Voor schrijvers, door schrijvers

Column

Een column is een artikel waarin de schrijver zijn mening geeft over een onderwerp. Soms is de tekst humoristisch, soms provocerend, maar het is altijd de persoonlijke kijk op de wereld van de columnist. Een columnist geeft een beschrijving van een gebeurtenis en maakt daarbij zijn eigen mening duidelijk. Een column moet een emotie bij de lezer losmaken, de lezer moet erom kunnen lachen, het stemt hem tot nadenken of maakt hem boos. Columns zijn wat minder uitgebreid en graven doorgaans minder diep dan essays, maar gaan verder dan de meeste cursiefjes.
Aantal gepubliceerde inzendingen: 668

Vertrouwen

Heel wat ontwikkelingen binnen onze samenleving steunen op vertrouwen.

Vertrouwen in geld en waardepapieren, in krediet(waardigheid), in “Het staat gedrukt en geschreven”, in de waarachtigheid van aloude verhalen, in allerlei hiërarchieën, in een zorgstaat, in algemeen aanvaarde authoriteit, in wetenschap, in religieuse teksten, in de bestendiging van hoe het vroeger was, in familiebanden, in het recht…

Nu ben ik wel helemaal akkoord dat het recht lang niet altijd zegeviert, maar het simpele feit dat die uitdrukking bestaat geeft al aan dat de basis van het recht rust in vertrouwen over gezamenlijke ethische normen. ‘Vader’ of ‘moeder’ is niet simpelweg een zaad/ei-donor, maar is beladen met enorm veel vertrouwensbegrippen. Traditie grijpt vol vertrouwen terug naar wat ooit uit vertrouwen is gegroeid om het vol vertrouwen te bestendigen. Het is haast een uitdrukking geworden dat “het wetenschappelijk bewezen is”, waarmee vol vertrouwen gerefereerd wordt naar –op z’n best– een opeenstapeling van waarschijnlijkheden waar men dikwijls vol onbenul heilig van overtuigd is. Wie kan vertrouwensvol de wereld inkijken zonder het vertrouwen in één of andere gezaghebbende stem, zonder te geloven in de omringende samenleving, zonder wetten die afdwingbaar zijn,  zonder overkoepelende staatstructuren waar je (gelukkig) maar een radertje in bent, zonder het vertrouwen wat onze politici ons trachten in te boezemen, of het vertrouwen in onze “eigen heerd”, onze eigenheid, en van daaruit ons vertrouwen in “eigen volk eerst” of onze zorgstaat of onze imam/pastoor/BV’ers, Facebook… of het ongelooflijk haast bizarre vertrouwen in een democratische rechtsstaat? Gans onze ekonomie steunt op vertrouwen. Als de jeugd haar vertrouwen in de toekomst kwijt raakt, staat heel onze samenleving onder druk.  

Misschien zijn we met z’n allen wel aan het twijfelen geslagen over de ziel die huist in Uluri, maar het enthousiasme waarmee dit ‘droomspoor’ werd bestegen (door die dappere heiligdom-onteerders of vanuit onze sympathie ervoor) zit verankerd in het oeroude vertrouwen dat we met z’n allen één zijn.
Jaja: binnen onze groep dan hé! Want die anderen zijn niet te vertrouwen, zelfs als de feiten hier volledig mee in tegenspraak zijn. Waarom? Tja, dat is een kwestie van vertrouwen zeker? 

Het gaat om dat vertrouwen wat ons letterlijk met de paplepel is ingegoten, het vertrouwen in de moederborst en in de zorg waar elk kind mee wordt ingebed. Die ‘anderen’ komen pas later prominent naar voren, samen met de angst. Dat heet opgroeien. Die ander, daar gaan we eerst van lopen en wordt dan verstandelijk ingeblikt waardoor die z’n klauwen verliest, ingekapseld in een vertrouwenswaardig label, weg gezet in één of ander containerbegrip. We kunnen alleen maar omspringen met wantrouwen als we vertrouwen hebben in het benoemen ervan. We drijven in vertrouwen. Een kind dat wantrouwig begint rond te kijken, heeft kennis gemaakt met dat andere, datgene wat de eigen identiteit bedreigde of als iets wat in de weg zat van 'de eigen verwachtingen, behoeftigheden, aannames, gewoonten of eisen' (zie "Moeilijke mensen bestaan niet" van Christiene M. de Vries), kortom: een problematisch gegeven wat opgelost moet worden. 

Eerst door het op een veilige afstand te houden tot je er vertrouwd genoeg mee bent om er een etiket op te plakken. Zolang het probleem hier dan mee koest wordt gehouden, kunnen de psychologische inblikkertjes groeien tot we genoeg vertrouwen hebben om het probleem niet langer te omvatten, te duiden en te ontleden. Pas dan…

Pas dan kan er iets wonderlijks gebeuren: we zien naar de Ander en kijken in onszelf. 

Dit is uiteraard overdrachtelijk bedoeld! Ik heb uiteraard dan nog steeds geen benul van hoe die ander psychologisch in elkaar zit of wat zijn drijfveren en doelstellingen zijn. Maar als m’n eigen oogkleppen eindelijk afvallen en m’n zelfbeschikkingsmuren rondom me verdwijnen, dan wordt dat eilandje van wantrouwen verzwolgen in die oceaan van vertrouwen en verstrengeling waarmee we allemaal tot stand zijn gekomen. Niet omdat liefde overdraagbaar zou zijn tijdens de conceptie (gelukkig maar: anders zouden er nogal wat creaturen rondlopen),  maar gewoon omdat het leven zich symbiotisch ontwikkelt. Vertrouwen onvoorwaardelijk inbegrepen, zoniet: einde verhaal.

En dat wonder is het waard om verteld te worden, steeds opnieuw, in alle mogelijke vormen en intenties. En dit is de geëigende plek ervoor.

 
 
Dit artikel delen?
Auteur van dit artikel:
© Hans Van Battel
Klik op de naam of afbeelding van de auteur voor meer informatie.
Hits: 368
Publicatie op .
Tags: Columns

Geef een waardering voor: "Vertrouwen"

Geschreven door Hans Van Battel . Geplaatst in Column.
Klik op de naam of afbeelding van de auteur voor meer informatie.
Grammatica & Spelling:
Passend in deze rubriek:

Jouw feedback hier?

Dat is mogelijk met een waardering en/of jouw commentaar te geven.
Ook kun je reageren op commentaar van anderen.
 
Periodiek verwijderen we 'oudere' inzendingen o.b.v. geen of lage waarderingen. Door een waardering te geven bepaal jij dus mede de continuïteit in publicatie van een inzending!