Columns

Columns op Schrijverspunt
Een column is een artikel waarin de schrijver zijn mening geeft over een onderwerp. Soms is de tekst humoristisch, soms provocerend, maar het is altijd de persoonlijke kijk op de wereld van de columnist. Een columnist geeft een beschrijving van een gebeurtenis en maakt daarbij zijn eigen mening duidelijk. FTbannerEen column moet een emotie bij de lezer losmaken, de lezer moet erom kunnen lachen, het stemt hem tot nadenken of maakt hem boos.

Wil je ook een column publiceren op Schrijverspunt? Graag eerst even inloggen. We publiceren columns in volgorde van ontvangst en maximaal een per dag.

Waardeer je een column? Breng dan s.v.p. een stem uit van 1-5 (5 is de hoogste waardering)

Stof en vangst quota

Het was bij zijn vroegere schoonouwelui geen vetpot. Arme mensen in een eenvoudig boerenhuisje. Om die reden moest er nogal eens een dubbeltje worden omgedraaid en werd er ook ‘s avonds bij het kaarten en klaverjassen waar ik nooit aan mee deed om centen gespeeld, die na het potje weer bij de rechtmatige eigenaar terugkeerden.

Het bankstel was eens versleten en dan was de hele familie in rep en roer. Nu was ik niet onhandig dus kochten ze een lap stof, mijn ex was coupeuse en ze zouden het geval wel even overtrekken. Op zich zag ik daar niet tegenop en het was niet de eerste keer dat ik dat deed. Kortom in enkele uren tijd veranderde de kamer in een meubelmakerij en stoffeerderij. Het stro dat de ingewanden vormde puilde uit en raakte verstrooid door de kamer, die meer weg had van een oude stal en gezien de maatkleding niet zonder koeien, waarover later meer. Aangezien het een oud boerderijtje betrof, bestond daarmee de kans dat het oorspronkelijke gebruik als stal enkele dagen herdacht werd.

Een dergelijk evenement moest begeleid worden met enig enthousiasme en dat werd uitgedrukt in calorieën. Je wilt niet weten wat een eetlust die hadden. Nauwelijks kwam je aan werken toe of het volgende stond op het menu. Allereerst de ronden koffie met gebak en koekjes. Minstens vier begeleid met rookwaren en Oude Klare. Ik rookte in die tijd een bezadigde pijp, zoals het een romanticus betaamt niet waar?

Het was gebruikelijk om met een tinnen wasteil op het aanrecht en de vierpits gasfornuis de was te doen met behulp van een houten, vierpotige plunjer. Stampwerk dus, want een wasmachine behoorde tot de utopieën die alleen de stadse grootgrutters bezaten. Verder werden in diezelfde teil de wekpotten gekookt. Warm water was er niet, dus alles moest worden verhit op een van de kachels of het genoemde fornuis. In die teil werd aan het eind van de week ook gebaad. Niet dat dit een teken van reinheid inhield, integendeel zou ik zeggen, eerder een budgettering van het heetwater-rantsoen. Als haar man zijn sokken uitdeed droeg hij een tweede paar van zuivere grond, vanwege de tuin waarin hij had gewerkt. De verdere dagelijkse Hygiëne beperkte zich tot het puntje van de neus aan de kraan en de oksels en dat laatste in beperkte mate, afhankelijk van het weer en het jaargetijde. Vaak was het improviseren, omdat het vele eten verdeeld moest worden over de beschikbare warmte bronnen en soms zelf tot in de schuur, waarin een elektrisch fornuis stond.

Het kwam wel voor dat zijn zwager met een vissersboot was meegevaren ergens in Zeeland en dan met emmers vol vis thuis kwam die dezelfde dag nog moest worden gebakken en verorberd, want ja, een koelkast was er evenmin. De bewoners van de dijk werden uitgenodigd, want een dergelijke hoeveelheid oversteeg de vangstquota voor een fatsoenlijke burger en de stank van de olie en vis was in huis niet dragelijk meer, dus bakten ze in de schuur aan een stuk door tot volle Maan toe. Als volleerde marktlui werd de vis van ingewanden ontdaan en verzamelden de wilde katten zich om dit festijn op te vrolijken met een buitenkansje.

