Klik hieronder op een van de mogelijkheden.

Schud, trek, hup

Als man breng je ongemerkt heel wat tijd door in openbare toiletten.
Het lichaam produceert nu eenmaal afvalstoffen en die moeten er uit. 
Vooral de urinoirs geven ons een groot voordeel ten opzichte van de vrouw.
Zeker waar het doorlooptijd betreft. 

Sommige mannen komen met het gereedschap al bijna in de hand ter plaatse om gelijk van wal te kunnen steken. Anderen kunnen soepel met éen hand alles regelen zodat de (vaak) linkerhand aan het beeldscherm gekleefd kan blijven. Alles wordt tenslotte online geplaatst, dus waarom dit niet?

Weer anderen zijn, laten we zeggen, minder bedreven en hebben twee handen nodig om tot de daad te komen.
Nog even los van de gêne die mannen soms hebben om überhaupt te kunnen plassen in de directe nabijheid van andere mannen.

Maar dat is niet waar het hier om gaat.
Dit was alleen maar even om een beeld te schetsen aan de mensen die nooit in een herentoilet komen. 

En met herentoilet bedoel ik dan niet het genderneutrale verhaal, waarbij iedereen van ieder toilet gebruik kan maken, wat ik helemaal prima vind, maar een vrouw die gebruikt maakt van een urinoir, ben ik nog niet tegengekomen in al mijn jaren. Maar goed, eens moet de eerste keer zijn. 

Waar gaat het dan wel om?

Er viel mij iets op.
Los van de drie typen mannen die hierboven al benoemd staan, is er nog een onderscheid in mannen te maken, als het gaat om toileteren. 

Er zijn namelijk de schudder, de hupper en de trekker.

De schudder doet zijn ding, net als iedere andere gebruiker maar schudt, aan het einde van de rit, een aantal keer het uiteinde van de plasbuis heen en weer om de laatste druppels er uit te krijgen. Dat kan er soms best heftig aan toe gaan, kan ik u vertellen. 

De hupper doet (uiteraard) eveneens zijn ding maar sluit het ritueel anders af, namelijk door een paar keer een korte snelle kniebuiging te maken. Alsof hij een hupje maakt, een squad. Deze heren zijn soepel in de heupen en de knieën, lijkt het. 

De trekker heeft een eigen methode ontwikkeld om zich er van te vergewissen dat er geen druppel verloren gaat.
Hij trekt (en knijpt) na afloop een paar keer zodat hij op die manier het laatste beetje kan verliezen.
Men zou hem ook de knijper kunnen noemen maar dat roept weer heel andere associaties op. 

Na deze ontdekking kwam ik er achter dat het zelfs nog gecompliceerder kan.
Zo zijn er rukkende huppers, huppende schudders en schuddende rukkers.
Welke van deze methoden het meest effectief is, is mij nog (steeds) niet helemaal duidelijk.
Ik blijf het proberen. 

Ik kan het iedereen aanraden om af en toe eens te wisselen en te experimenteren.
Anders is het maar een saaie bedoening, dat gezeik. 
© Samuel van den Brink op .

Enthousiast over deze inzending? Deel je enthousiasme op sociale media m.b.v. onderstaande buttons.

Reacties:

Iedere bezoeker kan een reactie geven! Schrijvers stellen je tips en opmerkingen op prijs. Wil je automatisch een bericht ontvangen bij een reactie? Klik op de + boven de reacties.
29.10.22
Graag je feedback over de schrijfkwaliteit en schrijfstijl van deze inzending.
De intro mag wat beknopter, maar vanaf 'er viel mij iets op' is het echt beeldend en grappig. Ik zie de drie types scherp voor me en de combinaties maken het helemaal af. Super leuk! Of het wel of niet origineel is, weet ik niet, want ik ken de door Ewald genoemde voorbeelden niet, maar van mij krijg je een dikke duim omhoog in ieder geval.
Show more
0 van de 0 lezers vond deze review nuttig
29.10.22
Graag je feedback over de schrijfkwaliteit en schrijfstijl van deze inzending.
Op zich aardig, Samuel, maar al zo vaak beschreven, de originaliteit spat er niet bepaald vanaf.
Als ik me niet vergis was Kees van Kooten de eerste die, halverwege de jaren zeventig, over het plasgebeuren en bijbehorende -technieken uitvoerig heeft geschreven. Na hem is dat nog talloze malen herhaald. Op zo'n beetje alle schrijfsites heb ik het in de loop der jaren voorbij zien komen.
Zelf heb ik tien jaar geleden over figuurpoepen geschreven. Bleek ook al niet origineel te zijn. Begin jaren zeventig hadden Van Kooten (alweer hij) en De Bie, als de cliché-mannetjes, daar een sketch over gemaakt. We zijn gewoon te laat geboren.
Show more
0 van de 0 lezers vond deze review nuttig
  • Samuel van den Brink 29.10.22
    Kunstkakken, heet die sketch. Ik ken mijn klassiekers.

    Een column is vaak een beschreven observatie en daar is dit er een van. Ik heb alleen geen uitgebreid onderzoek gedaan voordat ik dit schreef. 😁
    • Ewald Hagedorn 30.10.22
      Beste Samuel, ik heb het nog even opgezocht. Niet om mijn gelijk te halen, maar omdat ik twijfelde.
      Kunstkakken bestaat dus niet. Ook is het niet van de cliché-mannetjes, zoals ik meende, maar van latere datum, van het Simplistisch Verbond. De sketch heet 'Pentla poepen' en kent de volgende disciplines: Doelpoepen hoge plank, Doelpoepen van de hoge toren, Krachtpoepen, Hindernispoepen en Figuurpoepen. Je opmerking 'Ik ken mijn klassiekers' is dus misplaatst.
    • Ewald Hagedorn 30.10.22
      Goed, Kunstkakken dus. Mijn stukje ging over Figuurpoepen. (was ik dus toch nog enigszins origineel). Ik schreef over mijn relatie met Tineke, vlak nadat zij de relatie verbrak (1994). Daags daarna poepte ik een schitterende letter T en nam daar met mijn Polaroidcamera een foto van. Ikzelf zag dat als een teken van boven, maar Tineke dacht daar anders over.