Voor schrijvers, door schrijvers
Column

Column

Aantal gepubliceerde inzendingen: 657

Schaap

Daar zit ie. Toen ik hem ontmoette was hij midden dertig en ikzelf twintig. Hij was mijn eerste vriend, dus vergelijkingsmateriaal had ik niet. Alles wat hij zei, wat hij deed, was in mijn ogen goed, zijn wil was wet. 
 
Al was hij destijds dertig en nu dan vijftig, hij feestte vanaf het begin alsof ie achttien was. Soms met vrienden, soms alleen, maar altijd met alcohol, sigaretten en drugs.
"Ik wil nooit volwassen worden," zei hij vaak. 
 
Van seks is al jaren geen sprake meer. We slapen apart.
"Ik doe het niet met een dikke zeug," beet hij me toe, vol afkeer. Al was ik dan dik, wat voelde ik mij klein.
Het is eenzaam soms, in het autobed van mijn stiefzoon, waar ik slaap als die bij zijn moeder is.
Daarom ben ik ook zo gaan eten. Chocolade, drop, koek, chips, eigenlijk alles.
Vandaar dat ik onlangs een maagverkleining heb laten uitvoeren, maar dat maakte geen enkel verschil.
 
"Rikki komt vanavond," zegt mijn man.
Ze is een oude vriendin. Een alleenstaande moeder van vijf met een buitengewoon onaangename dronk. Soms, als zij denken dat ik slaap hoor ik ze beneden. Als Rikki klaarkomt genieten de buren ook mee. Maar ik zeg daar niks van. Tegen niemand. Want als ik ergens iets van zeg wordt hij boos. Zijn zwarte ogen veranderen in spleetjes en zijn fluwelen tong in die van de duivel.
"Je vindt nooit meer iemand, dom wicht, geen huis, geld, geen vrienden. Je mag blij zijn dat ik je wil houden, schaap." 
 
 
De lichten in de achtertuin springen aan. Tijd voor buisiness. De poort gaat open en twee jongens, gekleed in het zwart, betreden de tuin. Manlief benadert ze en keert korte tijd later terug.
"Honderd pillen," zegt hij triomfantelijk. Ik zwijg.
"Oh en volgende week ben ik ook bij Rikki," hervat hij en zendt me een schalks lachje. Ik kijk hem aan, van buiten ontdaan van enige emotie. Al jaren terug leerde ik die niet te tonen. Het raakt me niet eens meer nu. Vroeger, misschien vroeger, had het me geraakt, maar nu, nu niet meer.
 
Nu heb een boeking staan bij het Hilton voor volgende week, waar ik onthaald zal worden als een koningin door Pierre, mijn minnaar. Zoals het hoort. Het verblijf voldoe ik met geld van de moeder van mijn man, die mij vijf jaar terug de machtiging gaf voor haar rekening na een infarct. 
Hoe vaak heb ik niet bij haar gehuild, gesmeekt om met haar zoon te spreken, mij te helpen, helaas, het was tegen dovemansoren gericht. Dat waren zaken tussen man en vrouw. En hij was tenslotte haar zoon.
Ze moest kleiner wonen, dus na de verkoop van haar huis was ze rijk. Het leek me niet meer dan fair dat ik in deze rijkdom zou delen. Wat is nou een ton? Intussen heb ik me scheel gekocht aan horloges, armbanden, ringen, kettingen en andere nutteloze zooi. Genoeg om half Nederland ermee te behangen. 
Ik ben dan ook tot de conclusie gekomen dat mijn mans lijfspreuk nu eveneens op mij van toepassing is. Vijfendertig of niet, Ik wil zo lang mogelijk puber zijn. Niet langer ben ik het schaap, maar de wolf.
Dit artikel delen?
Auteur: ©Nicole Schilder
Klik op de naam of afbeelding van de auteur voor meer informatie.
Hits: 135
Publicatie op .
Tags: Columns
 
  Meer van deze schrijver:

Geef een waardering voor: "Schaap"

Geschreven door Nicole Schilder . Geplaatst in Column.
Klik op de naam of afbeelding van de auteur voor meer informatie.
01.08.20
Feedback:
Triest en mooi verhaal! Misschien meer iets voor de rubriek cursiefje?
Grammatica & Spelling:
Goed
  • Lezenswaardig:
    100%
  • Passend in deze rubriek:
    60%
Show more
2 van de 2 respondenten vond deze review nuttig

Jouw feedback hier?

Dat is mogelijk met een waardering en/of jouw commentaar te geven.
Ook kun je reageren op commentaar van anderen.
 
Periodiek verwijderen we 'oudere' inzendingen o.b.v. geen of lage waarderingen. Door een waardering te geven bepaal jij dus mede de continuïteit in publicatie van een inzending!