 woorden waarbij 3 kleuren een rol spelen. De schrijver bepaalt zelf de kleuren. Het is echter niet de bedoeling om een kleur sec alleen als kleur te gebruiken maar ook als bv begrip, symbool of gemoedstoestand (Een blauwtje lopenZich groen en geel ergeren, wit wegtrekken, etc) .
  • Schrijfopdracht

    87 gepubliceerde artikelen.
    Ken jij ook van die momenten waarop je totaal geen inspiratie hebt en niet tot schrijven kunt komen? Misschien kan het lezen of uitvoeren van een schrijfopdracht je helpen om je creativiteit aan te spreken. Zo omzeil je je eigen gewoontes en vaste manieren in je schrijven.
    Inzenden voor deze schrijfactiviteit is niet meer mogelijk. Op termijn beëindigen we deze mogelijkheid.
  • Mijn schrijftip

    Elke auteur heeft zo haar/zijn persoonlijke ervaringen met schrijven en weet vaak wat haar/hem beter, makkelijker, lezenswaardiger, spannender, etc. doet schrijven. Die ervaringen willen we hier graag delen met andere schrijvers. Zo beknopt mogelijk worden hier persoonlijke schrijftips voor schrijvers beschreven. Voor de een een ervaring, voor de ander wellicht een eye-opener.
    Maximaal 20 woorden.

Ook jouw artikel is welkom! Ga s.v.p. naar het overzicht van deze schrijfactiviteit om ook jouw verhaal/gedicht toe te voegen.

Voor alle zoekenden van goede wil

Iedereen heeft zich wel ooit de vraag gesteld of er een hogere macht bestaat als scheppende kracht van de kosmos.

Meer en meer mensen verwerpen het geloof hierin, omdat dit getuigt van een subjectieve overtuiging waar geen objectieve kennisgrond voor bestaat. 
Als consequentie hiervan neigt men dan algauw zich tot atheïst te verklaren.

Voor anderen is deze conclusie wat te kort door de bocht: het is niet omdat men erkent niet of onvoldoende te weten, dat God ook niet kàn bestaan. De enige conclusie die men hieruit kan trekken is dat men vooralsnog niet wéét of God bestaat.
En ziedaar: het agnosticisme!

Een agnost schort dus in alle nederigheid zijn oordeel op.

Tot wanneer? 

Tot God zich ook rationeel aan hem openbaart? Zolang deze contradictie zich niet voordoet, kan een agnost niet geloven. Een soort ongelovige Thomas après la lettre dus… Euh?

Of tot de mens zich rationeel zo ver heeft ontwikkeld dat hij alles weet en kan, dus inclusief datgene wat men momenteel aan zulk een God toeschrijft, zoals een kosmos scheppen, want dat was de oorspronkelijke vraag.
Wacht effe… En de kosmos waarin we momenteel leven dan? Daar moet dus deze godmens-die-alles-kan voor teruggaan in de tijd en alle toevalligheden opnieuw creëren waarmee de mens tot stand is gekomen. Inclusief de mogelijkheid dat de mens nooit ten tonele verschijnt. Een soort Goddelijke annihilatie dus… Euh?

O ja! Een agnost kan er natuurlijk ook van uitgaan dat deze toevalligheden helemaal niet zo toevallig waren, maar dat dit Intelligent Design vooralsnog boven z’n petje gaat. Evenals het Unintelligent Design, de Miraculous Theepot van Russel, de Onzichtbare Roze Eenhoorn... Euh?

Kan het misschien zijn dat er iets schort aan zulk een opschortend oordeel?

Maar goed. Spons erover. Laten we in alle nederigheid de agnost diens bevindingen respecteren. Wie ben ik tenslotte om alle mogelijke rationele kronkels van de mens te doorgronden.

Laten we teruggaan naar de oorspronkelijke spagaatstelling waar elk agnost zich in bevindt:

Een agnost is iemand die niet alleen niet weet, maar bovendien niet kàn geloven dat God bestaat zolang de ratio hem dit niet toelaat.” 
Een agnost stelt dus het geloven ondergeschikt aan het weten, althans binnen zijn opschortende uitspraak.

