Voor schrijvers, door schrijvers

Column

Een column is een artikel waarin de schrijver zijn mening geeft over een onderwerp. Soms is de tekst humoristisch, soms provocerend, maar het is altijd de persoonlijke kijk op de wereld van de columnist. Een columnist geeft een beschrijving van een gebeurtenis en maakt daarbij zijn eigen mening duidelijk. Een column moet een emotie bij de lezer losmaken, de lezer moet erom kunnen lachen, het stemt hem tot nadenken of maakt hem boos. Columns zijn wat minder uitgebreid en graven doorgaans minder diep dan essays, maar gaan verder dan de meeste cursiefjes.
Aantal gepubliceerde inzendingen: 592
  • Home
  • Columns
  • Juni; bijna elk jaar een maand met een flinke schaduw
Klik op de profielnaam of -afbeelding van de schrijver voor meer informatie en een overzicht van zijn/haar schrijfactiviteiten.

Juni; bijna elk jaar een maand met een flinke schaduw

| Edith E
Leven zonder hond of kat; ik kan me het niet voorstellen. Als er één overlijdt, sterf ik gelijk een beetje mee. Dat er mensen zijn die opzettelijk dieren kunnen kwellen, molesteren, laat staan slachten, zoals de afgelopen tien dagen weer in extreme mate in Yulin (China) is gebeurd met duizenden honden vind ik onbevattelijk. Ik kan het maar niet verkroppen, dat de geciviliseerde wereld zo’n gruwelijk onmenselijk evenement als dat barbaarse hondenvleesfestival iedere juni gewoon laat plaatsvinden en niet tot daadwerkelijke actie overgaat.

Tenslotte laten we eerlijk zijn, dit heeft niets te maken met traditie of Chinese cultuur. Het bestaat nog niet niet eens tien jaar en is naar eigen zeggen enkel in het leven geroepen om de hondenvleesverkoop te stimuleren en mensen naar Yulin te lokken. Het betreft ook geen oplossing tegen hongersnood, want de arme Chinezen kunnen zich al dat vlees niet permitteren zouden ze al willen. O ja, het fabeltje wil, dat mannen door hond te eten beter presteren op seksueel gebied, maar in een land waar tot voor kort nog een éénkindbeleid heerste en meisjes bij de geboorte werden gedood (en als medisch afval werden afgevoerd) is dat niet zo nodig, lijkt me. Primitieve begrippen, net als voodoo-praktijken bij sekten. Wij lopen toch ook niet met de schedels van onze overlevenden in de hand te rouwen zoals sommige volkeren nog steeds doen?

Aan de ene kant presenteert China zich als een enorm land dat van alle markten thuis is en een prominente rol speelt op het gebied van innovatieve technologieën en wetenschappen (denk alleen aan klonen). Daar winkelt men in westerse kleding door een jungle van neonverlichte immens grote billboards en gigantische videoschermen en maken selfies als wereldtoerist.
Datzelfde China verkoopt op de goederenmarkt stukken neushoorn, giraf, tijger, olifant, aap en allerlei lichaamsdelen van in het wild levende dieren in plastic bakken. Aan grote haken hangen rijen gevilde katten- en hondenlijfjes. Een land waar een graafmachine rijen varkens een kuil in smijt waarna men zand over hen heen gooit, zodat ze levend begraven om van de varkenspest af te komen...

Hoe meer ik over China lees, hoe beroerder ik word, want waar zijn we eigenlijk mee bezig om zulke mensen als onze handelspartners te beschouwen en onze eigen principes te verloochenen? Gaat het niet wat ver omwille van het economisch belang? Is ethiek niet belangrijker? Daar valt en staat onze maatschappij mee. En dat vallen, daar zijn we hard mee bezig.

Mijn grootouders zeiden vaak: ’Het houdt mijn tijd wel uit’ en ’dat is water dat langs mijn gootje glijdt’. Alles goed en wel, maar als iedereen zo redeneert zal er nooit iets -ten goede- veranderen.

Zoals ik als titel aan mijn gedicht van vandaag voor de nieuwe poëziebattle gaf : oogkleppen sieren ons niet. De schokken die we soms te verwerken krijgen, hebben helaas een functie: bewustwording van het lijden van anderen. Als het goed is, doet het zien van andermans lijden toch iets met je. Het doet pijn, zoals de undercoverbeelden daar in Yulin, maar wie zou er het ergst aan toe zijn: wij die moeten zien of zij die het moeten ondergaan? Feitelijk is het onze verantwoording, onze plicht als mens, humaan mens, lid van de maatschappij, op te komen voor hen die het zelf niet kunnen.

Ik moet me trouwens nog verontschuldigen voor de onverbloemde wreedheden die in het betreffende gedicht zijn verwerkt. Ik wilde niemand een akelig of verdrietig gevoel bezorgen, maar het is toch iets waar je bij stil hoort te staan.

Dit artikel delen?

Graag je mening (waardering en/of commentaar) over deze inzending.
Schrijvers stellen je waardering en/of commentaar bij een artikel erg op prijs!

Je waardering voor een artikel

Hits: 265

(De gemiddelde waardering is 3 door 2 stem(-men)

Gebruikerswaardering: 3 / 5

Ster actiefSter actiefSter actiefSter inactiefSter inactief
 

Reacties   

# TerugblikRebelle van Reymerswael, schrijfgek 02-07-2019 23:57
Ik ben het helemaal met je eens!
# terugblikEdith E 03-07-2019 23:25
Hé dat is leuk, eindelijk reactie op iets!

Dank je , medemens! ik hoop, dat meer er hier zo over denken -en die petitie op eigen houtje even opzoeken.

wie weet kunnen we met zijn allen Yulin 2020 wel voorkomen.

Login of registreer (gratis) om een reactie te plaatsen

Misschien wil je de volgende inzending ook wel lezen...

Mijn zoon?

Geschreven door Noortje Bruins. Geplaatst in Kort verhaal.
‘Toen ik nog in Luxemburg woonde’, begon mijn zoontje al spelend met de blokken zijn verhaal. Ik keek op van de krant en zei: ‘ja?’, ‘toen woonde ik bij andere mensen. Jij ...
Actuele Top 3 van deze rubriek

Aan de basis

24, mrt, 2020 Eelco Visser

Dichtbij en veraf

29, apr, 2020 Eelco Visser

Er zijn erger dingen dan dat

03, apr, 2020 Annick Waegeman
 
Periodiek verwijderen we 'oudere' inzendingen o.b.v. geen of lage waarderingen door bezoekers. Door een waardering (1-5 sterren) te geven bepaal jij dus mede de continuïteit in publicatie van een inzending!