Voor schrijvers, door schrijvers

Column

Een column is een artikel waarin de schrijver zijn mening geeft over een onderwerp. Soms is de tekst humoristisch, soms provocerend, maar het is altijd de persoonlijke kijk op de wereld van de columnist. Een columnist geeft een beschrijving van een gebeurtenis en maakt daarbij zijn eigen mening duidelijk. Een column moet een emotie bij de lezer losmaken, de lezer moet erom kunnen lachen, het stemt hem tot nadenken of maakt hem boos. Columns zijn wat minder uitgebreid en graven doorgaans minder diep dan essays, maar gaan verder dan de meeste cursiefjes.
Aantal gepubliceerde inzendingen: 643

Talkshowburgers en factcheckers

© marjon klomps op .
[Klik op de profielnaam of -afbeelding voor een overzicht van zijn/haar schrijfactiviteiten.]
De afgelopen weken stonden voornamelijk in het teken van de aanstaande verkiezingen. Je kon er niet omheen: op televisie, in de kranten en op social media zagen we de (voornamelijk) heren politici opstaan uit het pluche en afdalen naar de burger. Eens in de vier jaar lijkt het er zowaar op dat er naar ons, gewone stervelingen, geluisterd wordt. Hoewel, geluisterd... ik zag in de reportages bij het journaal de politici op straat toch vaker praten dan luisteren. Tijdens het praten deelden ze kleine cadeautjes uit: kleurrijke folders, rode rozen, tomatensoep en veel, heel veel ballonnen. Overal waar overdag een politiek standje had gestaan, zag je ’s avonds kilo’s zwerfafval liggen. Goed voor het milieu is het niet, dat campagnevoeren.

Op televisie werden we getrakteerd op debatten. Elke omroep of zender had wel zijn eigen debat georganiseerd. Sommigen heetten vrij ongeïnspireerd “verkiezingsdebat” , maar er was ook een lijsttrekkersdebat, een campagneleidersdebat, een vrouwendebat, een slotdebat, een jeugdjournaaldebat, een buitenlandswoordvoerdersdebat, een mobiliteitsdebat. Ik zag soms door de bomen het debat niet meer. Na de debatten volgden de actualiteitenprogramma’s met daarin, jawel, een politicus. En natuurlijk de peilingen. Zeteltje meer, zeteltje minder en dat dan in elke peiling weer verschillend. Politici twitterden juichend dat ze waren gestegen in de peilingen. Als ze daalden waren ze er als de kippen bij om te roepen dat peilingen helemaal niets zeggen over de uiteindelijke verkiezingsuitslag.

Social media werd ingezet voor de zwevende kiezer. Eindeloze rijen stemwijzers heb ik voorbij zien komen. De meesten heetten nogal voorspelbaar “stemwijzer”, maar er waren ook kieswijzers en een kieskompas. Voor elk onderdeel heb je een aparte stemwijzer. Voor vluchtelingen, Europabeleid, onderwijs, jongeren, milieu, wonen, noem maar op. Door al die stemwijzers begon ik voor het eerst in mijn stemgerechtigde bestaan te zweven. Tijdens deze weken ook wel stemstress genoemd.

Inhoudelijk werd ik er allemaal niet veel wijzer van. Debatteren is toch vooral een wedstrijd in retoriek. Wie kan er het beste vliegen afvangen en dient de ander het best van repliek. Zo sprak men er schande van dat de heer Krol de termen AOW en WAO door elkaar haalde, terwijl ik denk dat de beste man dat echt wel weet. Wat hij nu precies over de AOW vertelde tijdens die uitzending van Koffietijd leek van ondergeschikt belang. Hoewel ik het wel kan raden, want elke partij rijdt deze weken op zijn favoriete stokpaardje en heeft dat dankzij alle debatten en praatprogramma’s uit den treure naar de burger kunnen uitdragen.

Wat dan wel interessant was deze verkiezingen, waren de nieuwe woorden die ik leerde. De term talkshowburger mag wat mij betreft direct bijgeschreven worden in de Dikke Van Dale. Prachtig vind ik hem, evenals het Talkshowburger-effect dat ermee bereikt wordt: de politicus die geconfronteerd wordt met een talkshowburger haast zich, na een pijnlijke stilte, tot empathisch knikken en het spuien van loze beloften. Waarna er onmiddellijk door de media de factchecker overheen wordt gehaald. Een prachtig anglicisme waarvan ik hoop dat het een blijvertje is. Het liefst zou ik de volgende verkiezingen een rode factchecker-knop tijdens de debatten zien: zodra een politicus in de strijd om de stem van de kiezer een leugentje om bestwil vertelt, zou hem met een druk op die knop de mond gesnoerd moeten worden. Scheelt tijd, schept duidelijkheid en dwingt politici te vertellen wat ze nu werkelijk gaan doen als wij straks weer vier jaar lang onze mond moeten houden.
Dit artikel delen?
Waardering voor je inzending op Schrijverspunt

Graag je waardering voor : Talkshowburgers en factcheckers

Aantal hits voor dit artikel: 871
 
KLIK OP HET GEWENSTE AANTAL STERREN (1-5)  OM EEN WAARDERING TE GEVEN EN/OF SCHRIJF SVP EEN KORTE REVIEW
5 sterren = zeer de moeite waard, 4 sterren = de moeite waard, 3 sterren = lezenswaardig, etc..
Periodiek verwijderen we 'oudere' inzendingen o.b.v. geen of lage waarderingen door bezoekers. Door een waardering te geven bepaal jij dus mede de continuïteit in publicatie van een inzending!

4.55

Gebruikerswaardering: 5 / 5

Ster actiefSter actiefSter actiefSter actiefSter actief
 

Reacties   

# Mooie woordenMachteld Berkelmans 17-03-2017 09:11
Inderdaad, weer een mooie aanvulling op onze mooie taal. ;-)

Login of registreer (gratis) om een reactie te plaatsen

A Taste of Talent ?

Elke keer, bij een nieuw bezoek aan deze pagina, een ander en actueel leespakket!
Wist je?

Random:

Bushokje.
| Thies Jaarsma | 55 woordenverhaal