Loading...
Column
Een column is een artikel waarin de schrijver zijn mening geeft over een onderwerp. Soms is de tekst humoristisch, soms provocerend, maar het is altijd de persoonlijke kijk op de wereld van de columnist. Een columnist geeft een beschrijving van een gebeurtenis en maakt daarbij zijn eigen mening duidelijk. FTbannerEen column moet een emotie bij de lezer losmaken, de lezer moet erom kunnen lachen, het stemt hem tot nadenken of maakt hem boos.

Wil je ook een column publiceren op Schrijverspunt? Dat is mogelijk door eerst in te loggen. We publiceren columns in volgorde van ontvangst en maximaal een per dag. Bij veel inzendingen is het dus mogelijk dat je column pas weken later zichtbaar is.

Columns

mind the gap

Op mijn werk doe ik al jaren de aanmeldingen van collega's voor verschillende sportevenementen. De mailtjes weerspiegelen vaak karaktertrekken of gemoedstoestanden. Soms is de aanmelding kort en zakelijk of juist jolig van aard. Soms willen mensen tot in het kleinste detail alles weten. Soms zie je al aankomen dat ze toch weer gaan afhaken. En heel af en toe zie je ook een gezonde dosis milde zelfspot voorbij komen:

'Hoi Wouter, ik wil het ook wel weer eens proberen bij het voetbaltoernooi. Het is wel 20 jaar geleden dat ik actief heb gevoetbald.......met andere woorden.....ik hoop dat mijn ego het verval kan dragen! Groetjes Boudewijn'

Een mooie voorzet om eens in de menselijke geest te duiken. En in die van de Boudewijn de herintredende voetbalveteraan in het bijzonder. Allereerst zien we een mooi staaltje 'indekking', de neiging om vooraf zaken te benoemen die het resultaat mogelijk negatief kunnen beïnvloeden. Dat Boudewijn alleen zijn eigen verminderde prestatievermogen in twijfel trekt en geen externe factoren benoemt zoals 'het weer, de scheidsrechter, het veld, het publiek of gebrekkige voorzieningen' spreekt dan wel weer voor hem.

Verder is hier duidelijk sprake van het 'oude-liefde-roest-niet fenomeen'. Zijn lijf in verval was de kick van het
voetballen nog niet vergeten. Vorig jaar mocht ik dit fenomeen van dichtbij meemaken. Mijn vader trok na 25 jaar afwezigheid de kicksen weer eens uit de kast. Mijn ietwat cynische reactie: 'Pa, laat me even weten wanneer je eerste wedstrijd is. En vooral hoe laat het begint, want ik wil natuurlijk niets van missen van die
5 minuten die je nodig hebt om geblesseerd of uitgeput te raken.' Die eerste wedstrijd ging hij op karakter echter aardig mee met de andere krasse knarren. Ja, hij had het aardig op zijn (nieuwe) heupen. Samen hangend tegen de reclameborden blikten we tevreden terug op zijn rentree, de iconische zweetband nog om zijn hoofd. Ik was heel blij dat ik iets terug kon doen voor die talloze uren die hij voor mij langs de kant stond. In de jeugd schaamde ik wel eens voor zijn enthousiasme, vooral wanneer mijn teamgenootjes hem nadeden in de kleedkamer: 'Hup Wouterrrrrr'... Maar nu overheerst vooral de trots en de dankbaarheid dat hij er voor mij was (en nog steeds is). Tijdens de warming up van zijn tweede wedstrijd knapt er trouwens iets in zijn 63 jaar oude kuit, zodat de oude speler-supporter rolverdeling nu weer in ere hersteld is. Ordnung muss sein.

Er zijn natuurlijk veel factoren die meespelen bij dergelijke rentrees. Wat is je allemaal overkomen? Wat heb je zelf in de tussentijd allemaal uitgespookt. En niet onbelangrijk, wat waren je kwaliteiten vroeger? Een Ronaldo de Lima speelt 20 jaar later (en 30 kilo zwaarder) gewoon nog steeds iedereen zoek. Terwijl andere herintreders misschien wekelijks zijn blijven fitnessen of hardlopen, om na 5 minuten voetballen gebroken de douche op te zoeken.

Bij het herlezen van die laatste aanmelding schoot me nog een ander fenomeen te binnen: 'The Gap'. Nee, niet die hippe kledingwinkel of de driehoekige ruimte tussen ranke damesdijen waar iedereen zich tegenwoordig zo druk over maakt. Nee, ik bedoel in dit geval het gat tussen je verwachtingen/eisen en de realiteit. Interessant hierbij is de rol van je ego. Zonder zelfvertrouwen is er natuurlijk überhaupt geen rentree. Je ego kan je helpen je om jezelf uit te dagen en in beweging te komen. Maar Boudewijn hoopt ook dat 'zijn ego het verval kan dragen'. Ai, hier voorzie ik een problematische tegenstrijdigheid, immers:

'Hoe sterker het ego, des te minder hij kan dragen.'
Wouter Verberne (2015)

Veel mensen gaan gebukt onder 'The Gap', of dat nu op het sportveld is of op het werk of thuis. Onrealistisch hoge verwachtingen, een recept voor stress en burn-out. Natuurlijk kan ieder voor zich bedenken op welke manier je jezelf kunt verbeteren of het verval kunt vertragen. Blijf dat ook vooral doen zou ik zeggen. Maar hoe goed je ook bent in iets, je zult altijd ongelukkig zijn als je verwachtingen de realiteit te veel overtreffen.
Je ego kan je hiermee mooi pootje haken. Aan de zijlijn kan hij nog je het beste steunen, door af en toe 'Hup!' te roepen als een oude trouwe supporter. 'Als je wint dan gaat hij los, en als je verliest dan blijft hij trots'. Zoiets. Het is tenslotte maar een spelletje en we doen gewoon ons best, met al onze beperkingen en na afloop lachen we erom met zijn allen, daar in de grote kantine...
Dit artikel delen?
Pin It
  • Hits: 817

Gebruikerswaardering: 5 / 5

Ster actiefSter actiefSter actiefSter actiefSter actief
 

Nomineer deze schrijver!

Bezoekers van Schrijverspunt kunnen 2 schrijvers nomineren voor de titel van talentvolle schrijver 2019. Je kunt de schrijver van dit artikel nomineren door op de blauwe button te klikken.