Voor schrijvers, door schrijvers

Column

Aantal gepubliceerde inzendingen: 657

Vakantiekruiden

Toen ik jong was kampeerde ik altijd. En omdat een tent en benodigdheden mijn autootje grotendeels vulden, nam ik verder alleen het hoognodige mee. Ik kookte op een enkel pitje, met zo’n blauw butagasflesje, waarbij het eeuwig duurde voor het water voor de macaroni aan de kook raakte en de macaroni daarna, staand in het gras,  koud werd voordat het pastaprutje gereed was. Het geheel werd op smaak gebracht  met zo’n plastic busje waar zes soorten kruiden inzaten, waarvan je er eigenlijk altijd maar twee of drie gebruikte. Toch herinner ik me die lauwe maaltijden als zeer smakelijk. Op vakantie dan, want als ik thuis precies hetzelfde in de pan deed, was het ineens geen culinair hoogstandje meer. Waarschijnlijk omdat er op de camping vakantiekruiden inzaten: buitenlucht, campingsfeer en een enkele grasspriet.

Later, toen ik kinderen kreeg en een grotere auto, werd ik een vakantiehuisjeshuurder. In de auto had ik zat ruimte om van alles mee te nemen en in het huisje was een gasfornuis aanwezig. Ik kookte zoals ik het thuis deed en het smaakte zoals het thuis smaakte.

Afgelopen week ging ik met mijn jongste zoon naar Terschelling. Weliswaar in een huisje, maar omdat we met de trein gingen, namen we niet meer mee dan we konden dragen. Twee rugzakken met kleren, brood voor onderweg, een rolkoffer met boeken en knuffels en de spraakcomputer van mijn zoon. In de haven aangekomen stond er een elektrische tandem voor ons klaar en konden we de bagage afgeven. Op weg naar het huisje fietsten we door bossen en over schelpenpaadjes. In een piepklein dorpje doken we snel een supermarkt in en kochten het hoognodige.

Toen ik de aardappels geschild had, realiseerde ik me dat ik geen zout had gekocht. Bij het op het vuur zetten van de koekenpan miste ik olijfolie of bakboter. En het allerbelangrijkste voor mijn zoon: we waren de appelmoes vergeten.

Het gasstel had twee redelijke en twee piepkleine pitjes. De aardappels kookten redelijk snel, maar het duurde eeuwen voor de broccoli klaar was. Na een half uur zette ik koude aardappels zonder zout met broccoli en in smeerboter gebakken vissticks op tafel. Mijn zoon keek een beetje vreemd naar zijn bord, maar kon er wel om lachen. “Eet smakelijk,” zeiden we.

En het was lekker. Mijn zoon likte nog net niet de pannen uit. Misschien omdat we honger hadden van de reis en de zeelucht en omdat het best laat was voor avondeten. Maar ik denk vooral omdat er vakantiekruiden in het eten zaten.

Dit artikel delen?
Auteur: ©marjon klomps
Klik op de naam of afbeelding van de auteur voor meer informatie.
Hits: 408
Publicatie op .

Geef een waardering voor: "Vakantiekruiden"

Geschreven door marjon klomps . Geplaatst in Column.
Klik op de naam of afbeelding van de auteur voor meer informatie.

Jouw feedback hier?

Dat is mogelijk met een waardering en/of jouw commentaar te geven.
Ook kun je reageren op commentaar van anderen.
 
Periodiek verwijderen we 'oudere' inzendingen o.b.v. geen of lage waarderingen. Door een waardering te geven bepaal jij dus mede de continuïteit in publicatie van een inzending!