De kaas ging nog in een gaaskastje of vliegenkastje zoals dat heette en waaruit een bedenkelijke stank kwam op warme dagen, alsof er een ongewassen zweetvoet lag te meuren. De melk werd toen nog los gekocht en met een koperen maatkan afgemeten, recht uit de melkbus en moest worden gekookt om een dag langer te doorstaan. Ze haalden ook melk bij de boer omdat er de volgende dag een laag room op lag die enkele centimeters dik was en ze dus nooit verlegen zaten om slagroom.

Tegenwoordig lengen ze de volledig afgeroomde melk voor de helft aan met leidingwater en verkopen het als heilzaam magistraal middel tegen de volle prijs en alle kwalen als Halvamel.

De room werd voor een krats verkocht aan de Sovjet Unie in een patriottische poging de bolsjewieken te elimineren met vetzucht. Hoewel dat laatste onwaarschijnlijk is. Het was wellicht een verdoken poging om het communisme te bezweren met het verminderen van de boterberg.

Een en ander vanuit de mythe dat boter zo slecht was voor hart en bloedvaten. Iets wat nooit is aangetoond.

Met een wat lagere prijs zou die boterberg zo zijn geslonken. Maar voor wie zelf met boter op het hoofd rondloopt? De inwoners van het polderlandje moesten het maar met het goedkope bocht doen dat Margarine heette en even duur was als elders echte boter.

Het gouden kuipje was echter meer een inkomstensbron voor onze regerende dwaallichten, die natuurlijk zelf wel roomboter gebruikten, want voor margarine trokken ze hun nuffige neusjes op.

Intussen onder het pruttelen van de ketel van Bran of Obelix werkten we in het tot werkplaats omgetoverde huiskamertje als Alchemisten aan hun retorten met de wonderbaarlijke visvangst en het zichzelf in manden vermenigvuldigende brood des levens. Onderbroken door de vele gangen van etenswaren tot het je strot uitkwam en er gelukkig nog een toilet bestond, dat die naam nauwelijks waard was en pas later geïntegreerd raakte. Het was een onverwarmd aanbouwtje met een hartje in de groene deur, waarvan de betekenis mij ontging, want wat heeft een hartje nu te maken met de lagere functies? Hoewel, als je de natuurlijke voortplantingsfuncties in ogenschouw neemt en de liefde, kom je toch in de regionen ten Zuiden van het middenrif.

Nu ontdekte ik dat het hartje in de deur in Zweden een oud symbool was voor de billen, wat logisch lijkt gezien de vorm, hoewel de stand mij lichtelijk ongebruikelijk leek bij deze toepassing en bij verkeerd begrip voor complicaties kan zorgen, tot milieuvervuiling of Pollutie toe in meer persoonlijke betekenis. Maar wie weet, heeft men daar obscure toiletten, het baden in de Sauna. Het naakt zwemmen in ijsmeren en afrossen met Berkenroeden in de sneeuw is per slot ook een merkwaardige Spartaanse en genotzuchtige gewoonte*.

*Dit laatste diende om de vruchtbaarheid te verhogen. Wie weet, doen perfide wellustelingen het juist daarom? De roede van Sint en Piet heeft dezelfde betekenis, al heeft de vrome zedenmoraal er een strafattribuut van gemaakt om de zonden eruit te ranselen. De Berkenroede is echter een magisch attribuut, zoals ook de heksenbezem, die voor het mannelijke lid staat en de viriliteit of scheppingskracht inhoudt, evenals de staf. In Rome werden de Lupercalia gehouden, waarbij naakte priesters over straat renden met een roede, dit laatste dus niet om te straffen, maar om zoals gezegd de viriliteit op te wekken, en dus de erfzonden, of zonden op het erf, aan te moedigen. Het leven werd uitbundig gevierd. Aangezien de Lupercalia, tijdens wat nu Valentijnsdag heet werd gevierd, en oorspronkelijk aan Venus was gewijd. Bovendien werd deze periode als reinigingsmaand beschouwd en dit speelde zich af rond de jaarwisseling, want januari en februari zijn pas later ingevoegd. Dus het eruit ranselen van de zonden was een drogreden. De doodse winter moest worden verdreven met het opwekken van de bloedsomloop en de vruchtbaarheid. Vandaar dus Venus.

