Loading...
Column
Een column is een artikel waarin de schrijver zijn mening geeft over een onderwerp. Soms is de tekst humoristisch, soms provocerend, maar het is altijd de persoonlijke kijk op de wereld van de columnist. Een columnist geeft een beschrijving van een gebeurtenis en maakt daarbij zijn eigen mening duidelijk. FTbannerEen column moet een emotie bij de lezer losmaken, de lezer moet erom kunnen lachen, het stemt hem tot nadenken of maakt hem boos.

Wil je ook een column publiceren op Schrijverspunt? Dat is mogelijk door eerst in te loggen. We publiceren columns in volgorde van ontvangst en maximaal een per dag. Bij veel inzendingen is het dus mogelijk dat je column pas weken later zichtbaar is.

Columns

Rampenplan

Het pas getrouwde stel had de nieuwe woning ingericht. De recepties afgewikkeld en zij was over de drempel gedragen zoals dat behoort. Het bed en de vrouw konden worden ingewijd. Vooropgesteld dat zij braaf waren geweest, wat tegenwoordig inhoudt dat je op jeugdige leeftijd dient te huwen, want ze wippen al op dertien jaar of eerder.

De inrichting was een modern plaatje, een idyllisch liefdesnestje, dat nog tamelijk veel ruimte bood door gebrek aan meubels of snuisterijen. En waar weinig meer nodig is, dan wat erotische fantasie en de bekoorlijkheid van de ander nog de centrale aandacht vangt.

Beginnende huwelijken hebben meestal een beperkt budget en dus moest voor de inrichting en verbouwing een beroep worden gedaan op de hulpvaardigheid van familieleden. Je kunt zodoende flink bezuinigen. Vooral dat laatste is vatbaar voor discussie.

Een van de van “handige handjes” voorziene kennissen zou wel even de boel in de douche aansluiten. Nou heerlijk toch, lekker vlot en voordelig.

Het was zaterdagavond en ik zat genoeglijk wat te computeren toen plots het licht uitviel en het hele huis in duisternis werd gedompeld. Verbaasd liep ik naar de meterkast, vond op de tast want het was stikdonker ergens een stukje kaars en een aansteker, die ik zelden of nooit gebruik tenzij voor kaarsen en calamiteiten als deze.

Met een deskundige blik, was duidelijk dat het hier niet aan de zekeringen lag en bovendien zou niet alles zomaar uitvallen toch? Mogelijk de hoofdzekering? Wel, brutaalweg maakte ik ook die kast open een mens moet iets nietwaar? En ik ben gediplomeerd dus geen probleem. Maar nee, ook dat leek in orde. Vreemd, dan mogelijk een wijkstoring? Gebeurt hier namelijk nogal eens. Maar nee de straatverlichting werkte, die valt minstens een of twee keer per jaar uit en dat merkt niemand behalve ik.

Dan deed ik de deur open en ook daar was alles pikdonker. Ik liep naar het balkon om te zien dat het ganse flatgebouw donker was en het voerde te ver om te veronderstellen dat iedereen op visite was en het was te vroeg om te gaan slapen.

Maar eens verder op onderzoek. Een lantaarn meegenomen, die ik gelukkig had. De telefoon werkte ook al niet. Enkele etages lager zag ik een waterplas ontstaan, doordat het water onder de deur door stroomde. Maar nee, zou het kortsluiting zijn?

De Politie en brandweer kon ik hier niet bellen en toen er iemand arriveerde voor de verwarming kon hij niet in het huis, daartoe is immers bevoegdheid nodig. We zagen het water angstwekkend snel stijgen. De politie en de brandweer zaten blijkbaar aan de koffie met gebak, want het duurde geruime tijd voor ze eens op kwamen dagen. En dat terwijl iedere seconde telt. Voordat de slakken dan eens kwamen, stond het hele verdiep al blank en bedreigde de verdere bewoners. Al te veel haast hadden ze niet, want ja er was geen brand gemeld. Brandweer bestrijdt per slot brand en met water, welnu, vooral het laatste, was voldoende aanwezig. En och, zoveel vaart loopt dat niet.

