Columns

Reclame

© Vera Bijma op .

‘Ik zou toch logopedie willen aanraden’, zegt de juf tijdens het oudercontact.
Onze vijfjarige zoon slist een beetje, volgens haar. Ze doet voor hoe hij zijn tong voorbij zijn tanden steekt bij s-klanken.
Ik veeg discreet de spetters van mijn gezicht en knik begrijpend.

Eerlijk gezegd had ik het zelf nog niet opgemerkt. Maar ja, je bent je eigen kind ook zó gewend.
Thuis meteen uitgeprobeerd natuurlijk: ‘Zeg eens …’ En inderdaad, hij slist.
Nu weet ik toevallig dat de mama van T., een kindje dat bij zoonlief in de klas zit, logopedist is. ’s Morgens komen we vaak tegelijk met haar (en haar twee zoontjes) bij de schoolpoort aan. Onze zoon kent haar dus al van gezicht, dat scheelt. Ze heeft een praktijk aan huis, ook dat helpt om onze kleuter te motiveren. Want daar woont T. ook!

En zo rijden we op een zaterdagochtend voor de eerste keer naar de logopedist. We zijn een paar minuten te vroeg en gaan in de wachtruimte zitten. Aan de muur tegenover ons hangt een prikbord. Zoonlief kijkt naar een poster van de Vereniging voor Logopedisten. Er staat een blond peutertje op.
‘Is dat T. toen hij nog klein was?’ vraagt hij.
‘Nee, dat is reclame’, antwoord ik hem.
Waarop hij me stomverbaasd aankijkt: ‘Kun je dat kindje kopen?’

Column

Ster inactiefSter inactiefSter inactiefSter inactiefSter inactief