• Column
  • Blog
  • Column
  • Cursiefje
  • Essay
  • Haiku
  • Poëzie
  • Senryu
  • Limerick
  • Vrij vers
  • 55 woorden
  • Kort verhaal
  • Flitsverhaal
  • Volksverhalen
  • SF & Fantasy
  • Proefstuk
  • Ik, schrijver
  • 3 kleuren
  • Schrijfopdracht
  • Mijn schrijftip
  • Column

    Column

    433 gepubliceerde artikelen.
    Een column is een artikel waarin de schrijver zijn mening geeft over een onderwerp. Soms is de tekst humoristisch, soms provocerend, maar het is altijd de persoonlijke kijk op de wereld van de columnist. Een columnist geeft een beschrijving van een gebeurtenis en maakt daarbij zijn eigen mening duidelijk. Een column moet een emotie bij de lezer losmaken, de lezer moet erom kunnen lachen, het stemt hem tot nadenken of maakt hem boos.
    Maximaal 750 woorden.
  • Blog

    256 gepubliceerde artikelen.
    Een blog is in feite een persoonlijke webpagina met verhalen over het leven van de schrijver. In een blog vertel je iets aan de lezer waar hij/zij wat aan heeft. Heel vaak is dat iets informatiefs (hoe kun je het beste....) maar het kan ook inspirerend zijn (een persoonlijk verhaal over hoe je omgaat met een scheiding).  Bij een blog hoort een losse en informele schrijfstijl. In een persoonlijke blog draait het erg om de verteller die opschrijft wat hij of zij zelf allemaal meemaakt. Dat kan bijvoorbeeld de dagelijkse beslommeringen als moeder van twee kleine kids (mamablog) zijn.
    Maximaal 1000 woorden. 
  • Column

    433 gepubliceerde artikelen.
    Een column is een artikel waarin de schrijver zijn mening geeft over een onderwerp. Soms is de tekst humoristisch, soms provocerend, maar het is altijd de persoonlijke kijk op de wereld van de columnist. Een columnist geeft een beschrijving van een gebeurtenis en maakt daarbij zijn eigen mening duidelijk. Een column moet een emotie bij de lezer losmaken, de lezer moet erom kunnen lachen, het stemt hem tot nadenken of maakt hem boos.
    Maximaal 750 woorden.
  • Cursiefje

    519 gepubliceerde artikelen.
    Bij cursiefjes verwachten wij een korte tekst, vaak geschreven in de ik-vorm, met gebruik van eenvoudige taal, die echter door de taalhumor vaak verrassend en origineel wordt. Het cursiefje vertelt iets over de dagelijkse realiteit, waarmee verbeeldingselementen worden vermengd, heeft een humoristisch-luchtige toon, vaak gecombineerd met een droefgeestige ondertoon, relativeert de realiteit en verzacht de problemen. 
    Maximaal 750 woorden.
  • Essay

    1 gepubliceerde artikelen.
    Een essay is een beschouwende prozatekst of een artikel over een we­ten­schap­pe­lijk, cul­tu­reel of fi­lo­so­fisch on­der­werp, waarin de schrijver zijn persoonlijke visie geeft op hedendaagse verschijnselen, problemen of ontwikkelingen.
    Maximaal 1000 woorden.
  • Haiku

    274 gepubliceerde artikelen.
    Haiku is een vorm van Japanse dichtkunst waarin de natuur, of iets in de natuur, centraal staat, geschreven in drie regels van 5, 7 en 5 lettergrepen. We accepteren alleen gedichten in tekst en dus geen afbeelding van een gedicht..
  • Poëzie

    1149 gepubliceerde artikelen.
    Poëzie is de kunst van het dichten. Ook is poëzie een verzamelnaam voor gedichten en verzen. Poëzie is een taaluiting waarbij een grote nadruk ligt op vorm, klank en beeldspraak. Het geheel is meer dan de som der delen.
    Toen hem gevraagd werd een definitie van poëzie te geven, zei de dichter Robert Frost: "Poetry is the kind of thing poets write." - Poëzie is wat dichters schrijven .
  • Senryu

