Voor schrijvers, door schrijvers

Column

Een column is een artikel waarin de schrijver zijn mening geeft over een onderwerp. Soms is de tekst humoristisch, soms provocerend, maar het is altijd de persoonlijke kijk op de wereld van de columnist. Een columnist geeft een beschrijving van een gebeurtenis en maakt daarbij zijn eigen mening duidelijk. Een column moet een emotie bij de lezer losmaken, de lezer moet erom kunnen lachen, het stemt hem tot nadenken of maakt hem boos. Columns zijn wat minder uitgebreid en graven doorgaans minder diep dan essays, maar gaan verder dan de meeste cursiefjes.
Aantal gepubliceerde inzendingen: 597
Klik op de profielnaam of -afbeelding van de schrijver voor meer informatie en een overzicht van zijn/haar schrijfactiviteiten.

Goede voornemens

| marjon klomps
De afgelopen weken heb ik, geheel tegen mijn gewoonte in, nauwelijks geschreven. Begin december rondde ik een eerste versie van een verhaal af en stopte hem in een la. Na een week haalde ik hem er weer uit. Er was met de cursisten van de schrijfgroep nog een soort van deadline op 1 januari voor de uiteindelijke versie. Braaf herlas ik, drukte veelvuldig op backspace en deed pogingen mooie zinnen mooier te maken. Na een paar uur had ik ruim veertienhonderd woorden geschrapt. Toen kwam ik bij een stuk dat maar niet mooier wilde worden. Ik schrapte, voegde weer toe, veranderde, streepte weg. Uiteindelijk maakte ik het hele stuk rood, zette er "dit moet heel anders!" bij en drukte op bewaren. Fuck the deadline, soms moeten verhalen nu eenmaal wat langer rijpen dan normaal, zodat de rotte plekken beter zichtbaar en verwijderd kunnen worden.

Ik besloot vakantie te nemen. Kerstmis kwam met rasse schreden door de donkere dagen gelopen. Ik sloot mij met mijn gezin op in huis en deed dingen die normale mensen doen: toetjes bedenken voor het kerstdiner, geld doneren voor het Glazen Huis en onder de kerstboom liggen wachten tot de Top 2000 zou beginnen. Even geen weblog, geen columns, geen idee omzetten in een fabuleus manuscript, geen herschrijven. Zelfs lezen deed ik twee weken nauwelijks. Ik was er even helemaal uit.
Een moment bedacht ik mij zelfs in het nieuwe jaar een poos niet te schrijven. Laten wat het is, of eerder, wat het niet is. Want hoewel ik een boek uitbracht afgelopen jaar, een verhalenwedstrijd won, en zelfs met een gedicht opgenomen werd in een dichtbundel, is het nooit genoeg. Ik blijf op de een of andere manier ontevreden over mijn werk, de snelheid waarmee ik werk, en wat dat oplevert qua publicaties.
Als ik nou eens een hobby nam waar ik uitsluitend plezier van zou hebben, droomde ik, waar niet die eeuwige twijfel en onzekerheid omheen hing. Ik ben bijvoorbeeld heel bedreven in legpuzzels. Puzzelen als hobby heeft zo zijn voordelen. Je kunt het altijd doen, hoeft geen inspiratie aan te boren, het neemt weinig plaats in, je hebt er geen computer voor nodig. Of televisiekijken. Je ploft op de bank, drukt op de afstandbediening en klaar. Bijkomend voordeel: mijn gezin vindt me sociaal.

Maar ik ben een junk. Soms kick ik even af, word schrijfloos, zeur om aandacht bij mijn kinderen. Langer dan een maand houd ik het niet vol, dan komt onvermijdelijk de terugval. Zo ook nu. Ik heb in de kerstvakantie alle legpuzzels in huis opnieuw gelegd, tot gapens toe saaie films gekeken. De kinderen vonden mij sociaal genoeg: ze verdwenen naar vriendjes of spelcomputers en ik zat ineens vol verveling op de bank. Kreeg behoefte aan een boek. Op naar de bibliotheek dan maar.

Ik kwam thuis met een verhalenbundel van Sanneke van Hassel. Samengesteld door Jan van Mersbergen, een schrijver waar ik erg van houd. Elk verhaal van Sanneke begon met een korte toelichting van Jan, waarin hij schreef waarom hij dit een mooi verhaal vond. Dat hij daarin soms wat al teveel van het verhaal verklapte maakte mij niet eens uit, want hij verklapte het in zulke prachtige zinnen. En ook Sanneke schrijft zo mooi, dat het niet geeft dat je van tevoren weet dat de held op het einde dood gaat. Gretig draaide ik de pagina's om.

Bij het derde verhaal kwam het. Een geborrel in mijn hoofd. Jeukende vingers. Sommige boeken zetten aan tot schrijven. Ik legde het boek weg. Sommeerde mijn oudste zoon mijn laptop van zijn kamer te halen. En ik begon te typen.

Het nieuwe jaar is begonnen. De optimisten en zomerlustigen onder ons zien de dagen langzaam langer worden, de donkere dagen zijn voorbij. Ik heb goede voornemens voor dit jaar. Ik ga schrijven en ik ga er plezier aan beleven.
Dit artikel delen?

Graag je mening (waardering en/of commentaar) over deze inzending.
Schrijvers stellen je waardering en/of commentaar bij een artikel erg op prijs!

Je waardering voor een artikel

Hits: 968

(De gemiddelde waardering is 5 door 1 stem(-men)

Login of registreer (gratis) om een reactie te plaatsen

Tags: Columns
Misschien wil je de volgende inzending ook wel lezen...

De jeugd van tegenwoordig

Geschreven door Vera Bijma. Geplaatst in Cursiefje.
Het is net een ekster, die zoon van mij. Hij is dol op alles wat blinkt. Als hij met een gelukzalige glimlach uit school komt, weet ik meteen hoe laat het is: dan heeft h...
Actuele Top 3 van deze rubriek

Ik ben een racist!

05, juni, 2020 Martin Reekers

Aan de basis

24, mrt, 2020 Eelco Visser

Dichtbij en veraf

29, apr, 2020 Eelco Visser
 
Periodiek verwijderen we 'oudere' inzendingen o.b.v. geen of lage waarderingen door bezoekers. Door een waardering (1-5 sterren) te geven bepaal jij dus mede de continuïteit in publicatie van een inzending!