En dan nog voor de politie er eindelijk eens was, die immers de bewoners moest sommeren open te doen. Nou nee, die waren er niet. De bel eens geprobeerd, niet echt slim als de stroom overal uitgevallen is. Waarom zou die het bij die ene noodlottige bewoner dan nog wel doen? Nog lang werd geaarzeld vooraleer de deur werd geforceerd. De bewoner kon immers nog slapen.

Het was intussen een waterballet geworden, de hele etage stond blank. In de bewuste woning stond zoals later bleek twintig centimeter water.

Een flat zonder licht en het was midden winter, het vroor dat het kraakte. Niets werkte meer en het water was dus via de verwarmingsbuizen, die door de vloer liepen, naar volgende etages gelopen en ook daar liep dus de boel onder. De elektrische installatie in de ver weg gelegen kelder was al door alle etages heen bereikt en had daar kortsluiting veroorzaakt. De hele installatie was geruïneerd en moest worden vervangen. Een dergelijk scenario heeft volgens de wet van Murphy een voorkeur voor ongelegen tijdstippen.

De burgemeester moest worden gewaarschuwd en die zag eindelijk gelegenheid iets nuttigs te doen en zijn politieke invloed wat te profileren door het rampenplan in werking te stellen, zodat niet alle daarin geïnvesteerde gelden of inspanningen nutteloos op de begroting bleven plakken, besloot tot een spectaculaire evacuatie. De omgeving werd met veel drama afgezet, niemand mocht meer naar binnen. Alle etages werden bemand en overal stonden agenten, brandweer, politie enzovoort. Schijnwerpers op het gebouw, alsof het een Hollywooddroom was, die als rampen- en tranentrekker functioneerde. James Bond was er een verhaaltje voor de vaak bij als vergelijking.

Ik was niet in het minst ongerust zolang het maar beneden mij bleef en met deuren wijd open hielden we bij een buurvrouw, omringd door een zee van kaarsjes een gezellig avondje met wijn en hapjes. Zelden zo leuk gehad in de spanning van een geïmproviseerd, avontuurlijk avondje.

We beseften dat er iets meer gaande was dan een locale ongesteldheid. Wat later was de hele boel zover dat we wankelend een kijkje gingen nemen in de kelders, want ja, als de onderbouw al was bereikt. In het trappenhuis was het een op en neerwaarts gaande stroom verontruste, verlichte buren in het spookachtige schijnsel van allerlei zaklampen. Beneden stond de berging ook al blank. En op de bewuste etages en de eronder gelegen woningen stroomde, maar dan ook letterlijk stroomde, het water gutsend van de ramen en droop van het plafond en langs de muren. Enkele centimeters water op de onheilsetage, en twintig in de woning zelf, de rest liep dus omlaag.

Niet van plan zijnde het zinkende schip te verlaten, installeerde ik mij omzichtig in mijn stuurhut op het appartement. Maar er stonden vier potige jongens voor de deur en er werd keihard op de deur gebonsd. Ik hield mij nog een tijd schuil, en besloot naar bed te gaan, tot ze ongeveer de deur eruit ramden. Ik moest eruit. Waarom, vroeg ik? Het is avond tegen 12 uur en ik ga gewoon naar bed, wat kan het mij bommen als er geen elektrisch is? Nou ook geen verwarming. Wel ik lig op bed en waartoe heb ik verwarming nodig?

We bedachten noodrantsoenen, bivakmutsen en een spoedcursus overlevingstrainingen onder barre omstandigheden uit het handboek soldaat. Want ja, de koelkast werkte niet meer en alle dooiwater liep eruit, dus moest ik ook nog bij kaarslicht dweilen. Hoogst romantisch overigens.