    409 gepubliceerde artikelen.
    Senryu is een vorm van Japanse dichtkunst over de onvolkomenheid van de mensen, geschreven in drie regels van 5, 7 en 5 lettergrepen. We accepteren alleen gedichten in tekst en dus geen afbeelding van een gedicht.
  • Limerick

    34 gepubliceerde artikelen.
    Een limerick is een gedicht van vijf regels met het rijmschema a a b b a. In de eerste regel wordt (meestal) een persoon of dier geïntroduceerd met een plaatsnaam die meestal gekozen wordt vanwege het rijm. Voorts heeft een limerick vaak humoristische of dubbelzinnige inhoud. De laatste regel is de clou.
  • Vrij vers

    18 gepubliceerde artikelen.

    Een vrij vers is een gedicht zonder regelmatige strofebouw. De eerste strofe telt bijvoorbeeld zes, de tweede twee, de derde vijf verzen. Het gaat om poëtische teksten die vooral een sfeer oproepen. De strofe in een vrij vers heeft veelal een eenheid van idee. Vrije verzen hebben vaak eveneens geen vast maatsysteem. Het ontbreken van (eind)rijm komt eveneens vrij vaak voor in het vrije vers. Daarentegen komt binnen- en middenrijm veel voor in vrije verzen en soms zelfs voorrijm.

  • 55 woorden

    1031 gepubliceerde artikelen.
    Waarom een verhaal in exact 55 woorden (incl. titel)? Omdat de vorm ons dwingt te schrappen tot de essentie van wat we willen zeggen. “In der Beschränkung zeigt sich erst der Meister”, of anders gezegd, in weer een andere taal: “Less Is More.” Alleen fictie komt in aanmerking. Dus een echt, afgerond prozaverhaal, met een begin, een midden en het liefst een verrassend eind en met één of meerdere personages , moet in exact 55 woorden, inclusief de titel, worden verteld.
  • Kort verhaal

    976 gepubliceerde artikelen.
    Een kort verhaal kenmerkt zich doordat de handelingen, gedachten en gesprekken van de personages zijn georganiseerd in een plot van komische, tragische, romantische, satirische of nog andere aard.  Een kort verhaal is altijd een compleet en zelfstandig leesbaar verhaal. Dus geen vervolg! 
    Fragmenten uit gepubliceerde manuscripten of vervolgverhalen zijn niet toegestaan en verwijderen we! Bij een kort verhaal geven we de voorkeur aan maximaal 1000 woorden.
  • Flitsverhaal

    119 gepubliceerde artikelen.
    Een flitsverhaal is, bij Schrijverspunt, een krachtig en compleet verhaal in het kleinst mogelijk (maximaal 150) aantal woorden. Het moet een begin, midden en einde hebben en bij voorkeur een draai of verrassing aan het einde. De voorkeur gaat uit naar een verhaal in een of slechts meerdere zinnen. Geen zgn quotes, wijsheden, gezegden, etc. Het meest beknopte en sprekend voorbeeld van een flitsverhaal is het verhaal dat Ernest Hemingway schreef.
    " Te koop: babyschoenen. Nooit gedragen."
  • Volksverhalen

    39 gepubliceerde artikelen.
    Sprookjes behoren tot een oude orale traditie en bevatten vaak een zedenles of diepere wijsheid. Het woord sprookje is afgeleid van het middeleeuwse 'sproke', dat verhaal of vertelling betekent. Als ongeschreven vertelling richtte een sproke zich tot ongeletterde volwassenen. De bekende sprookjes kennen we natuurlijk allemaal maar we lezen/horen ook graag verhalen die zelf verzonnen zijn. In deze schrijfactiviteit bieden we de mogelijkheid om zelf verzonnen sprookjes of een fabel toe te voegen. Gewoon om lekker voor te lezen voor kinderen of wie ze ook maar horen wil.
    Maximaal 1000 woorden.
  • SF & Fantasy