Maar -in analogie met deze uitspraak- bevindt een gelovige zich net zo goed in spagaat:
Een gelovige is iemand die niet alleen gelooft, maar bovendien niet kàn weten dat God bestaat omdat de ratio hem dit niet toelaat.
Een gelovige stelt hiermee dus het weten ondergeschikt aan het geloven, althans binnen zijn overtuiging.

Een gelovige vertrekt dus vanuit een totaal andere invalshoek, aangezien diens overtuiging regelrecht indruist tegen hetgeen wat zijn ratio hem zelf opdringt. Dat kan alleen maar indien een gelovige de ratio volledig buiten beschouwing laat als hem wordt gevraagd naar de redenen van zijn geloof.

Als je zowel de agnost  als de gelovige ernstig neemt, én als de gehanteerde begrippen (weten en geloven) dezelfde lading dekken voor beiden, dan kan je niet tegelijkertijd een agnost en een gelovige zijn, waardoor je -vanuit een rationeel standpunt- de conclusie moet trekken dat een gelovige inconsequent is. 

Nochtans wordt deze gevolgtrekking door de meeste gelovigen in het huidige Westen niet meer betwist, aangezien dit onvermijdelijk tot rationele tegenstrijdigheden leidt én omdat in dit soort discussies het geloof sinds de Verlichting steeds minder beschouwd wordt als een redelijk argument: alle Godsbewijzen zijn immers -middels de eigen gehanteerde rationaliteit- naar de prullenbak verwezen.

Tóch is en blijft een gelovige, ondanks alle mogelijke redelijke tegenargumenten (waarvan hij de redelijkheid niet in twijfel trekt!), met hart en ziel overtuigd van wat hij gelooft; of het nu God is, Allah of Jahweh.

Een rationele cynicus zou er misschien bij zeggen: “of het Vliegend Spaghettimonster”, terwijl een hedendaagse westerse gelovige zulke cynische uitspraak nooit zou doen over het geloof. 
Een cynicus die beweert gelovig te zijn, trapt een open deur in.

Aangezien het geloof niet rationeel onderbouwd kan worden, trekt men algauw de conclusie dat elke agnost in essentie een ongelovige is. 
Toegegeven: er zijn enkele zonderlinge agnosten die niettemin toch geloven, zoals sommige existentialisten. Søren Kierkegaard bvb fundeert zijn geloof dmv de ondoorgrondelijke uitspraak: "Als ik in staat ben om God objectief te benaderen, geloof ik niet, maar juist omdat ik dit niet kan, moet ik geloven." ... Euh?
Dat getuigt niet alleen van een spagaat maar eerder van een haast schizofrene tweespalt van waaruit Kierkegaard het besluit trekt te moéten geloven… 

Al dan niet geloven is natuurlijk niet het logische resultaat van een rationele gevolgtrekking. Tóch verwerpen de meeste agnosten vanuit hun ratio het geloof.
Tegelijkertijd zegt de agnost dat hij niet weet dat God bestaat. Wat voor Godsbeeld verwerpt hij dan? Want door te stellen dat je het bestaan van iets niet weet, onderken je wel de mógelijkheid van het bestaan ervan, dus dan denk je wel een idee te hebben van datgene waarvan je het bestaan (vooralsnog) beweert niet te kunnen weten.
Alsof je door voldoende te 'weten' een beter Godsbegrip kan krijgen en alsof je een Godsidee los kan denken van het geloof erin.

Als je het begrip gelovige evenwaardig stelt aan het begrip agnost (en dat doet een agnost door nederig zijn niet-weten te onderkennen), dan moet een agnost vanuit zijn rationaliteit dus tot de vaststelling komen dat zijn gehanteerde Godsbegrip van een totaal andere orde is dan die van een gelovige.

Mensen die geloven, die zién dit doordat zij zélf deel zijn van hun geloof. Dat is de essentie van een geloofsopenbaring.
Een gelovige hoeft zijn geloof helemaal niet rationeel te onderbouwen. Hij heeft een innerlijk weten wat stoelt op openbaring. Een weten wat weliswaar niet tot wetenschappelijke kennis leidt, maar wat zelfs nog rotsvaster van aard is dan het weten wat een agnost hanteert.

