Voor schrijvers, door schrijvers

Column

Een column is een artikel waarin de schrijver zijn mening geeft over een onderwerp. Soms is de tekst humoristisch, soms provocerend, maar het is altijd de persoonlijke kijk op de wereld van de columnist. Een columnist geeft een beschrijving van een gebeurtenis en maakt daarbij zijn eigen mening duidelijk. Een column moet een emotie bij de lezer losmaken, de lezer moet erom kunnen lachen, het stemt hem tot nadenken of maakt hem boos. Columns zijn wat minder uitgebreid en graven doorgaans minder diep dan essays, maar gaan verder dan de meeste cursiefjes.

169 Hits

Publicatie op:
Invasie van Oranje.
Ik herinner mij nog heel goed ons eerste, echte T.V. toestel. Mijn vader kwam er mee thuis, gekocht en betaald van zwartgeld van overuren, en de vreugde kon niet op. Een nieuwe wereld ging voor ons gezin open. Plots duikelden beelden de huiskamer binnen die we nooit eerder zagen en programma's waar we nog nooit van gehoord hadden. En geloof het of niet noorderburen. In de weekends stond steevast Ned.1 of Ned.2 op. 
De toenmalige BRT1 blonk, toen al, uit in saaiheid en al de uitzendingen waren het bekijken niet waard. In allerlei talkshows zat men daar te roken en te lullen, toen nog praten, over de meest idiote onderwerpen. Was er dan eens een game show dan zat het zo klungelig in mekaar met prijzen die je, na ze te winnen, op de parking uit je auto kieperde. De Hollandse kanalen daarentegen boden films, humor en shows waar we met open mond naar keken. Mies Bouwman, Willem Ruis en Ron Brandsteder misten we nooit en er werd gevochten voor de beste plaats op de sofa voor André Van Duin. We vonden een nieuw idool in Ad Visser en wie Toppop éénmaal vergat was helemaal niet meer mee. Iedereen las de Fabeltjeskrant, stuntelde met Pipo de clown en de film van Ome Willem speelde non stop. 
Ik kan hier zo nog wel effe doorgaan want de lijst is eindeloos. 
Het duurde wel een tijd maar zelfs de grote Belgische T.V. bonzen in hun ivoren toren kregen in de gaten dat ze over de grens iets méér te bieden hadden. Er werden enkele snel aangekochte programma's van onze noorderburen de kijkbuis op gegooid. Zo komt het dat Q en Q, Banana Split en Wedden Dat door elke Vlaming gekend zijn. We verloren steeds van de Hollanders bij spel zonder grenzen maar wonnen wel vaker bij 10 voor taal. Blijkbaar was het nog niet genoeg. Dus besloten ze op regelmatige basis Nederlanders te laten opdraven in panels en andere shows. Nu kan je geen voetbalmatch bekijken zonder dat Jan Mulder of Johan Boskamp er bij zitten als analist. Ik ben het oeverloos gezever van Jan en het nietszeggend gewauwel van Johan trouwens kotsbeu. Er gaat geen kwis of spelshow voorbij of Jan Jaap Van Der Wal of Marc Marie Huijbregts zitten wel ergens als panellid. Jan Jaap krijgt niks fatsoenlijk gezegd en Marc Marie zwijgt nooit. Als Oranje T.V. ambassadeurs misschien toch niet de meest geschikten. Geef ze hun eigen talk/game/sport/show maar haal ze aub terug naar Hilversum. Waarom krijgen we hier nooit geen Arjen Lubbach of Sophie Hillbrand te zien. Wat houdt een Astrid Joosten of Paul De Leeuw van ons Vlaamse scherm? 
Vol weemoed denk ik dan terug toen onze familie nog Knots heette, ikzelf elke zaterdag 1 van de 8 was en wij dagelijks AAA zegden. 
Nostalgie zeker?
 
P.z.Wever. 

Feedback voor schrijfactiviteiten

Review voor: "Invasie van Oranje."

18.12.20
Feedback:
Een heel mooie column, Pat. Met veel plezier gelezen.
Er kwamen veel leuke herinneringen boven. :)
  • Schrijfkwaliteit
    5.0/5
Show more
0 van de 0 lezers vond deze review nuttig