Voor schrijvers, door schrijvers

Column

Aantal gepubliceerde inzendingen: 668

Groener gras

Onze op-één-na-buren liepen altijd innig omarmd over de stoep langs ons huis. Op een afstandje volgde altijd Paco, de zwarte labrador van het stel. Ook wanneer het regende, lag de wereld aan hun voeten. Ze waren volkomen gelukkig. Hadden nooit haast. Leken geen dagelijkse verplichtingen te hebben. Het ritueel herhaalde zich meerdere malen per dag, ongeacht het weertype. Ze liepen altijd hetzelfde rondje. Samen met Paco. Maar die leek er meestal minder zin in te hebben, dan onze intens gelukkige op-één-na-buren.

We hadden weinig contact met elkaar. Soms, wanneer we in onze voortuin waren en het stel toevallig op dat moment langs liep, hadden we het kort over dagelijkse of onbenullige dingen. Ik weet dat hij in het bankwezen werkte en zij enkele uren in de week bij het plaatselijke tuincentrum. Verder waren ze ongeveer van onze leeftijd, maar zelfs dat weet ik niet met zekerheid. Meestal aaide ik Paco even over zijn blinkende vacht en dan vervolgden zij hun route. Ook tijdens deze korte conversaties straalde het stel. Je zou er bijna jaloers op worden. Ik nam me telkens voor om de eerstvolgende keer dat ik ze zou zien, te vragen of ze wel eens een woordenwisseling hadden, net zoals elk (getrouwd) stel. En of misschien wel eens het Ikea-servies door de kamer is gegooid?

Regelmatig vroeg ik mezelf af, of we soms onbewust meespeelden in een soort van realitysoap. Je kent het wel, een soort van Truman Show, waarin de hoofdrolspeler als enige niet weet dat hij in een zeer goed bekeken realityserie speelt. Alles om hem heen is decor. Al zijn familie, collega’s en vrienden zijn acteurs. Zijn hele leven lang al. Bij toeval ontdekt hij zijn levenslange rol als onbedoeld acteur in zijn eigen soap. Hilarisch natuurlijk. En vooral onmogelijk lijkend. Toch zei mijn neuroticisme mij soms, dat ik op mijn hoede moest zijn voor dergelijke toestanden.

Naast hun schijnbare liefde en onkreukbare reputatie op dit gebied voor de buitenwereld, hadden ze ook nog eens een prachtige tuin. Met het hele jaar door mooi groen gras en immense bloembakken met aparte, winterharde planten in hun tuin. Vanuit ons zolderraam kon ik dit prima zien. Niet alleen hun relatie leek perfect, ook hun tuin straalde dit uit.

Maar sinds enige tijd heb ik onze op-één-na-buren niet meer over de stoep voorbij zien lopen. Ik dacht meteen aan het rondvliegende Ikea-servies. Maar wanneer ik dan vanuit het zolderraam weer in hun tuin keek, lag deze er nog steeds gezond en groen bij. Toch werd mijn argwaan acute waarheid. Toen ik op een middag thuis kwam van mijn werk, zag ik tot mijn grote verbazing een bordje in hun tuin staan: TE KOOP!

Onze op-één-na-buren gingen scheiden. Het huis werd verkocht. Uiteindelijk bleek hun relatie naar de buitenwereld toe, net zo nep te zijn als het gras in hun tuin.

 

© Pascal Cuijpers

Dit artikel delen?
Auteur van dit artikel:
© Pascal Cuijpers
Klik op de naam of afbeelding van de auteur voor meer informatie.
Hits: 1631
Publicatie op .
Tags: Columns

Geef een waardering voor: "Groener gras"

Geschreven door Pascal Cuijpers . Geplaatst in Column.
Klik op de naam of afbeelding van de auteur voor meer informatie.

Jouw feedback hier?

Dat is mogelijk met een waardering en/of jouw commentaar te geven.
Ook kun je reageren op commentaar van anderen.
 
Periodiek verwijderen we 'oudere' inzendingen o.b.v. geen of lage waarderingen. Door een waardering te geven bepaal jij dus mede de continuïteit in publicatie van een inzending!

Nu te koop...