De plee

In de winter vroor je vast aan de zitting van blank, met groene zeep geboend Beukenhout. En soms bevroor je uitstraling bijna in de lucht om als ijspegels neer te kletteren in de zinken onderbouw om met een royale echo in de Beerput te belanden die een duister gat vormde, waarin het plonsde als je dieptebommen loste. Het zwarte gat is voor mij dus niet alleen een astronomisch begrip en ook daarin verdween immers alle materie. Waarschijnlijk zijn ze op die manier op het meer kosmische idee gekomen. Per slot mediteer je aangenaam op het toilet, alhoewel hier niet bepaald in de winter. Daarom werden er vroeger minder briljante uitvindingen gedaan meende ik in een sanitaire, filosofische pitstop.

In de zomer werd het bedenkelijk riekende buitenverblijf ook bezocht door zwermen hinderlijke vliegen, die je met een meppertje van het lijf moest houden want ze staken lelijk en je moest per slot je eer verdedigen of minstens je speeltuigjes. Waarbij je de mepper met wat omzichtigheid moest hanteren, want hoewel de zelfkastijding het zondige vlees tuchtigde en derhalve iets bijdroeg aan de verlossing van hier in het bijzonder toepasselijke, sloeg je niet onbedaard op zekere, delicate elementen. Hoewel sadisten hier een pervers genoegen aan schijnen te ontlenen. Zo werkte je hier dus onbewust aan een volle aflaat.

Tot zover, de andere kant van de spijsvertering.

Broodjes en koekjes, theekransjes, soep en warme maaltijden, direct gevolgd door de volgende ronde, waarvoor de bel werd geluid, want na de maaltijd hoor je koffie te drinken. Daarna werd er luidruchtig gesnurkt gedurende het middaggebed. Als een zeug in deze letterlijke zwijnenstal, die immers al bestrooid was met het stro uit de ingewanden van het bankstel. Met kromme naalden en bolle spijkers werd de stof ertegen aan geniet. Want het is toch een hele opgave om het netjes te doen en ik ben een vreselijk Pietje Precies, je zult niet zien dat een amateur een meubel heeft gerestaureerd.

Tegen de middag rukte dan het bier op. Ben niet zo’n drinker, maar het was warm, dus neem je toch een paar flesjes, waarmee je wat losser en luidruchtiger wordt, de stemming neemt een wending, en er volgde een zekere ontremming. De kleding gaat uit, voor een deel althans, om in hemdsmouwen of ontbloot bovenlijf en beestachtig, bezweet borsthaar verder te werken, als een Bacchant of animale centaur. De eerste bewijzen van losse zeden en de verderfelijke gevolgen van drankzucht werden zichtbaar. Wat een preutse tante uit een virtueel Staphorst als nudisme kenmerkte, want die was zo zwaar gereformeerd, dat je bij wijze van spreken apart moest tandenpoetsen om het "laatste oordeel" en de "buitenste duisternis" te ontlopen. Waar overigens ook werd getandenknarst aldus mijn moeder, die ons hiermee als kinderen angsten inboezemde en ervan genoot als wij huiverden onder het schrikbewind.

