Loading...
Column
Een column is een artikel waarin de schrijver zijn mening geeft over een onderwerp. Soms is de tekst humoristisch, soms provocerend, maar het is altijd de persoonlijke kijk op de wereld van de columnist. Een columnist geeft een beschrijving van een gebeurtenis en maakt daarbij zijn eigen mening duidelijk. FTbannerEen column moet een emotie bij de lezer losmaken, de lezer moet erom kunnen lachen, het stemt hem tot nadenken of maakt hem boos.

Wil je ook een column publiceren op Schrijverspunt? Dat is mogelijk door eerst in te loggen. We publiceren columns in volgorde van ontvangst en maximaal een per dag. Bij veel inzendingen is het dus mogelijk dat je column pas weken later zichtbaar is.

Columns

Krijg de hik

columnsWat eten betreft zat bij ons thuis het tempo er altijd behoorlijk in. Een snelle eter ben ik dan ook lang geweest, totdat ik merkte dat wat beter kauwen en wat meer genieten beter was voor mijn spijsvertering. Het enigszins aanpassen van mijn eetsnelheid hielp me bovendien van die eeuwige ‘na-het-eten-hik’ af.

In de trein naar Utrecht zit een man schuin tegenover mij. Hij trekt de laptoptas, die hij even tevoren achteloos op de stoel naast zich geslingerd heeft, half op schoot. De tas blijkt een complete lunch te herbergen. De man stalt, voor mijn neus, een reusachtige broodtrommel, een pakje houdbare - jasses! - melk en een grote, glanzende appel uit op het piepkleine tafeltje bij het raam. Nadat hij de tas weer heeft teruggezet, reikt hij naar de enorme, half doorzichtige trommel. In een flits zie ik dat er vier royaal belegde boterhammen in zitten. Zodra hij de eerste hap neemt, kijk ik weer naar buiten, maar tot mijn verbazing zet hij de broodtrommel na nog geen twee minuten met een klap terug op het tafeltje. Leeg. Bammetjes op.

Dan is het pakje melk aan de beurt. Hij rukt het rietje los, verwijdert het plastic eromheen en prikt het in het karton. Vervolgens zet hij het op een lurken. Het duurt nog geen twintig seconden voor ik het geluid hoor van een rietje dat niets meer te slurpen vindt. Melk op. In één teug. Ik begin er plezier in te krijgen en kijk uit naar het verorberen van de appel die hij, nadat hij het lege pakje in het kleine afvalbakje heeft gepropt, voor mijn neus weggrist. Zelden zag ik iemand zo snel een appel eten als deze man. Voordat hij de eerste hap neemt, doet hij zijn mond zo ver open dat zich even de gelijkenis met een geroosterd speenvarken voordoet. Heel even maar, want met drie enorme happen heeft hij het klokhuis blootgelegd. Appel ook op.

Ik kijk naar hem, wachtend op de eerste hik, terwijl hij opnieuw zijn laptoptas pakt. Dit keer haalt hij zijn laptop eruit. Terwijl hij hem opent, besef ik dat hij dat met een zelfde soort gulzigheid doet, als waarmee hij zojuist lunchte. Zijn trouwring blinkt in het zonlicht dat door het raam naar binnen valt. Ik grinnik, vraag me af of hij ook als echtgenoot zo gulzig is. Hij kijkt me geïrriteerd aan. En dan ontsnapt hem een geweldige hik.

Op het station in Utrecht moet ik nog steeds lachen. Ik koop een broodje bij ‘AH to go’ en eet het grijnzend en tergend langzaam op. Ik wil straks niet hikkend op mijn afspraak verschijnen.

 

© Christien Romp

Dit artikel delen?
Pin It
  • Hits: 1436

Gebruikerswaardering: 5 / 5

Ster actiefSter actiefSter actiefSter actiefSter actief
 

Nomineer deze schrijver!

Bezoekers van Schrijverspunt kunnen 2 schrijvers nomineren voor de titel van talentvolle schrijver 2019. Je kunt de schrijver van dit artikel nomineren door op de blauwe button te klikken.