Voor schrijvers, door schrijvers
Grandcafé Fitzgerald

Column

Een column is een artikel waarin de schrijver zijn mening geeft over een onderwerp. Soms is de tekst humoristisch, soms provocerend, maar het is altijd de persoonlijke kijk op de wereld van de columnist. Een columnist geeft een beschrijving van een gebeurtenis en maakt daarbij zijn eigen mening duidelijk. Een column moet een emotie bij de lezer losmaken, de lezer moet erom kunnen lachen, het stemt hem tot nadenken of maakt hem boos. Columns zijn wat minder uitgebreid en graven doorgaans minder diep dan essays, maar gaan verder dan de meeste cursiefjes.
Aantal gepubliceerde inzendingen: 666

Grandcafé Fitzgerald

Je hoeft alleen maar de dop van het flesje halen te halen: de geur van hyacint en lelie brengt kostbare herinneringen tevoorschijn zoals alleen een klassiek parfum dat kan. Eén voor één komen ze voorbij, de indrukken die onlosmakelijk bij je zijn gaan horen. Tijdloos, zo kunnen sommige verlangens ook zijn.

Grandcafé Fitzgerald lijkt trots te zijn op zijn pas geverfde buitenmuren. Okergele kozijnen steken fris af tegen de pastelkleurige muren van het herenhuis. Niet dat je er meteen tegenaan loopt in de binnenstad, maar eenmaal ontdekt is er niets onopvallends meer aan. Nu ik dichterbij kom zie ik door de ramen de binnenkant zoals ik altijd dacht dat die was: de donker houten lambrisering, de tafelbladen met een kleurrijk mozaïek patroon, aan de muur hangen nog de blikken reclameborden met afbeeldingen van een eeuw geleden. Een stukje verder bij de openstaande deur hoor ik een pruttelende koffiemachine en het gerinkel van kopjes van achter de bar in koloniale stijl. Alsof je een ander land of zelfs een andere tijd binnenstapt.

Mijn hart wil naar binnen. Aan de lange tafel met het stapeltje kranten wil ik zitten, in het zicht van de beroemde schrijver die zijn gasten gadeslaat vanaf zijn portretfoto aan de muur. Mijn onnozele hart denkt dat het alleen maar naar binnen hoeft te gaan om in mijn jeugdverlangen te stappen. Dáár wilde ik als puber ook al zitten. Met mijn beste vriend. Eén was al genoeg geweest, als de grote broer die ik niet had.

We zouden er gesprekken hebben gevoerd, over grote levensvragen en misschien wel over niks. Urenlang zaten we daar, op ons gemak, met stoere zwarte koffie. Plannen makend voor ooit een keer, nog jong genoeg om te geloven dat alle mogelijke kansen nog voorbij zouden komen. Hij vertelde me verhalen omdat hij niet kon wachten om ze met mij te delen. We zouden plannen hebben gemaakt om samen te gaan dansen of naar de bioscoop of braaf huiswerk maken, dat was me om het even geweest, want hij zou weten wie ik was. Hij zou mij kennen.

Als hij bij mij had gehoord had ik me toch niet onzichtbaar kunnen voelen? Dat gebeurt als je degene bent die niet gemist wordt als ze er niet is en niet opvalt als ze er wel is. Wat had ik graag een eiland gehad waar ik aan land kon gaan zodat ik niet hoefde te blijven ronddobberen in een sociale zee, niet wetend hoe ik niet alleen moest zijn. Het zal een vraag blijven wie ik was geworden als ik vrienden had gehad, maar daar, op die plek hadden wij gezeten met muziek van de Dire Straits op de achtergrond. Dat kan niet anders.

De drie meiden die zijn komen aanlopen wachten achter me, ik blokkeer de ingang. Weemoedig trek ik mijn treuzelende hart mee en loop verder.

Dit artikel delen?
Auteur van dit artikel:
© Claudia Janssen
Klik op de naam of afbeelding van de auteur voor meer informatie.
Hits: 23
Publicatie op .
Tags: Columns

Geef een waardering voor: "Grandcafé Fitzgerald"

Geschreven door Claudia Janssen . Geplaatst in Column.
Klik op de naam of afbeelding van de auteur voor meer informatie.
Grammatica & Spelling:
Passend in deze rubriek:

Jouw feedback hier?

Dat is mogelijk met een waardering en/of jouw commentaar te geven.
Ook kun je reageren op commentaar van anderen.
 
Periodiek verwijderen we 'oudere' inzendingen o.b.v. geen of lage waarderingen. Door een waardering te geven bepaal jij dus mede de continuïteit in publicatie van een inzending!