Het weer betrok voor zijn gevoel altijd als ze naderde in het onooglijk kleine Fiatje waarmee ze reden en waarin ze bijeen gepakt zaten als twee sardientjes, want hun budget en vervoer was al even bekrompen als de moraal, dus dat paste goed. Je zou het een ingeblikte trut kunnen noemen als je wat onbescheiden of oneerbiedig dacht, wat mij niet vreemd was in dit geval. Onwillekeurig dacht ik aan een "blikopener", maar dan meer om de vertroebeling van de geest te verruimen. Later is die bekrompenheid exponentieel toegenomen in een acute dementie. Precies zoals ook mijn moeder, die immers alle narigheden en schuldgevoelens vurig wenste te vergeten en dit keer met succes bekroond.

Ze spaarde ook zilverpapiertjes voor de nikkertjes in Afrika, nadat ze eerst zelf de bonbons eruit had gegeten, die kon je immers niet meesturen als Chocola, gelukkig voor hen dubbele moraal, mocht dat niet eens volgens de post en de overheid of de kerk, en de cacao groeide er immers al aan de bomen. Die zilvervloot aan kostbaarheden werd dan in de bijbel gelegd om glad te worden gestreken en eens in het jaar werd die schatkist ingezameld, wat hen een soort orgasme van deugdzaamheid bezorgde, meer algemeen gezien de hoeveelheid bonbons die het opgeleverd had en in het bijzonder als substituut voor meer anders gerichte instincten of lusten diende, die letterlijk sinds mensenheugenis als de erfzonde bekend staan. Op deze manier kon men op eenvoudige wijze het kwade met een verzadigd gevoel ten goede keren. Ongeveer op de manier waarop een collecte een aflossing van onze zonden moet symboliseren. Zij het dat de orale bevrediging daarbij uitbleef.

Het kwam niet in hun simplistische, verstandelijk compartimentaire denken op, dat ze het geld beter hadden kunnen besteden met een directe wissel, want ja die goddeloze, naakte primitieven kenden de waarde van het zuur verdiende geld niet en de dominee wist het op zondagen immers allemaal beter. Die vertegenwoordigde de door Christus geautoriseerde, persoonlijke visie en wist precies hoe God dacht over een bepaald artikeltje uit de krant of een of andere muizenis. Nou dat vond ik wat sterk. Zelf had ik daar zo mijn twijfels over, vooral omdat hij, zoals later bleek, zijn kinderen onzedelijk betastte, zijn dochter zwanger bleek, zijn vrouw het huis was ontvlucht en de hond niet meer thuis durfde komen. Maar het “laat de kindekens tot mij komen” nam hij dus wel erg letterlijk. Ik wenste hem uit oprechte "Bijbelse vastheid" Mattheüs 18-6: een molensteen om de hals toe en veel diep water als langdurige tweede doop.

Na het restaureren van de bank waren ook de eetstoelen aan de beurt. De veren staken bij wijze van spreken letterlijk in je k**t. (Nee dames, niet dat deel). en dit niet uit beloning voor verleende verdiensten. Voor je het wist had je ongewild een spiraaltje ingebracht. Ik had de bekleding al provisorisch aangebracht en moeders wilde eens proberen hoe dat zat. Nu was ze behoorlijk aan de maat, zodat de term koeien niet geheel ten onrechte is gebezigd in het begin van dit stukje.

Ze plantte dus haar omvangrijke bezit, dat ontstaan was door de veelvuldige toevoer van ongehoorde hoeveelheden orale geneugten, op het tamelijk delicate ontwerp, dat als door een wonder tot nu toe had stand gehouden. Om een onduidelijke reden, of wellicht juist daardoor en mogelijk uit wraakzucht, klapte daarop de zitting als een valkuil uit een slapstick om en stortte de mastodont door het ontstane gat om vervolgens geheel klem te zitten als een haring in een ton, of, beter gezegd, als een ton haring, gezien het overmatige gewicht. Haar omvangrijke, proportionele, wat heet, volumineuze, kolossale, Rubensiaanse achterwerk, dat gehuld was in het traditionele Jansen en Tilanus ondergoed van onverwoestbare kwaliteit, was zichtbaar.

