Gommenikkele

columnsAan de inrichting is, sinds ik hier een jaar of zes geleden voor de laatste keer was, niets veranderd. Hetzelfde deprimerende meubilair als altijd en zelfs de geur in het appartement lijkt onveranderd. Ik loop naar de oude man die in zijn scootmobiel midden in de kamer zit en geef hem een kus op zijn wang. Verbouwereerd kijkt hij me aan. Ik knipoog naar mijn dochter die opengedaan heeft en inmiddels weer op de bank is gaan zitten. 'Ik heb vanmiddag bezoek. Dat is mijn kleindochter,' zegt de oude man trots, terwijl hij op haar wijst. Ik grinnik en denk dat zijn gevoel voor humor de tand des tijds net zo goed heeft doorstaan als zijn meubilair. Hij zegt dat ik wel even mag gaan zitten, waarna ik plaatsneem naast mijn dochter. Nu hij me wat beter kan bekijken, lichten zijn ogen ineens op. 'Ach Chris, ik zie nu pas dat jij het bent. Ik dacht dat je van de thuiszorg was.'

Alsof hij niet al de hele middag tegen zijn kleindochter heeft zitten praten, begint hij te vertellen, net als vroeger. Ergens tussen zijn verhaal over de oorlogsjaren en zijn werk in Schotland dwalen mijn gedachten af en mijn ogen naar de muur achter hem. Ze hangen er nog. De gezinsfoto's van zijn drie kinderen, keurig gerangschikt naar hun leeftijd. De man die negentien jaar lang mijn schoonvader was, ziet me kijken en zucht. Opeens besef ik dat er voor mij in de afgelopen zes jaar het nodige veranderd is, maar voor hem nog veel meer. Zijn jongste zoon scheidde en hertrouwde, waardoor hij diens gezinsfoto moest vervangen. Een paar jaar later moest hij verhuizen en niet lang daarna verloor hij zijn oudste zoon en vervolgens zijn vrouw. Of dat allemaal nog niet genoeg was, besloten zijn benen hem niet langer te willen dragen en veroordeelden ze hem tot een zittend bestaan. Op sombere toon zegt hij: 'Voor mij hoeft het niet meer zo nodig.' Ik snap dat, want waar de veranderingen mijn leven een positieve wending gegeven hebben, is zijn leven er alleen maar eenzamer en beperkter op geworden.

Bij het afscheid gebruikt hij de krachtterm die hij lang geleden zelf verzon. 'Gommenikkele,' zegt hij, 'dat ik je niet herkende, betekent toch wel dat ik echt een ouwe vent geworden ben!' Ik schiet in de lach en bedenk dat zijn originaliteit en zelfspot onaangetast zijn gebleven. Gelukkig veranderen sommige dingen nooit.