Voor schrijvers, door schrijvers

Column

Aantal gepubliceerde inzendingen: 652

Rietje

Sinds een poosje speel ik saxofoon. Nou ja spelen… Ik heb er één en af en toe toeter ik er op. Ik heb les gehad, maar de lessen zijn door andere verplichtingen wat in de verdrukking gekomen. Dat zit me dwars. Ik heb mij voorgenomen om de lessen weer te gaan oppakken want ik moet nog oneindig veel leren. Hoeveel ik nog moet leren las ik in een interview met Benjamin Herman. Hij had het over rietjes. Het trillen van het houten rietje is de bron van geluid bij een sax. Dat rietje is de reden waarom de geheel metalen saxofoon toch tot de houtblazersfamilie behoort. Het is al een hele kunst om dragelijk geluid uit een saxofoon te krijgen. Aanvankelijk komen er geluiden als van een koe in doodsnood. Door het mondstuk niet te ver in de mond te stoppen, je boventanden op het mondstuk te plaatsen en rustig te blazen, klinkt het geleidelijk aan wat beter. Belangrijk is dat de rietjes onbeschadigd blijven. Als ze toch averij oplopen moeten ze worden vervangen. Een doosje rietjes behoort dan ook tot de standaarduitrusting van elke saxofonist.

Laatst waren mijn rietjes op en bestelde ik een nieuw doosje op internet. Gewoon ‘een’ doosje. Fout! Echte saxofonisten, vertelt Herman, willen alléén rietjes gemaakt van bomen die aan de zonnige kant van de vallei groeiden. Echte saxofonisten merken ook aan een rietje of dit het geval was. Er zijn ook kunststof rietjes en het laat zich raden wat echte saxofonisten daarvan vinden. Voor Herman is het alsof je met een lijk aan het vrijen bent. Pffff… denk ik, gelukkig heb ik houten rietjes, want voor je het weet word je voor necrofiel versleten, waarbij werknemers van de winkel waar je ze bestelt gruwend uitroepen: “Daar heb je weer zo’n smeerlap die kunststof rietjes gebruikt”. Benjamin citeerde in het interview Dexter Gorden die ooit gezegd schijnt te hebben: ”Happiness is a nice wet reed”. Voor echte saxofonisten gaat er niets boven een lekkere natte riet. Ik keek ineens naar mijn doosje rietjes met een wat erotisch gekleurde verwachting. Elk rietje zit apart verpakt in een kunststoffen houdertje. Ik pakte er voorzichtig eentje uit . Ik bewonderde het mooie gladde blanke hout en de subtiele welvingen van mijn rietje, streelde haar zacht, zette haar in mijn saxofoon en maakte haar lekker nat…

Ik kreeg geen erectie, ik voelde niks eigenlijk en wist daardoor: ik ben nog lang geen echte saxofonist… 

Dit artikel delen?
Auteur: ©Martin Reekers
Klik op de naam of afbeelding van de auteur voor meer informatie.
Hits: 370
Publicatie op .
Tags: Columns

Geef een waardering voor: "Rietje"

Geschreven door Martin Reekers . Geplaatst in Column.
Klik op de naam of afbeelding van de auteur voor meer informatie.

Ook jouw feedback hier?

Dat is mogelijk met een waardering en/of jouw commentaar te geven.
Ook kun je reageren op commentaar van anderen.
 
Periodiek verwijderen we 'oudere' inzendingen o.b.v. geen of lage waarderingen. Door een waardering te geven bepaal jij dus mede de continuïteit in publicatie van een inzending!

A Taste of Talent ?

Elke keer, bij een nieuw bezoek aan deze pagina, een ander en actueel leespakket!
Wist je?

Random:

Waterverf
| Han Maas | Kort verhaal