Boven de stoel staken alleen haar vette onderbenen en hulpeloze bovenarmpjes, waartussen een rood aangelopen, massief hoofd als een Olmeekse sculptuur in steen uitstak. Hulp roepend, want ze kon letterlijk geen kant meer uit. De maat ondergoed was dusdanig dat waarschijnlijk alleen de zeilmaker hier nog uitkomst heeft kunnen brengen en haar boezem was groot genoeg om bij wijze van spreken de volle tuigage en zeilen van een driemaster te benodigen. Ik dacht aan een hangmat met koeienuiers, maar in iets forsere uitvoering.

Wee het kind dat aan deze Zeppelinsborsten was gevoed, het moet daar later nog lang door beangstigd zijn geweest te worden verpletterd onder vleselijke massa's in nachtelijke melk-erupties en daarmee een instinctieve afkeer hebben ontwikkeld voor matrones met volumineuze borsten, en ter compensatie, mogelijk onbewust uit liefde, bij voorkeur anorexiepatiënten hebben gezocht, of verder een al even Freudiaanse, ondoorgrondelijke, irrationele haat te koesteren tegen melkproducten, of Penisnijd tegen alles wat opdringerig is. Je kon ze bij wijze van spreken over de schouders slaan bij het wassen en ik betwijfel of ze haar kruis de laatste jaren ooit had gezien. Wij in elk geval wel op dit glorieuze moment.

En dan te bedenken dat haar eega een onooglijk, minuscuul mannetje was, dat wellicht van véél vrouw hield en bergbeklimmen. Een viriel Klein Duimpje, een wellustige Priapus. Je moest wel een doorzettertje zijn om tussen de vetplooien de juiste te vinden. Klimmateriaal leek mij in dat geval wel noodzakelijk. Al was het maar om te blijven liggen. Per slot moet het een sensatie van een soort waterbed opleveren. Als je eenmaal aangezet hebt, houdt de beweging stand volgens de wet dat energie niet verloren kan gaan.

Toen bleek dat zij zich niet had bezeerd, schoten we onbedaarlijk in de lach en kon zij verrassend genoeg nog grinniken om de situatie. De volgende zet was nu hoe haar hier uit te krijgen, want tillen van een dergelijk gevaarte, was niet zonder zwaar hijsmateriaal mogelijk. De enige optie die ons overbleef was, de stoel doormidden te zagen. Dat is dan ook voorzichtig gedaan. We hebben het dan gevierd met een Oude Klare waarbij de fles snel leeg raakte. Niet door mij overigens, want ik houd er niet van en vind het typisch iets voor oude baasjes. Santé!
Dit artikel delen?
Pin It
  • Hits: 721
(Gemiddelde waardering 3 met 1 waardering(-en)

Login of registreer om een reactie te plaatsen

Wil je deze schrijver nomineren!

Bezoekers van Schrijverspunt kunnen 2 verschillende schrijvers nomineren voor de titel van talentvolle schrijver 2019. Je kunt de schrijver van dit artikel nomineren door op de groene button te klikken.

Dank voor je nominatie!

Elke bezoeker van Schrijverspunt kan schrijvers nomineren voor de titel van talentvolle schrijver. In totaal mag elke bezoeker 2 verschillende schrijvers nomineren over heel 2019. Nomineren is mogelijk tot 31 december 2019.

Omdat we streven naar een eerlijke nominatie voor Talentvolle schrijver 2019 controleren we elke nominatie op geldigheid. Ongeldige nominaties tellen niet mee in de score en verwijderen we.

Om de geldigheid van een nominatie te controleren vragen we je hieronder je e-mailadres in te vullen.  We garanderen dat we dit emailadres niet aan derden verstrekken en slechts gebruiken voor controle. Na afronding van de nominatie verwijderen we  dit e-mailadres.
Ongeldige invoer

Alle gepubliceerde inzendingen

Geef een waardering voor een artikel
Schrijvers stellen je waardering en/of commentaar bij een artikel erg op prijs!

Hoogste beoordeelding:

Schrijfwedstrijden

Boekentip

Top 10 : Meest gelezen

BookBuster