Loading...
Column
Een column is een artikel waarin de schrijver zijn mening geeft over een onderwerp. Soms is de tekst humoristisch, soms provocerend, maar het is altijd de persoonlijke kijk op de wereld van de columnist. Een columnist geeft een beschrijving van een gebeurtenis en maakt daarbij zijn eigen mening duidelijk. FTbannerEen column moet een emotie bij de lezer losmaken, de lezer moet erom kunnen lachen, het stemt hem tot nadenken of maakt hem boos.

Wil je ook een column publiceren op Schrijverspunt? Dat is mogelijk door eerst in te loggen. We publiceren columns in volgorde van ontvangst en maximaal een per dag. Bij veel inzendingen is het dus mogelijk dat je column pas weken later zichtbaar is.

Columns

Scheve Schaats

Het is dat ik te lui was om uit mijn stoel op te staan. De afstandsbediening lag buiten handbereik en voor het eerst sinds tijden zag ik mezelf weer eens kijken naar een schaatswedstrijd. Nou ben ik bevooroordeeld. Ik kan er gewoon niet bij, dat hardrijden op de schaats op een vierhonderdmeterbaan (ja, dit is één woord) een populaire sport is voor televisiekijkers. Wij Nederlanders schijnen de enige te zijn. Als er elders in de wereld wedstrijden plaatsvinden, zijn de tribunes altijd leeg. Voor zover er al zitplaatsen bezet zijn, betreft het familieleden en vrienden van de Nederlandse schaatsers of zijn het gedetineerden die strafvermindering krijgen als ze enkele dagen de wedstrijden uitzitten als onderdeel van hun straf. Alleen in Nederland, meer specifiek Heerenveen, zijn de tribunes gevuld.

De atleten zelf verdienen respect. Zij beoefenen hun sport, zij zetten zich met hart en ziel in om zo optimaal mogelijk te presteren. In de grijze oudheid waren ze daarbij nog herkenbaar, maar de laatste 40 jaar zijn ze onherkenbaar met hun boerka-achtige outfit. Terwijl we ons in het parlement en daarbuiten druk maken over vrouwen in een boerka, draaien de schaatsers al jaren hun rondjes in te nauwe pakken, die ze onherkenbaar maken. Ja, zelfs de mannen hijsen zich erin, een vorm van boerka-travestie.

Gewoon hard schaatsen op natuurijs is er niet meer bij voor de rondjesdraaiers. Alles geschiedt sinds jaar en dag op kunstijsbanen. Waar zijn de tijden dat men met een brak vliegtuig dwars door het ijzeren gordijn moest vliegen? Waar zijn de tijden dat men daarbij talloze malen om onduidelijke redenen door de communisten werd opgehouden en vervolgens na enkele dagen van zware ontberingen arriveerde in Alma Ata? Daar bevindt zich hoog in de bergen de wonderijsbaan Medeo. De combinatie van natuurzuiver ijs, windstilte en de hoogte zorgde ervoor dat de schaatsers ongelooflijke tijden reden. Het moest echter wel vriezen. Soms viel de dooi plotseling in en kwam er een verraderlijke wind opzetten. Als de omstandigheden het enigszins toelieten werd er toch gestart en moesten de schaatsers als gevolg van de verslechterde ijscondities menigmaal noodgedwongen de laatste rondes met de vlinderslag of de borstcrawl voltooien.

Tegenwoordig is er sprake van kunstijs, zit er een dak op om de wind buiten de deur te houden, is het niet te koud (alleen het ijs is bevroren) en heeft de hal zodanige klimatologische voorzieningen dat de sporters optimaal kunnen presteren. Daar is overigens niets op tegen. Er is alleen nog een verschil tussen laagland- en hooglandbanen.

Hier hoor je me allemaal niet over. Ik kan alleen niet zeggen, dat hardrijden op de schaats een spectaculaire kijksport is. Dat komt niet alleen door het schaatsen zelf, maar ook door die verdomde Zamboni ijsdweilmachines. De dweilpauzes duren ongeveer even lang als het schaatsen zelf. Tergend langzaam draaien de twee Zamboni’s hun rondjes. Als toeschouwer rest dan niets anders dan jezelf wat troost in te gieten en mee te lallen met het hoempapa orkest dat de dweilpauzes nog enigszins tracht op te leuken. Aan de buis wordt je eindeloos bestookt met commentaren, analyses en herhalingen van het grote orkest aan commentatoren en werkloze ex-schaatsers.

