• Columns

    Een column is een artikel waarin de schrijver zijn mening geeft over een onderwerp. Soms is de tekst humoristisch, soms provocerend, maar het is altijd de persoonlijke kijk op de wereld van de columnist. Een columnist geeft een beschrijving van een gebeurtenis en maakt daarbij zijn eigen mening duidelijk. Een column moet een emotie bij de lezer losmaken, de lezer moet erom kunnen lachen, het stemt hem tot nadenken of maakt hem boos.
  • Meedoen?

    Wil je ook een column publiceren op Schrijverspunt? Dat is mogelijk door eerst in te loggen (lid worden is gratis).
  • Beoordelen

    Schrijvers stellen je waardering en/of commentaar bij een artikel erg op prijs!
    Periodiek verwijderen we 'oudere' inzendingen o.b.v. geen of lage waarderingen door bezoekers. Door een waardering (1-5 sterren) te geven bepaal jij dus mede de continuïteit in publicatie van een inzending!

Column

Jouw column hier toevoegen?

Tuinmetafoor

Bij een nieuw huis hoort een nieuwe tuin. Toen ik het huis kocht moest er eerst binnen van alles gedaan worden. Daarna werd het winter. Ik keek door het raam naar mijn tuin en vond er niet veel aan. Heel veel steen, de buren aan weerszijden aan het oog onttrokken door manshoge schuttingen. Het bordertje aan een kant van de tuin bestond uit een kaalgevreten buxushaagje met daarachter onderhoudsvriendelijke struiken en een te hoog gegroeide boom. Er lag veel werk op me te wachten. Ik zag er tegenop.

Toch lokte de vroege lente me vaker naar buiten en bij gebrek aan buitenhobby stond ik regelmatig met een schop in mijn hand. Na de buxushaag volgden wat struiken en daarna wrikte ik in drie sessies die boom van drie meter uit de grond en kliefde hem met een bijl in behapbare stukken. Mijn tuin was veranderd in een zandbak. Ik genoot.

In de tuin werken is een zeer prettige bezigheid. Al jaren scharrel ik bij de eerste lentedag naar buiten met zaadjes en potgrond en potjes. Maar dit keer is het prettig in het kwadraat, om meerdere redenen.

In vorige huizen waren er altijd al tuinen, waarin ik met een plantje en een bloemetje een eigen sfeer probeerde aan te brengen. Dit huis had nog geen tuin, het was meer een pleintje met een boom. Vanaf het moment dat ik die buxushaag te lijf ging, was er geen weg terug. Alles moest eruit, tot de stenen aan toe en daarna moest ik een nieuwe tuin bedenken en aanleggen.

In vorige huizen was er ook altijd een man. Om mij onbekende redenen groeide tussen die man en mij een soort rolverdeling waarin hij spitte en het gras maaide en ik met de jonge plantjes in de weer was. Nu ben ik, naast de hoeder over de kraamkamer, ook manager en uitvoerder van de verbouwing. Ik spit, graaf uit, stapel stenen, sjouw honderden liters compost, timmer vierkante meters klimhekken tegen de schutting.

In vorige huizen was er ook een man die heel andere ideeën over tuininrichting had dan ik. Die schamper deed over mijn twee vierkante meter moestuin (jongens, zullen we loten om de aardbei?),  de bloemenstruiken waar ik dol op was verafschuwde, terwijl ik weer een hekel had aan zijn vetplantachtige favorieten. Nu loop ik met mijn moeder door de tuin van mijn ouders en kies planten uit die ik mooi vind. Mijn vader graaft ze uit, zet ze in emmers en de emmers in mijn auto. Ik help de jonge peultjes de weg naar de klimhekken te vinden, strooi handenvol bloemenzaad door de tuin.

De tuin van de vorige bewoners is weg, mijn eigen tuin krijgt contouren. De plantjes zijn nog klein, er moet nog een paar jaar gewoekerd worden voor het echt begroeid is. En hoewel alles nog pril is, heeft mijn tuin me al veel gebracht. Voldoening dat ik het alleen doe en het gewoon lukt, zelfs mooier wordt dan ik had verwacht. Trots, dat ik het alleen doe en het gewoon lukt. Energie, omdat ik elke dag actief ben in de buitenlucht.

Vandaag zag ik de metafoor in mijn activiteiten. Een jaar geleden vertelden mijn toen nog man en ik aan onze kinderen dat we gingen scheiden. Het oude afbreken, puinhoop, overgangsfase. Er tegenop zien. Een nieuw leven krijgen. Bedenken hoe je het wil, het aanleggen en hopen dat het mooier wordt. Het nieuwe leven is nog pril en kwetsbaar. Soms zou ik willen dat iemand me naar een klimhek leidt. Maar het is mooi. Ik ben trots, heb voldoening en energie. Nog een paar jaar woekeren, dan kom ik weer volledig tot bloei.

Dit artikel delen?
Pin It
  • Hits: 290
(De gemiddelde waardering is 5 door 2 stem(-men)

Login of registreer om een reactie te plaatsen

Inzendingen in deze rubriek:

Hoogste beoordeling

Top 3 : De laatste 3 maanden

Top 3 : Totaal

Meeste hits

Top 3 : De laatste 3 maanden

Top 3 : Totaal

Meer schrijfactiviteiten

Een sprookje publiceren ?

Sprookjes behoren tot een oude orale traditie en bevatten vaak een zedenles of diepere wijsheid. Het woord sprookje is afgeleid van het middeleeuwse 'sproke', dat verhaal of vertelling betekent. Als…

Cursiefje relativeert de realiteit

Bij cursiefjes verwachten wij een korte tekst, vaak geschreven in de ik-vorm, met gebruik van eenvoudige taal, die echter door de taalhumor vaak verrassend en origineel wordt. Het cursiefje vertelt…

Jouw verhaal gratis als BookBuster?

Door BookBuster krijgen minder bekende schrijvers een serieuze kans. BookBuster is een project van Schrijverspunt om (nog) minder bekende schrijvers een publicatiekans te geven. Het is de manier om…