Voor schrijvers, door schrijvers

Meer van deze schrijver lezen?

  • Columns

    Een column is een artikel waarin de schrijver zijn mening geeft over een onderwerp. Soms is de tekst humoristisch, soms provocerend, maar het is altijd de persoonlijke kijk op de wereld van de columnist. Een columnist geeft een beschrijving van een gebeurtenis en maakt daarbij zijn eigen mening duidelijk. Een column moet een emotie bij de lezer losmaken, de lezer moet erom kunnen lachen, het stemt hem tot nadenken of maakt hem boos.
  • Meedoen?

    Wil je ook een column publiceren op Schrijverspunt? Dat is mogelijk door eerst in te loggen (lid worden is gratis).
  • Beoordelen

    Schrijvers stellen je waardering en/of commentaar bij een artikel erg op prijs!
    Periodiek verwijderen we 'oudere' inzendingen o.b.v. geen of lage waarderingen door bezoekers. Door een waardering (1-5 sterren) te geven bepaal jij dus mede de continuïteit in publicatie van een inzending!

Column

Jouw column hier toevoegen?

“Time in a bottle”

2017 is voorbij. Eindelijk. Enerzijds is het jaar krankzinnig snel gegaan, anderzijds heeft het lang moeten duren voordat we het voorgoed gedag konden zeggen. Persoonlijk heeft het jaar mij lang genoeg geduurd. 

Het begon erg aardig allemaal. Mensen verkeerden nog in de vriendelijke roes van de voorgaande kersttijd. Mensen deden moeite voor elkaar, hadden tijd om zich te verdiepen in de ander en omgekeerd. Maar zodra het gewone leven weer aanving, ebde ook die gemoedelijke sfeer weer weg. De plichten riepen,  verantwoordelijkheden drukten. Iedereen leefde weer op zich en voor zich. Zo ging het vorig jaar, en zo gaat het straks verderop in januari weer.

Zo is het mij ook vergaan. Contacten werden losser, soms zelfs afgebroken. Correspondenties verwaterden hier en daar. Email-berichtjes werden korter. De (des)interesse in het alledaagse leven nam weer beslag van ons mensen. Het leven verviel weer in de gewone gang van alledaagse sleur. Elke dag hetzelfde. 

Tot…tot het moment, dat er drie goede kennissen (sommigen zouden ze vrienden noemen) praktisch allemaal achter elkaar plotseling uit het leven raakten. Eind februari, in maart en april. Natuurlijk kun je het “plotseling” wel tussen haakjes zette, want als je een kankerpatiënt bent, weet iedereen dat het vroeg of laat het onherroepelijke einde betekent. Ondanks het feit, dat de familieleden en buitenstaanders voorbereid zijn, kom het einde dan toch nog flink onverwachts.

Als niet-direct betrokkene (ik ben tenslotte geen familie) kwamen deze overlijdens zo vlak na elkaar als een flinke slag. Op zo’n moment word je zo met je neus op de feiten gedrukt. Alsof iemand je een spiegel voorhoudt met de woorden de tekst : ”het leven hangt aan een zijden draadje, dat slijt en knapt voor je het door hebt. Leef bewuster en beleef bewuster.”

Nu, ik leefde bewuster en beleefde bewuster, want nog geen maand later kreeg ik een nog ergere schok te verwerken. Toen mijn hond uit het leven weggleed tijdens een avondspoedoperatie, dacht ik, dat mijn leven op de kop stond en dat het nooit meer goed zou komen. Het duurde ook erg lang voordat ik er overheen was. Voor zover ik er overheen ben. Twaalf-en-een-half-jaar je leven delen met een vrolijke witte viervoeter, dat is een lange tijd. Over zo’n verlies stap je niet gauw heen. Het heeft dan ook een fikse domper op het afgelopen jaar gezet. Mensen, die geen hond hebben (gehad), zullen niet begrijpen waar ik me druk om heb gemaakt. Maar ik kan je verzekeren, dat een hond meer is dan een huisdier, dat moet worden gevoed en uitgelaten. Een hond is een deel van je leven en feitelijk ook een stuk van jezelf. Dat deel moet je koesteren, zolang je kunt. Dat deel moet je leven en vooral beleven.

2017 heeft voor mij maar weer bewezen, dat het leven je soms vreemde -vaak akelige- verrassingen bezorgt. Zelfs tegen het einde van het jaar. Laat ik dat jullie verder maar besparen, voordat ik helemaal in mineur verval. Sorry, dat mijn terugblik één grote klaagzang geworden is, maar ja, “leuker kan ik het niet maken.”

Het jaar bracht natuurlijk ook prettige dingen, nieuwe vriendschap,  fijne momenten, veranderingen ten goede, maar in eerlijkheid kan ik deze positieve zijde van 2017 niet zo gauw tevoorschijn toveren. Terugkijkend wordt al het positieve toch overschaduwd door de lessen die het leven mij dit jaar weer heeft geleerd. Probeer het leven te leven en te beleven, zolang de tijd het toelaat. Het kan zo maar opeens afgelopen zijn. Voorbij. Fini.
Dit artikel delen?
Pin It
  • Hits: 506
(De gemiddelde waardering is 4 door 3 stem(-men)

Login of registreer om een reactie te plaatsen

Inzendingen in deze rubriek:

Hoogste beoordeling

Top 3 : De laatste 3 maanden

Top 3 : Totaal

Meeste hits

Top 3 : De laatste 3 maanden

Top 3 : Totaal

Meer schrijfactiviteiten

Cursiefje relativeert de realiteit

Bij cursiefjes verwachten wij een korte tekst, vaak geschreven in de ik-vorm, met gebruik van eenvoudige taal, die echter door de taalhumor vaak verrassend en origineel wordt. Het cursiefje vertelt…

Een sprookje publiceren ?

Sprookjes behoren tot een oude orale traditie en bevatten vaak een zedenles of diepere wijsheid. Het woord sprookje is afgeleid van het middeleeuwse 'sproke', dat verhaal of vertelling betekent. Als…

De schrijfopdracht. Net iets lastiger...

Maar een schrijfopdracht is ook leuk en spannend.Ken jij ook van die momenten waarop je totaal geen inspiratie hebt en niet tot schrijven kunt komen? Misschien kan het lezen of uitvoeren van een…