Twee maten en twee gewichten

columnsIn een lingeriewinkel sta ik bh’s te passen. Manlief wacht geduldig en probeert onze tweejarige zo lang mogelijk af te leiden met een boek over Eskimo’s. Heel lang lukt dat niet natuurlijk. Ik ben nog maar goed en wel in het pashokje of daar is zoonlief ook. “Stoppen mama.” Ik geef het toe, er is nog enig werk aan de winkel, voor ik dat kind in een nieuwe man veranderd heb.

Vlug passen dan maar, voordat hij al te ongeduldig wordt. En naar huis met mijn aankoop.


Tja, het moet allemaal snel gaan, want veel geduld hebben die kleine prutsen nog niet. Toch niet als jij even rust kunt gebruiken. “Toast is klaar mama.” “Ja, schat, even wachten, mama is bijna klaar.” “Toast, mama, toast.” Met de nodige overacting en een gezicht waarop te lezen staat: “Wat goed van mij dat ik mama daarop wijs, want ze begrijpt het blijkbaar niet.” Zuchtend leg je de krant dan weg, op twee zinnen van het einde, om de toast te gaan halen. Om de lieve vrede ook.

Als je zelf snel weg moet is het wat anders, dan hebben ze plots alle tijd van de wereld, en nog tien minuten extra ook. Ik probeer nog altijd de exacte formule te doorgronden om een kind op tijd ergens te krijgen. Het is iets van: neem de tijd die jij zou nodig hebben, vermenigvuldig die met tien en tel daar een kwartier voor onvoorziene rampspoed bij op (knuffels die nog verluierd moeten worden, sandalen die echt niet aan kunnen als het vriest en jawel daar is alweer een nieuwe driftbui en je weet het meteen: of ik ben te laat, of ik ben uitgeput tegen dat ik op het werk geraak). Peuters zijn geprogrammeerd op twee snelheden, een heel trage voor als jij gehaast bent en eentje met drie seconden geduld voor als jij even wat tijd kunt gebruiken.

Als ik de volgende dag mijn nieuwe bh aantrek, buitelt peuterlief vrolijk de kamer binnen. Privacy? Welke privacy? Hij kijkt me even gebiologeerd aan en zegt dan: “Mooie mama!” De belangrijkste trucjes kent hij al. Wie zei ook al weer dat ik hem nog niet tot nieuwe man heb opgevoed?