Voor schrijvers, door schrijvers

Column

Aantal gepubliceerde inzendingen: 652

Koffertje

Hieperdepiep … hoera! Zoonlief is zes jaar geworden en dat betekent dat hij vandaag hét koffertje meekrijgt. En ja hoor, daar komt hij trots de schoolpoort doorgelopen, met een feesthoed op zijn hoofd en het felbegeerde koffertje in zijn hand.

Thuisgekomen leggen we het koffertje voorzichtig op de grond en maken met ingehouden adem het slotje los. Vlug doe ik het deksel open en we kijken samen naar de inhoud. Daar ligt klassenpop Flonflon schaapachtig naar ons te lachen. Maar dat is niet waarnaar ik op zoek ben.

Ah, gevonden. Terwijl mijn zoon het Franssprekende schaap uit zijn benarde positie bevrijdt, pak ik het instructieblad. Het is de bedoeling dat je jarige kind één speelgoedje in de koffer stopt en dit de volgende dag in de klas laat zien. Er hoeft, in tegenstelling tot de vorige kleuterklassen, niets in een boekje geschreven of getekend te worden over de avonturen van de klassenpop. Je kleuter mag er dit jaar zelf iets over vertellen – en over het gekozen stuk speelgoed uiteraard.
Ah fijn, dat is gemakkelijk.

Zoonlief weet al wat hij mee naar school wil nemen. Zijn gloednieuwe racejeep met afstandsbediening natuurlijk! Hij heeft hem al flink ingereden en dat is er aan te zien. De modder druipt niet alleen van de banden, maar is terug te vinden tot op het dak van het racemonster.
Geen probleem, hoor. We hebben volgens hem gewoon vier zakdoekjes nodig en dan is het opgelost. De jeep is echter niet alleen te vies, maar ook veel te groot voor het bescheiden koffertje. Ook daar heeft mijn vindingrijke zoon wel een oplossing voor: hij zal het dak eraf halen en dan past het vast wel. Nee dus.

Papa vindt het ook geen goed idee want hij is doodsbang dat ofwel de auto ofwel de afstandsbediening – of erger nog, beide – kapotgaat met al die enthousiaste kleuterhandjes (en voetjes) in de klas. Tussen ons gezegd en gezwegen: papa vindt het zelf ook erg leuk om met het gevaarte door de tuin te racen dus ik vermoed dat het stiekem ook in zijn eigen belang is dat de bestuurbare jeep nog wat langer meegaat.

Onze zoon is echter onvermurwbaar. Hij wil de jeep mee en anders niets. Ik stel voor dat hij er deze nacht over slaapt en dan morgenochtend maar moet kiezen wat er uiteindelijk mee naar school gaat. Maar hoe zou het ook anders: het eerste wat hij de volgende morgen meedeelt is dat hij toch echt de jeep mee naar school wil. Zucht.

Na de nodige discussies komen we inmiddels bijna te laat op school. Flonflon gaat met lege pootjes terug in de koffer en ik zeg zoonlief dat hij het dan zelf maar aan de juf moet uitleggen. Als we dan eindelijk de deur achter ons dichttrekken om naar school te fietsen, zegt zoonlief ineens dat hij zijn verrekijker mee wil. Verbaasd over zijn keuze, maar vooral blij dat hij dan toch nog iets voor in de koffer gekozen heeft, sprint ik terug naar binnen om de plastic verrekijker – een kermisprul – te halen. Met klotsende oksels komen we ietsje te laat, maar mét gevulde koffer bij school aan. Als ik opgelucht terug naar huis fiets, vraag ik me af waarom hij ineens voor de verrekijker koos. Maar dan begrijp ik het: hij gaat er vast mee door het klassenraam turen om te kijken of hij zijn jeep misschien kan zien.

Dit artikel delen?
Auteur: ©Vera Bijma
Klik op de naam of afbeelding van de auteur voor meer informatie.
Hits: 427
Publicatie op .

Geef een waardering voor: "Koffertje"

Geschreven door Vera Bijma . Geplaatst in Column.
Klik op de naam of afbeelding van de auteur voor meer informatie.

Ook jouw feedback hier?

Dat is mogelijk met een waardering en/of jouw commentaar te geven.
Ook kun je reageren op commentaar van anderen.
 
Periodiek verwijderen we 'oudere' inzendingen o.b.v. geen of lage waarderingen. Door een waardering te geven bepaal jij dus mede de continuïteit in publicatie van een inzending!

A Taste of Talent ?

Elke keer, bij een nieuw bezoek aan deze pagina, een ander en actueel leespakket!
Wist je?

Random:

Seks verkoopt, eendeneieren niet
| Christien Romp | Column