Voor schrijvers, door schrijvers

Column

Een column is een artikel waarin de schrijver zijn mening geeft over een onderwerp. Soms is de tekst humoristisch, soms provocerend, maar het is altijd de persoonlijke kijk op de wereld van de columnist. Een columnist geeft een beschrijving van een gebeurtenis en maakt daarbij zijn eigen mening duidelijk. Een column moet een emotie bij de lezer losmaken, de lezer moet erom kunnen lachen, het stemt hem tot nadenken of maakt hem boos. Columns zijn wat minder uitgebreid en graven doorgaans minder diep dan essays, maar gaan verder dan de meeste cursiefjes.
Aantal gepubliceerde inzendingen: 592
Klik op de profielnaam of -afbeelding van de schrijver voor meer informatie en een overzicht van zijn/haar schrijfactiviteiten.

Over Eppe

| Christina Koning

Bijna niemand weet … Bijna niemand weet dat mijn vader een broertje had. En met de nadruk op ‘had’. Eppe. Eppe Koning. Eppe overleed toen hij bijna twee jaar oud was. Tijdens de Tweede Wereldoorlog. Ten gevolge van een longontsteking. Hoe wrang is het dan om te moeten horen dat een soortgelijke longontsteking mijn oma ook fataal is geworden. In 2004. Toen zij 82 jaar oud was.

Mijn oma was, net als ik, Gronings. Puur. Sterk en nuchter. Ze had een heldere kijk op de wereld. En genoot zichtbaar van het leven. Ik luisterde dan ook graag naar haar (verhalen en adviezen). Over Eppe vertelde ze niet. Althans niet direct. Het was, zoals in die tijd gebruikelijk en eigenlijk best jammer, een diep verborgen geheim. En het zat diep. Heb ik gemerkt.

Over het bestaan van Eppe hoorde ik pas toen ik een meisje van een jaar of acht was. Toen ik er overigens zelf naar vroeg. Op een dergelijke leeftijd vraag je je vaak dingen af. Zo vroeg ik mij af waarom mijn moeder een broer en drie zusjes had, terwijl mijn vader maar alleen was. Er waren een heleboel neefjes, nichtjes, achterneefjes en achternichtjes van mijn moeders zijde. Maar waarom had ik die van mijn vaderszijde niet? Ik logeerde bij mijn opa en oma. Op dat moment. Op t Veen. In Siddeburen. Veenweg 1 welteverstaan. Siddebuursterveen voor insiders.

Toen ik de vraag stelde, of achteraf gezien lanceerde, bleef het in eerste instantie ‘doodstil’. Alleen het tikken van de klok was te horen. Mijn oma keek me heel eventjes aan. Ik bespeurde een lichte hapering en een stukje verdriet in haar heldere blauwe ogen. Tegelijkertijd voelde ik haar gedachten, zoekend naar de juiste woorden. De juiste woorden voor een achtjarig kind. Dat zal inderdaad niet gemakkelijk zijn geweest. Besef ik. Nu. Nu ik van dezelfde leeftijd ben als mijn oma toen. Toen ze mij vertelde dat ze mijn vader kreeg toen ze pas 17 jaar was. En drie jaar later beviel van Eppe. Mijn vader had wel degelijk een broertje. En dat dat broertje was overleden. In hetzelfde jaar dat ook haar vader (Eppe Puister) overleed. Ten gevolge van een bloedziekte. Toen hij nog maar 42 jaar oud was. Twee dierbare mensen die in één klap uit haar leven zijn vertrokken. Weg. Verdwenen. In het niets. Of naar die andere dimensie. Het is maar hoe je het bekijkt.

Daarna heeft mijn oma geen kinderen meer kunnen krijgen. Het verdriet dat mijn oma toen moet hebben gevoeld, is met geen pen te beschrijven. Ook niet met mijn pen. Dit is echter wel het moment geweest dat ik voor het eerst ontdekte dat ik in het gevoel van een ander (in dit geval mijn oma) kon stappen. Dat ik misschien wel anders ben dan anderen. Dat ik me daarin onderscheid van anderen. Niet zweverig bedoeld. Slechts een constatering van één van mijn vele eigenaardige eigenschappen waar ik in de loop der jaren mee heb leren omgaan. Zelf. In mezelf. Voor mezelf. De gedachte aan het verdriet dat mijn oma heeft gevoeld in het jaar 1945 was zo intens. Zo puur. Het gevoel kwam bij mij op dezelfde manier binnen. Dikke tranen. Over haar wangen. En over die van mij. Op een mooie zomerdag in mei. Tijdens een ‘gewoon’ logeerweekendje.

Dit jaar zou Eppe 76 jaar zijn geworden. En dan vraag ik me af hoe hij er nu uit zou hebben gezien. Of hij getrouwd zou zijn geweest. Of hij kinderen zou hebben gehad. Wat voor werk hij zou hebben gedaan. Of hij in de provincie Groningen zou hebben gewoond. Of hij gelukkig zou zijn geweest in Grunn. Maar al die vragen, die zich in mijn hoofd afspelen, hebben geen zin. Geen enkele zin.

En de meest gestelde vraag op aarde al helemaal niet. Waarom? Waarom heeft de een het geluk om 82 te worden? En heeft de ander de pech om slechts bijna twee te worden? Ach. Soms krijg je simpelweg geen antwoord op de zo brandende waaromvraag. Die blijft ergens tussen hemel en aarde zweven. Denk ik. Voel ik. Weet ik.

Mijn oma is heilig. Verklaard. Door mij. Bij dezen nog maar eens. Ze beschikte over vele goede eigenschappen. Toch had mijn oma ook een aantal nare trekjes. Daarover zal ik verder niet uitweiden. Ze had ze en ze was zich er zelf van bewust. En dat is natuurlijk te prijzen. Ook die eigenaardigheden zijn haar vergeven. Over de doden immers niets dan goeds …

Dit artikel delen?

Graag je mening (waardering en/of commentaar) over deze inzending.
Schrijvers stellen je waardering en/of commentaar bij een artikel erg op prijs!

Je waardering voor een artikel

Hits: 291

2.335

(De gemiddelde waardering is 2.3 door 3 stem(-men)

Login of registreer (gratis) om een reactie te plaatsen

Misschien wil je de volgende inzending ook wel lezen...

Dichterlijke vrijheid

Geschreven door marjon klomps. Geplaatst in Column.
Afgelopen week kreeg ik het bericht dat een gedicht van mij wordt opgenomen in een poëziebundel. Best opmerkelijk, want ik ben geen dichter. Goed, vroeger, toen ik nog dwee...
Actuele Top 3 van deze rubriek

Aan de basis

24, mrt, 2020 Eelco Visser

Dichtbij en veraf

29, apr, 2020 Eelco Visser

Er zijn erger dingen dan dat

03, apr, 2020 Annick Waegeman
 
Periodiek verwijderen we 'oudere' inzendingen o.b.v. geen of lage waarderingen door bezoekers. Door een waardering (1-5 sterren) te geven bepaal jij dus mede de continuïteit in publicatie van een inzending!