Columns

Columns op Schrijverspunt
  • Columns op Schrijverspunt
    Een column is een artikel waarin de schrijver zijn mening geeft over een onderwerp. Soms is de tekst humoristisch, soms provocerend, maar het is altijd de persoonlijke kijk op de wereld van de columnist. Een columnist geeft een beschrijving van een gebeurtenis en maakt daarbij zijn eigen mening duidelijk. FTbannerEen column moet een emotie bij de lezer losmaken, de lezer moet erom kunnen lachen, het stemt hem tot nadenken of maakt hem boos.
  • Wil je ook een column publiceren op Schrijverspunt? Dat is mogelijk door eerst in te loggen (lid worden is gratis).
  • Schrijvers stellen je waardering en/of commentaar bij een artikel erg op prijs!

    Een artikel beoordelen? Breng dan s.v.p. een stem uit  door op de gewenste(1-5) ster te klikken. (5 sterren is de hoogste waardering)

Verzamelwoede

‘Dat gaat hem niet worden, mevrouw’. Hij staat voor me met een beschuldigende blik in zijn ogen. ‘Er liggen allemaal dozen in de kruipruimte. U wist toch dat er niets in de weg mocht liggen? Daar heeft u toch een brief over ontvangen? U moet maar een nieuwe afspraak maken.’

                Snotverdorie, denk ik. Ben ik weer te goedgelovig geweest. Ik voel me beschaamt en kwaad tegelijk. Gisteren heb ik het nog aan Ben gevraagd. ‘Liggen die dozen niet in de weg als ze morgen de glasvezelkabel via de kruipruimte willen doortrekken?’ Hij keek me aan en zei op geruststellende toon dat het geen enkel probleem zou zijn. Die dozen lagen immers aan de andere kant. ‘Weet je dat zeker?’ ‘Echt, geloof me nou maar.’ Eigenlijk geloofde ik hem niet. Maar ik had ook geen zin om het te controleren. En nou zit ik met de gebakken peren. Als het een beetje tegenzit, duurt het weer een paar weken voordat die kabel gelegd kan worden, en dan zitten we al die tijd zonder internet. Dat wordt oorlog met de kinderen.

                ‘Als ik die dozen er nu zelf even uithaal? Vijf minuten werk. Daar kunt u toch wel even op wachten?’ Ik loop snel naar het gat bij de kruipruimte, buk me en kijk met enige moeite onder de vloer. Inderdaad. Her en der staan de dozen op het zand, precies in de baan van de te trekken kabel. Er is geen ontkomen aan, ik zal ze eruit moeten vissen.

                De gedachte aan al die spinnenwebben daar beneden doet me even aarzelen.  De kabelman is inmiddels onder de indruk van mijn goede bedoelingen en springt tot mijn opluchting zelf in het gat. Hij trekt de dozen naar zich toe en reikt ze me aan.

Hij moest eens weten! Die dozen liggen al tien jaar onder de grond. Zeker vijftig stuks en hoofdzakelijk gevuld met speeltjes van McDonalds. Niet van mijn drie kinderen, maar van mijn man, die in veel opzichten mijn vierde kind is. Dol op verzamelen. Elk weekend struint hij rommelmarkten af en komt thuis met stripboeken, streekboeken, dvd’s en cd’s en talloze andere prullaria. De speeltjes van McDonalds kwamen in beeld toen hij de kinderen wel eens op een happy meal trakteerde. Met glinsterende oogjes genoot hij als een kind van al dat plastic vernuft. Op verzamelmarkten vulde hij zijn macjes-verzameling  aan tot hij zijn kont niet meer kon keren in zijn hobbykamer. Toen deze kamer tot zijn verdriet plaats moest maken voor een slaapkamer van één van de kinderen, kon hij er geen afstand van doen. Alles verdween in dozen onder de grond, in afwachting van betere tijden. Ik beschouwde het maar als een goede vloerisolatie en hoopte stiekem dat die verzameling het daglicht nooit meer zou zien.

‘Dit is de laatste’, zegt de kabelman. Hij kijkt me lachend aan. ‘Dat is een bijzonder ondergronds museum, mevrouw.’ De doos heeft een natte bodem. Als ik hem optil, bezwijkt de bodem onder het gewicht en ligt de inhoud op de grond verspreid. Ook dat nog! Ik verwens Ben in alle talen. Voor mijn neus liggen geen macjes, maar lang vergeten medailles en bekers. Mijn man is niet sportief, ligt het liefst languit op de bank naar een film te kijken. Maar lang, lang geleden zat hij bij een wandelsportvereniging en bij elke tocht kreeg hij een medaille. Vergane glorie ligt hier voor het oprapen. Even aarzel ik. In de vuilnisbak dumpen? Aanlokkelijk, maar ik durf het niet aan. Zuchtend pak ik een nieuwe doos en gooi alles er weer in. Met plakband maak ik de bodem waterproof. Ziezo, deze doos kan weer eeuwig onder de grond.

Dit artikel delen?
Pin It
  • Hits: 352
(Gemiddelde waardering 5 met 2 waardering(-en)

Login of registreer om een reactie te plaatsen

Wil je deze schrijver nomineren!

Bezoekers van Schrijverspunt kunnen 2 verschillende schrijvers nomineren voor de titel van talentvolle schrijver 2019. Je kunt de schrijver van dit artikel nomineren door op de groene button te klikken.

Dank voor je nominatie!

Elke bezoeker van Schrijverspunt kan schrijvers nomineren voor de titel van talentvolle schrijver. In totaal mag elke bezoeker 2 verschillende schrijvers nomineren over heel 2019. Nomineren is mogelijk tot 31 december 2019.

Omdat we streven naar een eerlijke nominatie voor Talentvolle schrijver 2019 controleren we elke nominatie op geldigheid. Ongeldige nominaties tellen niet mee in de score en verwijderen we.

Om de geldigheid van een nominatie te controleren vragen we je hieronder je e-mailadres in te vullen.  We garanderen dat we dit emailadres niet aan derden verstrekken en slechts gebruiken voor controle. Na afronding van de nominatie verwijderen we  dit e-mailadres.
Ongeldige invoer

Hoogste beoordeelding:

Top 10 : Meest gelezen

Schrijfactiviteiten