We zouden kranten tegen de ramen plakken en een houtvuurtje stoken op het balkon of de barbecue. Scheepsbiscuit met gesmolten sneeuw leek ook een leuke optie. Het ontdooiwater van de koelkast kon nog enkele dagen tot drinkwater dienen. Je behoefte deed je op het balkon tegen de regenpijp en in ernstige gevallen aan de watering. Wat een hond mag, kunnen wij immers ook en hoge nood, en dat was onomstotelijk het geval, breekt in dit geval wetten (maar staat nog niet als optie in de notulen van het rampenplan). De vraag is of we onder deze barre leefomstandigheden ook een aanspraak konden maken op een inderhaast ontworpen clausule voor de verstrekking van sterke alcoholische drank immers we moesten bij grote koude zien te overleven. Verder waren in de omgeving frietkramen en restaurants te over, plus winkels met blikvoer en meer drank dan wij konden opnemen. Dus we zouden niet smartelijk omkomen, of gefossilleerd worden ontdekt, waarna met behulp van de C14 methode de hypothetische sterfdag zou moeten worden bepaald.

We berekenden hoeveel dagen we zonder water zouden overleven en Robinson Crusoë leefde helemaal op. Met wat visgerei zouden we in de plaatselijke vijver wat proberen te vangen nadat we het ijs met een bijl zouden hebben doorbroken. Waar we die bijl vandaan moesten halen was niet helemaal duidelijk, omdat je die niet meer gebruikt sinds de toepassing van centrale verwarming. Tenzij om lastige buren de hersens in te slaan. Eens temeer betreurden wij het comfort dat ons jachtinstinct had uitgeblust. Voorts had je aan schone kleding niet veel nodig. De flessen wijn stonden direct op rantsoen en we moesten natuurlijk zuinig zijn op kaarsen. De kampeeruitrusting een kapmes en een veldfles bewezen waarschijnlijk goede diensten. Het water uit de gracht leek minder aantrekkelijk en Oude Klare was als antivries een aardiger substituut. Verder zouden wij ons dekbed aantrekken en ook het samenzijn met een aardige buurvrouw als warmtebron lag plots binnen de begeerde, aantrekkelijke mogelijkheden.

Maar ja het kampement werd ruw verstoord. Beneden hadden ze al een deur ingetrapt en nu werd mij gesommeerd het pand te verlaten. In het holst van de nacht een tandenborstel gepakt, meer denk je niet aan en tja.

Buren werden al geëvacueerd met bussen naar een ander zwembad, (inclusief de knappe buurvrouw), dat de burgervader had opgeëist. De trappen waren allemaal ondergelopen en met het vriezen bestond gevaar voor gladheid. Ouderen strompelden omlaag en sommigen met stokken of erger, iemand die nauwelijks kon lopen en al die etages moest worden gedragen.

En dan die filmscène buiten.

Een vriendin gebeld via een geleend mobieltje en op de fiets erheen door de vrieskoude.

De brandweer liep met een hele ploeg te wissen en dweilen en sleepte met pompen en emmers. Ze hadden in elk geval iets te doen na het kaarten.

De radio en de TV werd gewaarschuwd, de pers ingelicht en het hele spektakel haalde de voorpagina. Wat een dorp al niet aan kijks trekt. De bewoners aan de overzijde vergaten hun echtelijke lusten en twisten en plakten aan de ruit of het balkon en voor één keer was het leven belangrijker dan het laatste nieuws of de TV. De verwanten overspoelden het gazon en plantten hun voertuigen erop. Dramatische omhelzingen van de overlevenden. De drenkelingen.

De hele straat werd afgezet of er zojuist een besmettelijke ziekte was geconstateerd. Die ziekte heette sensatie en stak iedereen aan die er zelfs maar naar keek.

Handige handjes, was verantwoordelijk voor dit drama. Op ondeskundige wijze was een stuk rubberleiding of koppeling te strak gemonteerd en geknapt.

De hele inboedel was naar de haaien en het huis moest geheel worden ontruimd, inclusief de nieuwe vloer. De schade beliep vele tonnen.

Dus als U nog iets te klussen hebt, koop dan eerst een tent en lieslaarzen.
Dit artikel delen?
Pin It
  • Hits: 390
Ster inactiefSter inactiefSter inactiefSter inactiefSter inactief
 

Nomineer deze schrijver!

Bezoekers van Schrijverspunt kunnen 2 schrijvers nomineren voor de titel van talentvolle schrijver 2019. Je kunt de schrijver van dit artikel nomineren door op de blauwe button te klikken.