Juist, het zijn de commentatoren die alles aan elkaar praten, die mij mateloos irriteren. Het gezwam dat ene Herbert en zijn souffleur, wiens naam me nu ontschiet, over hun lippen krijgen, overschrijdt de grenzen van tolerantie.

In het uurtje dat ik naar de 3.000 meter voor dames heb gekeken, weten deze heren bijna aan één stuk door te ouwehoeren. Op zichzelf knap, maar het lijkt erop alsof ze denken, dat alle kijkers, tevens luisteraars, Alzheimer hebben, aangezien ze wel 200 keer hebben meegedeeld, dat de luchtdruk zo afschuwelijk hoog is, dat het onmogelijk is goede tijden te realiseren. Per schaatser passeert een lawine (of moet ik zeggen ijsberg) aan onnodige, irrelevante, irritante en onzinnige informatie de revue, alleen maar om ons af te leiden van het feit, dat het zo ongelooflijk saai is om ernaar te kijken.

Neem nou die luchtdruk: er is al een onderscheid tussen hoogland- en laaglandbanen. De lucht in de hooglanden is ijler en daardoor is er sprake van een lagere luchtdruk. Als gevolg hiervan ondervindt de aerodynamische schaats-boerka een geringere weerstand. Op zichzelf al gezeur, maar als we nu ook nog lage- en hogedrukgebieden (oftewel de weersomstandigheden buiten de overdekte en klimatologisch ingekapselde hal) in deze matrix gooien, dan is het hek van de dam. Lage druk is slecht weer en hoge druk betekent vaak mooi weer. Voor de schaatsers zou het dan het beste zijn als er bij een hooglandbaan een cycloon arriveert. Mogen we hopen, dat het dak er niet afwaait. Mooi weer, weinig wind en een lekker zonnetjes bij een laaglandbaan is catastrofaal voor de schaatsers.

Persoonlijk denk ik dat de collectieve met Beerenburg benevelde adem van de toeschouwers in Heerenveen meer negatieve invloed heeft op de prestaties dan het feit of er een hoog- of lagedrukgebied circuleert boven Friesland.

Bij geen enkele andere sport heeft men het over luchtdruk. Herbert en zijn maatje wel. Ooit gehoord dat men bij een buitensport zat te piepen over hoge- of lagedrukgebieden? Verslaggevers die tijdens een uitzending melden, dat kogelstoters niet zover stoten en speerwerpers tegenvallende afstanden gooien, omdat de luchtdruk zo hoog was?

Genoeg over de luchtdruk. Als dat nou alles was dat we krijgen ingepeperd. Neen, naast permanente en repeterende vergelijkingen met baanrecords, persoonlijke records, nationale records, jeugdrecords en weet ik wat voor andere records, moest ik tijdens één rit ook tig maal horen dat de desbetreffende schaatsster ziek was geweest. We mochten daarom niet verwachten dat deze mevrouw een persoonlijk record zou rijden, mede gezien de hoge luchtdruk. Ja, en dan rijdt ze toch een persoonlijk record. Hoe is dat nou mogelijk? Herbert weet zich eruit te redden door te stellen, dat het heel opmerkelijk is, dat ze een persoonlijk record rijdt, omdat ze ziek is geweest en omdat Heerenveen wordt geteisterd door een hogedrukgebied.

U voelt het al, dit stuk wordt (zeg maar rustig ‘is’) erg vervelend. Ik vraag me wel eens af wat er zou gebeuren als ik in de kroeg per ongeluk aan een grote tafel beland waar Herbert en zijn knecht toevallig hun dorst lessen. Ik denk, dat ik me na 10 minuten uit de voeten maak. Eenmaal thuisgekomen, schenk ik een triple whiskey in, kruip achter mijn laptop en schrijf alles zolang van me af tot ik zat van mezelf en van de naast mijn laptop steeds leger gerakende alcoholische versnapering wordt.

Bounder
Dit artikel delen?
Pin It
  • Hits: 715
Ster inactiefSter inactiefSter inactiefSter inactiefSter inactief
 

Nomineer deze schrijver!

Bezoekers van Schrijverspunt kunnen 2 schrijvers nomineren voor de titel van talentvolle schrijver 2019. Je kunt de schrijver van dit artikel nomineren door op de blauwe button te klikken.