Voor schrijvers, door schrijvers
Blog

Column

Aantal gepubliceerde inzendingen: 657

Taal

Ik heb wel iets met taal. Ik goochel er graag mee. Een spelling- en grammaticafanaat ben ik niet, misschien wel omdat er bij mij ook nogal eens een foutje doorheen glipt, slipt of slibt. Toch erger ik mij soms aan c.q. irriteert het mij als dan als wordt en als dan. “Jan is groter dan Piet en even groot als Ineke”, wat mij betreft en er is geen data maar er zijn data beschikbaar over de gemiddelde lengte van de Nederlander. Verder hecht ik waarde aan het meisje dat verliefd is op de jongen die zo leuk gitaar speelt. Nee, ik hecht geen waarde aan het meisje, reden waarom grammatica soms toch handig is voor het begrijpen van de boodschap. Ach natuurlijk hecht ik ook waarde aan het meisje maar daar gaat het nu niet om. Zie je hoe moeilijk taal is?

Maar goed, taal leeft en fouten en vreemd woordgebruik die mij vandaag nog een soort van schaamte opleveren zijn morgen een soort van geaccepteerd en blijken overmorgen de regel. Een soort van…. Bah dat klinkt toch afschuwelijk? Dat geldt wat mij betreft voor de zin die ik laatst een jonge vrouw hoorde uitroepen bij een kunstwerk in een museum: ”Wow wat vet! Dit is heel rewarding om naar te kijken ja”. Vast een mooie eclectische postmoderne manier van zinnen componeren, maar in mijn oren klinkt het als een Babylonische verhaspeling waar de gaten in je sokken van dicht krimpen.  

Tegelijkertijd verdwijnen er ook woorden. Als ik ‘archaïsch’ zeg, denken mensen aan ‘Boer zoekt vrouw’. Toen ik laatst thuis aan de telefoon het woord ‘ambigu’ gebruikte, wilden mijn huisgenoten pas aannemen dat het een bestaand woord was toe ik dat bewees met de Dikke van Dale in de hand. En dat ik niet vanuit een dronken delirium, pardon ik bedoel: een soort van dronken delirium aan het lallen was.   

Maar niet alles is kommer en kwel in de taalvernieuwing. Denk niet dat ik behoudend ben! Ik kan de metrobestuurder waarderen die laatst mijn vocabulaire creatief aanvulde door te melden dat er: ”Niet wordt ‘gehalteerd’ op station Leidschenveen... En zojuist hoorde ik op de autoradio een prachtige uitdrukking die nieuw voor me was: "Ze lachten zich de lul uit de broek". De bedoeling was mij direct glashelder, ondanks dat de uitvoering ervan mij praktische gezien ingewikkeld leek. Mij lukte het in elk geval, ook na heftig proberen, niet. Maar ja, ik zat in de auto en de zithouding leent er zich wellicht minder voor. Misschien ook had mijn gelach niet voldoende meetbaar op de schaal van Homerus of zoiets.  Ik zag vooralsnog, onafhankelijk van houding en lachkracht, blijvende praktische belemmeringen in de omgeving waarin het betreffende lichaamsdeel zich doorgaans bevindt. Peinzend vervolgde ik mijn weg. "Vanaf hier ritsen" tipte een bord langs de snelweg als betrof het een aanwijzing voor een oplossing.  Hmmm... ik gniffelde me de kloten uit elkaar en schoof op naar een volgend plekje in mijn file. Wat fijn dat taal lééft!


Dit artikel delen?
Auteur: ©Martin Reekers
Klik op de naam of afbeelding van de auteur voor meer informatie.
Hits: 304
Publicatie op .
Tags: Columns
 
  Meer van deze schrijver:

Geef een waardering voor: "Taal"

Geschreven door Martin Reekers . Geplaatst in Column.
Klik op de naam of afbeelding van de auteur voor meer informatie.

Jouw feedback hier?

Dat is mogelijk met een waardering en/of jouw commentaar te geven.
Ook kun je reageren op commentaar van anderen.
 
Periodiek verwijderen we 'oudere' inzendingen o.b.v. geen of lage waarderingen. Door een waardering te geven bepaal jij dus mede de continuïteit in publicatie van een inzending!