Zowel het Godsidee als de begrippen geloven en weten, blijken dus voor een agnost en een gelovige een heel andere inhoud te hebben.

Een agnost vertrekt vanuit een objectief standpunt van waaruit hij zichzelf rationeel distantieert van beide begrippen om ze hanteerbaar te kunnen plaatsen in een kenniscontext. Het conflict met het eigen subject in hem dwingt hem -als ontoereikend mens- op de knieën, om van daaruit nederig te onderkennen dat hij (vooralsnog) geen uitspraken kan doen over het bestaan van God.

Misschien kan opgeworpen worden dat een agnost dit nederig niet-weten simpelweg hanteert vanuit een gebrek aan momentele wetenschappelijke kennis. Maar dat zal élke wetenschapper volmondig toegeven, of hij nu gelovig is of niet. De wetenschap legt meer bloot van hetgeen zij niét kan verklaren dan wat ze wél kan aantonen.
Nee, deze nederigheid uit zich vanuit het nederige zélf, het subject waarbinnen een agnost zichzelf als dusdanig definieert, maar waarbinnen zijn ratio geen bevoegdheid heeft aangezien de ratio slechts iets kan zeggen over een object wat buiten het verklarende subject wordt geplaatst. Zelfs als een psycholoog iets zegt over ‘het subject’, dan nóg plaatst hij dit in het objectief kenbare.

Een gelovige daarentegen doorleeft vanuit zijn subject de relatie tot God, waarbij geen objectieve distantiëring wordt betracht, maar integendeel haast een symbiotische toenadering. Het conflict met zijn ratio dwingt hem -als ontoereikend mens- op de knieën om van daaruit nederig te onderkennen dat God existentieel niet kenbaar is, omdat de ratio hem dwingt zijn Godsbegrip uit het subject van de gelovige zélf te halen om het als object te kunnen evalueren, wat voor hem geen optie is.

Dus, waarom zou een gelovige geen agnost kunnen zijn?
Daar hoef je geen moeilijke existentialistisch gefundeerde rationalistische kronkels voor op te bouwen, zoals Kierkegaard.
Tref niet élke agnost op de bodem van zijn bestaan een dun laagje geloof aan? Niet dat pseudo/psychologisch geloof waarmee je je leven opfrist hé! Maar..., je weet wel: het existentiële spul  :), the real stuff, het geloof waar je zélf deel van bent. Ook al leidt dit niet tot een God, maar in een diep geloof in bvb het mensdom of de natuur, of een kosmisch of spiritueel beginsel...
Zetelt de onzekerheid van een agnostisch standpunt niet juist hierin?

Het begrip agnosticisme krijgt dan voor de gelovige een heel andere invulling. Waar een ‘klassieke’ agnost vertrekt vanuit zijn objectief-rationele ontoereikendheid, vertrekt een gelovige vanuit zijn subjectieve ontzag voor het rationeel onkenbare. 

Waar een agnost zichzelf in essentie als ongelovig ziet, erkent een gelovige in essentie zijn onwetendheid. 

Maar dat niet-weten van een gelovige is mystiek van aard. Vanuit zijn subject aanhoort de gelovige het verhaal van een Magische Verteller, maar is daarnaast bvb professor in theoretische natuurkunde. Een wonderlijke wereld.

Leidt rationalisme onverbiddelijk tot ongeloof? Of getuigt zulk een uitspraak eerder van eenzelfde halsstarrigheid waar de Verlichte rationalist al eeuwen de gelovige mee om de oren slaat, ook al is (of was) dit dikwijls terecht.

Een Verlicht redenaar mag zijn rationele inzichten niet boven een geloofsopenbaring stellen, en vice versa. Dit wél doen leidt niet alleen tot intolerantie, maar ook tot miskenning van de ander.

Zowel voor de opschortende agnost als voor de overtuigde atheïst en gelovige ligt er een uitdaging in onze hedendaagse westerse wereld in het zoeken naar convergentie tussen geloof en rationaliteit, na eeuwen van steeds verdere afsplitsing.

Misschien is dit wel de meest bevrijdende nieuwjaarswens voor ieder zoekende van goede wil!