    12 gepubliceerde artikelen.
    Science fiction en Fantasy vallen beide onder een speculatief fictiegenre waarin veel elementen, personages en instellingen worden gecreëerd uit verbeeldingskracht en speculatie in plaats van uit de realiteit en het dagelijks leven. Er is echter een duidelijk verschil tussen science fiction en fantasy. Science fiction is gebaseerd op wetenschap en technologie en geeft daarom scenario's weer die op een dag waar zouden kunnen zijn. Fantasie daarentegen heeft betrekking op veel bovennatuurlijke elementen en vindt plaats in een wereld die niet bestaat en nooit kan bestaan.
    Bij een SF of Fantasyverhaal geven we de voorkeur aan maximaal 1000 woorden.
  • Proefstuk

    19 gepubliceerde artikelen.
    Je schrijft veel en graag en bent meestal tevreden over je schrijfresultaten. Je deed al mee aan schrijfactiviteiten en schrijfwedstrijden maar je kunt nu ook een verhaal of gedicht laten zien waar je echt trots op bent of... waar je juist nog over twijfelt maar wat je wel graag aan anderen wilt laten zien. Dat is mogelijk in deze rubriek. Leden van Schrijverspunt kunnen in deze rubriek een schrijfresultaat tonen als een proefstuk van eigen kunnen. Er zijn geen voorwaarden voor genre, aantal woorden, etc. Het is jouw proefstuk wat jij graag aan anderen wilt laten lezen. Je mag max. 1 proefstuk insturen!
    Van lezers verwachten we respect voor de publicatie. Beloon de schrijver voor zijn/haar durf en inzet met serieuze feedback.
  • Ik, schrijver

    9 gepubliceerde artikelen.
    Ken jij ook van die momenten waarop je totaal geen inspiratie hebt en niet tot schrijven kunt komen? Misschien kan het lezen of uitvoeren van een schrijfopdracht je helpen om je creativiteit aan te spreken. Zo omzeil je je eigen gewoontes en vaste manieren in je schrijven.
    Schrijf een fantasierijk verhaal met als onderwerp 'Ik, schrijver'. Waarheidsgetrouw of compleet fictief, het is aan jou als het maar de moeite waard is om te lezen. Probeer de lezer te boeien en mee te trekken in jouw wereld als schrijver.
  • 3 kleuren

    4 gepubliceerde artikelen.
    Een verhaal geschreven in maximaal 300 woorden waarbij 3 kleuren een rol spelen. De schrijver bepaalt zelf de kleuren. Het is echter niet de bedoeling om een kleur sec alleen als kleur te gebruiken maar ook als bv begrip, symbool of gemoedstoestand (Een blauwtje lopenZich groen en geel ergeren, wit wegtrekken, etc) .
  • Schrijfopdracht

    87 gepubliceerde artikelen.
    Ken jij ook van die momenten waarop je totaal geen inspiratie hebt en niet tot schrijven kunt komen? Misschien kan het lezen of uitvoeren van een schrijfopdracht je helpen om je creativiteit aan te spreken. Zo omzeil je je eigen gewoontes en vaste manieren in je schrijven.
    Inzenden voor deze schrijfactiviteit is niet meer mogelijk. Op termijn beëindigen we deze mogelijkheid.
  • Mijn schrijftip

    Elke auteur heeft zo haar/zijn persoonlijke ervaringen met schrijven en weet vaak wat haar/hem beter, makkelijker, lezenswaardiger, spannender, etc. doet schrijven. Die ervaringen willen we hier graag delen met andere schrijvers. Zo beknopt mogelijk worden hier persoonlijke schrijftips voor schrijvers beschreven. Voor de een een ervaring, voor de ander wellicht een eye-opener.
    Maximaal 20 woorden.

Ook jouw artikel is welkom! Ga s.v.p. naar het overzicht van deze schrijfactiviteit om ook jouw verhaal/gedicht toe te voegen.

