Voor schrijvers, door schrijvers
Column

Column

Aantal gepubliceerde inzendingen: 668

Tien minuten eenzaamheid wegpuffen

Lieve lezers, we hebben er een fenomeen bij: koketteren met eenzaamheid. Schrijf ik me het inkt uit de pen over bezopen kwalificaties als ‘rafelranden’ (met link), krijgen we dit weer.

Een columniste die een oproep heeft gekregen om een uitstrijkje te laten maken gaat met wat tegenzin naar de huisarts. Eenmaal aan de beurt blijkt dat de monstername niet zo soepeltjes verloopt. Als het onderzoek ook nog langer duurt dan verwacht, baalt ze dat ze niet een vriendin heeft meegenomen want ze voelt zich op dat moment ‘heel erg eenzaam’. Ik probeer me voor te stellen hoe je die vriendin dan, al gezellig kletsend, naar het juiste uiteinde van de behandeltafel dirigeert. “Head, Ross. I need you to stay near my head!” riep Rachel geagiteerd in Friends.

Ja het is gênant, vervelend ook, soms zelfs pijnlijk, maar nee het is geen eenzaamheid omdat je het gezelliger had gevonden als er in die tien minuten een van je vriendinnen bij was geweest. Als je echt eenzaam bent, voel je dat niet tien minuten lang; je voelt het tien minuten niet.

Soms heb ik van die tien minuten waarin ik even deel uitmaak van iemand anders’ leven. Dat kan zomaar gebeuren als ik in een gesprek rol met een collega of een kennis die ik ergens tegenkom. Iemand bij wie ik me op mijn gemak voel en met wie ik gemakkelijk kan praten. Heel gewoon, over van alles of over niks. Over de turquoise kleur van haar jurk die zo mooi bij haar haar kleurt. Als ze vertelt hoe ze zich verheugt op een high tea waarvoor ze dit weekend is uitgenodigd waarschuw ik haar alvast dat het weinig met thee te maken heeft en dat ze meer met een dubbele lunch rekening moet houden. Het kan ook zijn dat ik beschrijf wat er zo bijzonder was aan die biografie waardoor het verhaal me een dik boek lang bleef boeien. Op zo’n moment laat ik de weldadige schijn van verbondenheid over me heen komen.

Totdat de tijd op is of de plicht roept of dat beleefdheid bepaalt dat het lang genoeg was. Tevergeefs zoek ik in mijn lege brein naar een aanknopingspunt waarmee ik het moment kan rekken. Te laat. De afscheidsgroeten gaan al over en weer. Ze loopt terug naar haar eigen leven. Haar nakijkend valt me in wat ik nog had willen vertellen of vragen. Laat ik dat dan maar goed onthouden voor een volgende keer! Maar wanneer is die volgende keer? Dat hangt af van toeval want ik maak geen deel uit van haar leven. Heel even heb ik de nabijheid gevoeld en hoe vanzelfsprekend dat kan zijn.

Dit artikel delen?
Auteur van dit artikel:
© Claudia Janssen
Klik op de naam of afbeelding van de auteur voor meer informatie.
Hits: 71
Publicatie op .
Tags: Columns

Geef een waardering voor: "Tien minuten eenzaamheid wegpuffen"

Geschreven door Claudia Janssen . Geplaatst in Column.
Klik op de naam of afbeelding van de auteur voor meer informatie.

Jouw feedback hier?

Dat is mogelijk met een waardering en/of jouw commentaar te geven.
Ook kun je reageren op commentaar van anderen.
 
Periodiek verwijderen we 'oudere' inzendingen o.b.v. geen of lage waarderingen. Door een waardering te geven bepaal jij dus mede de continuïteit in publicatie van een inzending!

Nu te koop...