Loading...
Column
Een column is een artikel waarin de schrijver zijn mening geeft over een onderwerp. Soms is de tekst humoristisch, soms provocerend, maar het is altijd de persoonlijke kijk op de wereld van de columnist. Een columnist geeft een beschrijving van een gebeurtenis en maakt daarbij zijn eigen mening duidelijk. FTbannerEen column moet een emotie bij de lezer losmaken, de lezer moet erom kunnen lachen, het stemt hem tot nadenken of maakt hem boos.

Wil je ook een column publiceren op Schrijverspunt? Dat is mogelijk door eerst in te loggen. We publiceren columns in volgorde van ontvangst en maximaal een per dag. Bij veel inzendingen is het dus mogelijk dat je column pas weken later zichtbaar is.

Columns

nuts

Laten we eerlijk zijn: het is in deze be-your-own-man-tijden niet eenvoudig om een partner te vinden. Bovendien lijkt het erop dat, hoe ouder je wordt, hoe kleiner de kans wordt dat je hem/haar überhaupt nog tegen het lijf loopt. Een eenvoudig rekensommetje: eens de vijfentwintig gepasseerd, heeft de grote meerderheid een partner gevonden (en laten we hopen voor hen dat het de ware is). Ergo, de groep vrijgezellen die achterblijven wordt kleiner en kleiner.

Als onze statistiek er al slecht uitziet, worden we bovendien met het ouder worden ook steeds selectiever, onze verwachtingen beginnen ongeziene proporties aan te nemen. Hoe langer we vrijgezel zijn, hoe duidelijker ons beeld van de ideale partner en de ideale relatie; en tegelijkertijd kunnen we steeds moeilijker van onze zelfstandigheid afstappen.

Stel dat we toch iemand ontmoeten die vreselijk interessant is én single, stel dat we zelfs verliefd worden, hoe groot is dan weer de kans dat ons doel in kwestie één van de nieuwe vrijgevochtenen is die ‘de bewuste keuze’ maken om alleen te blijven, die houden aan hun zelfstandigheid (en zichzelf op die manier des te aantrekkelijker maken voor welwillende singles)?

Heeft het nog zin dat we zoeken? Want, of we het graag toegeven of niet, we zijn allemaal op zoek naar de ware, de ridder op het witte paard, de buikdansende nomadenprinses. We hopen en wachten allemaal op dat moment, die voltreffer, die ene persoon die ons leven komt binnengewandeld en die ervoor zorgt dat we onze zelfstandigheid met plezier opgeven.

En soms komt er ook plots iemand tevoorschijn, en die iemand blijkt dolverliefd op ons, maar helaas, het paard is niet wit, en de jongeheer doet iets te hard zijn best om ridder te zijn (of de buikdanseres blijkt geen echte prinses, enz... u kan de metafoor voor het andere geslacht zelf aanvullen). Dit is zoniet nóg vervelender; we willen natuurlijk gráág iemand om de meest intieme, poëtische en avontuurlijke momenten mee te beleven, maar laat het nu nét niet die ene zijn. De frustratie van het alleen zijn wordt des te groter.

Het is alsof we grote dorst hebben in de woestijn, en het enige wat we vinden is een berg noten. Maar hoevelen onder ons zijn niet bezweken voor het beetje vocht dat aanwezig is in iedere noot, en hoevelen hebben niet de hele berg geconsumeerd?

En gesteld dat wíj de berg noten zijn die wanhopig hun schampere hoeveelheid vocht willen aanbieden, willen we dan dat de dorstige zich aan ons laaft, of wachten we liever tot er iemand voorbijkomt die scheurt van de honger?
Dit artikel delen?
Pin It
  • Hits: 618
Ster inactiefSter inactiefSter inactiefSter inactiefSter inactief
 

Nomineer deze schrijver!

Bezoekers van Schrijverspunt kunnen 2 schrijvers nomineren voor de titel van talentvolle schrijver 2019. Je kunt de schrijver van dit artikel nomineren door op de blauwe button te klikken.