  • Home
  • Columns
  • Is de slag om democratie bij Kortrijk gestreden?
Is de slag om democratie bij Kortrijk gestreden?

In hoeverre kunnen wetten afgedwongen worden bij referendum?
Is de slag bij Kortrijk gestreden?

Dit is natuurlijk een vraag die in z’n eigen staart bijt: stellen we deze zelfde vraag bij referendum aan een groep mensen, dan zou ik me niet lekker voelen bij het idee dat een meerderheid (ook al zou het maar een zeer nipte zijn) zou beslissen om in alle gevallen het democratisch gewicht de grootste doorslag te geven, laat staan als dit gebeurt bij referendum. Tóch sta ik ten volle achter democratie! Waar wringt dan het schoentje?

Wel: wat bijvoorbeeld  te doen met democratisch ondersteunde repressie tegen bepaalde minderheidsgroepen? De geschiedenis staat er bol van. Wat als zulk een onderdrukte minderheidsgroep de meerderheid zou krijgen? Krijgen deze dan plots ‘gelijk’? Waar blijft zulk een minderheid met bvb zijn rancune? Want laat ons duidelijk wezen: een democratisch ongelijk stelt vooral de gelijkhebbers gerust. 

Wat met ethische kwesties die in zwaar conflict komen met het gemiddeld genomen eigenbelang op langere termijn? Wat als het offers vraagt die iedereen blijvend zal moeten brengen?

Wat met centenkwesties die minder zwaar zouden doorwegen voor zeer rijke mensen, maar waarvoor de overgrote meerderheid tegen de bodem van hun portemonnee aankijken? Kunnen we ‘de rijken’ daar niet voor laten opdraaien? Heu… mag je je dat ethisch gezien wel afvragen? Als je de democratische beslissingsbevoegdheid als ultieme toetssteen neemt, lijkt dit zeer aannemelijk.

Wat met beslissingen die genomen worden tijdens een hype van de gestelde problematiek? Moet je dan om de haverklap hetzelfde referendum organiseren? Of laat je hier enkele statistici op los die de kansen inschatten op een veranderde mening bij de bevolking? Wat als het een hype betreft die uitmondt in een harde ruk naar Links/Rechts (ps: ik heb ‘Links’ links van ‘Rechts’ geplaatst en vice versa… of ik wordt begraven onder al die zere teentjes). 

Zelfs de beoordeling van de vraagstelling zélf van een referendum zou dan moeten genomen worden bij democratische beslissing, wat erop neerkomt dat de vraagstelling van de meerderheid wordt gebruikt in het te nemen referendum. 
Zo maakt het al uit of  je de vraag stelt “Ben je voor…?”, dan wel “Ben je tegen…?”. Of vragen die bepaalde associaties opwerpen waardoor het antwoord slinks wordt gestuurd.

Het lijkt geen oplossing om bepaalde basisregels af te spreken: deze basisregels zullen dan bij democratische beslissing worden genomen, waarna we terug bij af zijn.

Ligt het aan mij, of moet ik me zorgen maken over de uitslag van een referendum waarin de subsidiëring van het MPI in vraag wordt gesteld waar m’n zwaar ‘anders’-valide kind levenslang is in opgenomen geworden? Of van het RVT waarin m’n moeder haar laatste dagen slijt?

Wat met het geografisch gebied waarin deze beslissingen rechtsgeldig zijn? Stel dat je in een gebied woont waar de meerderheid van de bevolking creationist is. Moet ik al gaan uitkijken naar een niet-creationistische school voor m’n kind ergens in een andere streek? Of moeten de creationisten zich plooien voor de meerderheid van de ‘totale’ bevolking? Is dat dan de bevolking van de ganse staat, of volstaat een deelstaat, of misschien een provincie of gemeente? De Zwitsers hebben 27 regeringen.  In de VS kan je ontsnappen aan de doodstraf als je een paar honderd meter verderop –over een staatsgrens- de moord pleegt die je had beraamd. In het Honkong van nu heeft democratie een gans andere invulling dan op de Pitcairn-eilanden waar er 54 inwoners zijn met 10 regeringsleden (als je je daar niet thuis voelt heb je pech gehad).
Wie gaat dit rechtsgebied bepalen? Een ‘meerderheid’? Tja, van welke geografische bevolkingsgroep?
Zelfs de Universele Verklaring van de Rechten van de Mens blijkt lang niet zo Universeel te zijn, net zomin als ‘de Mens’.

