Loading...
Column
Een column is een artikel waarin de schrijver zijn mening geeft over een onderwerp. Soms is de tekst humoristisch, soms provocerend, maar het is altijd de persoonlijke kijk op de wereld van de columnist. Een columnist geeft een beschrijving van een gebeurtenis en maakt daarbij zijn eigen mening duidelijk. FTbannerEen column moet een emotie bij de lezer losmaken, de lezer moet erom kunnen lachen, het stemt hem tot nadenken of maakt hem boos.

Wil je ook een column publiceren op Schrijverspunt? Dat is mogelijk door eerst in te loggen. We publiceren columns in volgorde van ontvangst en maximaal een per dag. Bij veel inzendingen is het dus mogelijk dat je column pas weken later zichtbaar is.

Columns

Het bos in

Het bos in

Een wandelingetje, daar had ik zin in. Het was mooi weer. Ik probeerde netjes te
lopen:. Hoofd en borst trots omhoog, alsof je kruin en je borstbeen zachtjes
aan een touwtje omhoog worden getrokken. Armen ontspannen mee zwaaien. Knieën goed
optillen en de voeten netjes neerzetten en afwikkelen. Goed vanuit de buik
ademen, het liefst door de neus. Verder lette ik natuurlijk ook nog op
oneffenheden in het bospaadje en overmoedige ouderen op elektrische fietsen. Maar
ik wilde vooral genieten van de prachtige omgeving, de wolken, de dieren, de
rust. Wandelen zoals wandelen bedoeld is. Maar toch klopte er iets niet. De
natuur leek een loopje met mij te nemen...

Want al had ik de pas er flink in, het voelde alsof ik constant op dezelfde plaats bleef. Mijn ongerustheid en snelheid namen snel en evenredig toe. 'Wat is er toch aan de hand?' Al gauw schoot de grond in een waas onder me door, terwijl witte stammen me aan weerszijden als lantarenpalen voorbij flitsten. Maar zelfs
op volle sprint hielden mijn stationaire sensaties aan. 'Ik kom geen meter vooruit!?' De ongerustheid sloeg om in blinde paniek!

'HELP, WAT GEBEURT HIER ALLEMAAL?! Is de drukte op mijn werk me te veel geworden? Een foute paddenstoel in de champignonsoep van vanmiddag? Loop ik hier zomaar mijn eerste psychose tegemoet? Misschien gewoon een nare droom? Of is dit misschien... het leven... na mijn leven???'

En toen kwam het verlossende inzicht. Een openbaring die me letterlijk stil deed staan. Daar, op een stoffig zandpad tussen de berken, ontdekte ik het geheim van wandelen. Een geheim dat ik niet voor mezelf wil, kan of mag houden: Ik besefte dat ik helemaal niet aan het wandelen was! Nee, in plaats daarvan trapte ik de wereld onder mij weg naar achteren, als een draaiton in de speeltuin. Dààrom stond ik net voor mijn gevoel stil, terwijl alles langs me heen zoefde. 'De aarde is mijn speeltoestel!'

Een machtig gevoel overspoelde me. 'Door de zwaartekracht blijft iedereen gewoon op zijn plek en niemand heeft door wat ik eigenlijk met ze doe!' dacht ik glunderend bij mezelf, terwijl ik met ferme stappen alles en iedereen opnieuw in beweging zette. 'Nog even lekker verder spelen met jullie, sukkels! Whoohoo!'

Even dook nog een angstige gedachte op. 'Wanneer je onze planeet op deze manier als speeltoestel gebruikt zou dat de draaiing van de aarde, en daarmee zaken als het weer, het tijdstip van zonsondergang en het magnetisch veld, natuurlijk wel ernstig kunnen ontregelen!'. Maar ik besefte al snel dat dit soort schadelijke effecten geneutraliseerd zouden worden door me halverwege weer richting startpunt te begeven. Thuiskomen, met een getraind lijf, een verlichte geest en een gesust geweten, voelde nog nooit zo goed.

Dit artikel delen?
Pin It
  • Hits: 943
Ster inactiefSter inactiefSter inactiefSter inactiefSter inactief
 

Nomineer deze schrijver!

Bezoekers van Schrijverspunt kunnen 2 schrijvers nomineren voor de titel van talentvolle schrijver 2019. Je kunt de schrijver van dit artikel nomineren door op de blauwe button te klikken.