Loading...
Column
Een column is een artikel waarin de schrijver zijn mening geeft over een onderwerp. Soms is de tekst humoristisch, soms provocerend, maar het is altijd de persoonlijke kijk op de wereld van de columnist. Een columnist geeft een beschrijving van een gebeurtenis en maakt daarbij zijn eigen mening duidelijk. FTbannerEen column moet een emotie bij de lezer losmaken, de lezer moet erom kunnen lachen, het stemt hem tot nadenken of maakt hem boos.

Wil je ook een column publiceren op Schrijverspunt? Dat is mogelijk door eerst in te loggen. We publiceren columns in volgorde van ontvangst en maximaal een per dag. Bij veel inzendingen is het dus mogelijk dat je column pas weken later zichtbaar is.

Columns

Droomvlucht

Langzaam zweef ik omhoog. Het is donker, maar ik ben niet bang. Eerder voelt het als de dagen voor mijn verjaardag. Elke dag een kruisje op de kalender en het laatste kruisje komt steeds dichterbij. De kriebels in mijn buik nemen toe terwijl ik verder glijd en zitten bijna in mijn keel als ik in mijn vlucht een bocht maak.

De kastelen zijn als uit een sprookje en de watervallen vermengen zich met het rustige gepingel en de zachte fluittonen. Deze wiegende geluiden begeleiden mij almaar dieper het paradijs in. De kleuren en geuren van bollenvelden in bloei. Motregen op een vroege lentedag. Trollen en elfjes, hemelburchten en moerassen omgeven door mist. Even ben ik onderdeel van deze wondere wereld en niets kan mij gebeuren. Een laatste nevelwolk en ik daal weer terug op aarde. Felle blauwe lichten schijnen in mijn gezicht. Mijn vader pakt mijn hand en we stappen uit de gondel. “Kom Matthijs, we gaan weer verder”.
Ik kijk op, lach naar hem en we lopen het park in.

Nu, jaren later, denk ik nog vaak aan dat moment. Aan die keer in de Efteling. Een kort moment van teleurstelling, als de heerlijke droom slechts tijdelijk blijkt te zijn. Om daarna weer verder te gaan, op naar het volgende avontuur.

Als man van in de dertig ben ik wel eens jaloers op dat jochie van acht. Geen spijt van gisteren en geen zorgen om morgen. De term ‘leven in het nu’ is hem nog niet bekend, laat staan dat er een boek met een aanverwante titel in zijn kast staat. Of dat hij zich aanmeldt voor een cursus Mindfulness. Een cursus die uiteindelijk elke dag als een geschenk doet voelen en je volop van het leven laat genieten.
Nee, gelukkig heeft hij dergelijke hulpmiddelen niet nodig. Hoeft hij nog niet wakker geschud te worden en geniet hij dagelijks van de leuke dingen van het leven.

Ik vraag me af waar het mis is gegaan. Wanneer het onverschrokken genieten plaats heeft gemaakt voor de verlammende kracht van het moeten. Vrees voor uitdagingen en keuzes in plaats van levensvreugde. Het is niet mogelijk om een specifiek moment aan te wijzen. Zoiets gebeurt niet van de ene op de andere dag, maar volgt de vastberaden en gewetenloze weg van een sluipmoordenaar. Als een gifmenger die zijn slachtoffers doelbewust uitzoekt en infecteert. Elke keer een nieuwe dosis angst tot de ophoping ervan niet meer slechts zorgt voor spasmen in de bloedbaan, maar hoofd en hart zelfs lamlegt. En het ritme van dag en nacht volledig ontregelt.

De prestatiedruk van de maatschappij. Ik kan er niet mee omgaan. De keuzemogelijkheden in een mensenleven zijn immens. Maar hoe vaak kies je echt zelf? Ik ken de valkuil om me te laten leiden door de verwachtingen van de omgeving goed, maar struikel regelmatig. En vaak zie ik de hindernis pas als ik languit op de grond lig. Volgens het spreekwoord stoot een ezel zich geen twee keer aan dezelfde steen, maar niets is minder waar. Die steen vind ik vaak op mijn pad en lijkt magnetische krachten te bezitten.

De vele studies die ik heb gevolgd, maar niet heb afgemaakt. Allemaal verstandig met het oog op de toekomst. Een veilig vooruitzicht van een goed betaalde baan en evenredig gevulde bankrekening. Maar op de lange termijn eerder een nachtmerrie dan een droom. Met het gevolg dat ik ’s nachts mijn ogen niet durf te sluiten uit angst dat het schrikbeeld mij ook dan blijft achtervolgen.

Dat is uiteraard niet vol te houden en ik merk dat de vermoeidheid begint toe te slaan.
In comateuze toestand gaan de jaren voorbij. Als ik weer ontwaak, blijk ik op kantoor te zitten. De eerder zo gevreesde baan is werkelijkheid geworden, alleen op een iets lager niveau.
Als een robot zet ik kruisjes. Niet op weg naar mijn verjaardag, maar als onderdeel van het bedrijfsproces. Mijn collega’s staan om mij heen en feliciteren me met mijn jubileum.
“Van harte en op naar de vijfentwintig jaar, Matthijs!”
Ik schuif het gebakje van mij af, want ik krijg geen hap meer door mijn keel.

Tijdens de rit in de trein naar huis zakt de misselijkheid. Het gevoel dat daarvoor in de plaats komt, laat mijn lichaam tintelen. Ik maak een keuze en voel dat die bij mij past. Bij mij hoort. Een keuze waarvan de uitkomst niet valt te voorspellen, maar waar ik volledig voor wil gaan.
Het bloed raast door mijn aderen en mijn hart klopt enkele versnellingen hoger. Ook in mijn hoofd is het onrustig, maar ik laat mij niet afleiden door mijn innerlijke GPS. “Ga terug, keer om, volg route!”
Ik negeer het ingebouwde waarschuwingssysteem en vervolg mijn zelfgekozen alternatieve weg.

En dreig ik toch terug te keren naar het vertrouwde ingesleten pad, dan wijst mijn vriendin mij op de steen. Die geduldig ligt te wachten op een volgende botsing.
Ik stel mijn koers weer bij, maar stop mijn twijfels niet weg. Ik gebruik ze als brandstof, zie ze als bouwstenen voor een tekst of verhaal. ‘s Nachts droom ik over trollen en elfjes, over kastelen en watervallen. Zit ik in een gondel tijdens mijn vlucht door het paradijs. En niets kan mij gebeuren.
Dit artikel delen?
Pin It
  • Hits: 956

Gebruikerswaardering: 5 / 5

Ster actiefSter actiefSter actiefSter actiefSter actief
 

Nomineer deze schrijver!

Bezoekers van Schrijverspunt kunnen 2 schrijvers nomineren voor de titel van talentvolle schrijver 2019. Je kunt de schrijver van dit artikel nomineren door op de blauwe button te klikken.