Moeten we dit dan beschouwen als het failliet van de democratie?
Gelukkig niet. Het geeft slechts de interne grenzen aan waarbinnen democratische beslissingsprocedés worden gevoerd. Deze grenzen verkennen lijkt me dus uiterst zinvol. Maar om dit te kunnen doen, moeten we ‘het juk’ van democratische afdwingbaarheid tijdelijk afwerpen en met open blik de dialoog aangaan, een never-ending story.

Zowat alle democratische beslissingen hebben een ethisch luik. De oorspronkelijke gestelde vraag lijkt dan geherformuleerd te kunnen worden in:
“Ligt het nemen van algemeen bindende ethische beslissingen wel binnen deze interne grenzen?”, of: “Mag democratie een basis zijn voor het oplossen van ethische problemen?”,  of: “Is ethica wel een democratische bevoegdheid?”.

De denkfout in deze vragen is dat democratie algauw gereduceerd wordt tot ‘het gelijk’ van een meerderheid die opduikt bij een stemming.
Vroeg of laat moeten sowieso àlle samenlevingsproblemen worden omgezet in wetten. Het is duidelijk dat dit wetgevende aspect een democratische bevoegdheid is waar uiteindelijk een meerderheid zijn wil doordrukt. Maar het gevaar van referenda is dat de problematiek zélf al te makkelijk in handen wordt gelegd van dit democratisch beslissingsprocedé, dat gans het échte democratisch gebeuren daardoor wordt geskipt en verwordt tot een soort van probleem-consumerende machine die als een anonieme scheidsrechter beslist over wie gelijk krijgt. Effe de I-Referenda-app openen! Binnenkort kunnen we over alles een online-referendum houden. De Kortrijkzanen hebben de spits al afgebeten. 
Het is zeer wel mogelijk dat de eerstvolgende online-referenda het maatschappelijk debat een duwtje in de rug kunnen geven (zoals het op TV wordt verkondigd), maar ik had dat duwtje toch liever vanuit een minder geautomatiseerde hoek gekregen. Eens de hype eraf is, grijpen we bij het zoveelste ‘Ping!’-referendum op onze smartphone algauw naar wat ons het eerst te binnen schiet: ‘Pong!’. Kwestie afgesloten. (Oeps! Bijna onder die auto gelopen…)
Ik zou me al wat geruster voelen als niet zomaar iederéén mee kan beslissen over problemen waar men geen last van heeft of onvoldoende over geïnformeerd is. Maar hoe ga je dàt automatiseren?

Samenlevingsproblemen worstelen haast altijd met ethische visies en vragen voortdurend om een nooit aflatende dialoog, omdat het juist déze kwesties zijn die ons van binnenuit zicht geven op wie we zijn als mens, als homo-ethicus. Daar kunnen structuren nooit een antwoord op bieden. 
Democratische beslissingsmacht is vanuit dit gezichtspunt een noodzakelijk kwaad, de scherprechter van onze samenleving die ze leefbaar maakt. Maar dit beslissingsprocedé stelt geen einde aan de gestelde problemen. Democratie bewijst a.h.w. telkens opnieuw zijn failliet als er wetten moeten worden gestemd, want dan lijkt er een punt gezet te worden achter de dialoog, terwijl dialoog als het levenswater is in onze samenlevingsbadkuip. Referenda –en bij uitbreiding gans de trias politica- zijn maar het stopje erin.

Bing!-Bong!-Bel! Men zegge het voort!