Voor schrijvers, door schrijvers

Column

Aantal gepubliceerde inzendingen: 657

Rocktober

Het was deze oktober twintig jaar geleden dat The Ramones voor het laatst optraden. ‘Life’s a gas’ zongen ze, wat je zou kunnen vertalen met: Het leven is een scheet. Dat kan verschillende dingen betekenen. Bijvoorbeeld dat het leven kort is, en dat je in vergelijking veel langer dood bent. Misschien bedoelden ze: Leven stinkt, of het knalt soms. Ook is het denkbaar dat ze met vooruitzicht op verlichting, die het laten van een scheet geeft, deze tekst verdieping wilden geven. Ik kan niet laten te vermelden dat een scheet geenszins per se om het geluid gaat, zoals te lezen is in mijn ‘Standaardwerk van de menselijke wind’, uitgegeven in 1981. We kennen ten slotte allemaal de uitdrukking: “Dat was een stille.” Niet te verwarren met de term waar we ook agenten in burger mee aanduiden.
   The Ramones was een Amerikaanse punkrockband die er om bekend stond dat ze alle franje schrapte, zowel in muziek als in teksten. Voor wat betreft het muzikale kwam dat voornamelijk tijdens liveoptredens tot uiting. Op hun studioalbums zijn veelvuldig keyboards te horen. En twee of meer verschillende gitaarpartijen, terwijl ze maar één gitarist hadden. Wie slechts de studioversies kent, zal niet die niet altijd even makkelijk herkennen in een liveopname. Buiten alle weggelaten arrangementen speelden ze nummers ook nog eens aanzienlijk sneller dan op de plaat. De fans waardeerden voornamelijk de livesound, zodat de verkoopcijfers van de studio-opnames nogal eens te wensen over lieten.
   Deze maand was ook het decor voor de cd-presentatie van mijn eigen band. In maart zijn we begonnen met opnemen en nu was dan eindelijk het moment van de waarheid. Een bevriende band als voorprogramma, plaatjes die achter ons werden geprojecteerd, enthousiast publiek en een bar zorgden voor de nodige sfeer. Top! Na het spelen kroop dus ineens die songtekst in mijn hoofd. Life’s a gas. Een kort ogenblik zie ik mij met een zelfgemaakte kartonnen gitaar in mijn slaapkamer rocken op muziek die van de radio was opgenomen op een cassettebandje. Het lijkt gisteren, terwijl daar toch minstens een half mensenleven tussen zit. De verbinding tussen deze twee momenten is alle plezier die het geeft en heeft gegeven, denk ik. Ja, het leven is een scheet, maar wel een fijne*.
   Dat doet me dan weer aan een volgend nummer van The Ramones denken, waarin ze slechts twee zinnen nodig hadden om een nummer te vullen:
   ‘I got a lot to say
   I can’t remember now’

* zie: Standaardwerk van de menselijke wind
Dit artikel delen?
Auteur: ©Norman Russo
Klik op de naam of afbeelding van de auteur voor meer informatie.
Hits: 875
Publicatie op .
Tags: Columns
 
  Meer van deze schrijver:

Geef een waardering voor: "Rocktober"

Geschreven door Norman Russo . Geplaatst in Column.
Klik op de naam of afbeelding van de auteur voor meer informatie.

Jouw feedback hier?

Dat is mogelijk met een waardering en/of jouw commentaar te geven.
Ook kun je reageren op commentaar van anderen.
 
Periodiek verwijderen we 'oudere' inzendingen o.b.v. geen of lage waarderingen. Door een waardering te geven bepaal jij dus mede de continuïteit in publicatie van een inzending!