Voor schrijvers, door schrijvers

Column

Aantal gepubliceerde inzendingen: 670

Glaasje

De rolstoel.
Wie kent hem niet.
Super-fijn dat -ie bestaat. Dat mag ik niet ontkennen.
Zo kom ik nog es ergens, de laatste tijd.

Ook niet onbekend is het gevoel dat je krijgt wanneer je er 1 ziet.
Een gevulde.
Dus met een mens erin.
Dat doet iets met de gezonde mens.
Ik, persoonlijk, voelde me altijd een beetje schuldig wanneer ik langs zo'n mens-in-stoel liep.
Dan kreeg ik spontaan zin om raar te gaan lopen.
Zo van: Ik ben ook niet helemaal in orde, hoor.
Niet dat ik daar ooit aan heb toegegeven.
Toch. Het kwam wel altijd in me op.

Een andere neurotische uiting; ik moest glimlachen.
Naar de inhoud van de stoel.
Dat moest.
Van mezelf.
Want, ach en och, je zou er maar tot veroordeeld zijn om vervolgens genegeerd te worden door de niet-rollers.
Alle inhoud van alle rollende stoelen kregen van mij DE glimlach.
Die ene die vol meewarigheid zegt dat het 'prima' is dat je een inhoud in een stoel bent geworden.
Dat je er best nog toe doet.
Dat je gezien wordt.
Dat je erbij hoort.

Nu is het feit gebleken dat die glimlach de meest verschrikkelijke is die er bestaat.
Hij verteld namelijk precies het tegenovergestelde.
Daarbij komt dat de oprechtheid erachter heel ver te zoeken is.
Hij ontstaat vanuit een soort schuldgevoel.
Of plichtsbesef.
Meer is het niet.
Het is 'de goede daad' van die dag.

Tegenwoordig, wanneer ik als inhoud DE glimlach krijg, moet ik omgaan met nieuwe neuroses.
Ik heb zin om mijn middelvinger op te steken.
Gewoon, voor de lol.
Om de reactie te zien.
Of ik heb zin er een schepje bovenop te doen.
Heel spastisch en kwijlend en gillend de meewarige blikken te passeren.
Ook voor de lol.
Omdat het kan.
Natuurlijk. Wederom geef ik aan deze gevoelens niet toe.
Ik hang aan mijn gezond verstand en ben een weldenkend mens met fatsoen.

Hoewel ik me laatst afvroeg of dit wel echt het geval is.
Een vriend -ik noem hem S- en ik gingen samen iets drinken.
Ik in de stoel. Hij erachter.
We vonden een tafeltje op een terras en S bestelde voor ons een koffie verkeerd en een appelsap.
Meewarige blikken prikten in mijn rug.
De mevrouw van het terras kwam aan met onze bestelling.
"Appelsap voor mevrouw, neem ik aan?"
Klein detail; ze vroeg dit aan S.
Want die stumper in die stoel kan hoogstwaarschijnlijk ook niet praten.
In de appelsap pronkte tot overmaat van ramp, jawel, een rietje.
"Nee hoor, de koffie is voor mij..." zei ik, nog steeds beleefd.
Want ja, zo was de opvoeding, zo zal hij zegevieren.
De mevrouw mompelde iets over een glaasje halen terwijl haar gezicht rood aanliep.
Ik weet niet waarom en ook niet hoezo, maar ik had het al gezegd.
Ik kon niet meer terug.
Ik zei.
"Ja, een geval in een rolstoel kan natuurlijk niets met een glaasje...(entoenzeiiknogwatdingendienietvoorherhalingvatbaarzijn)"

Iemand anders kwam het glaasje brengen.
Niemand keek nog meewarig naar mijn rug.
Ik schaamde me diep.
Dit artikel delen?
Auteur van dit artikel:
© Sherhappenos
Klik op de naam of afbeelding van de auteur voor meer informatie.
Hits: 1311
Publicatie op .
Tags: Blog, Columns
 
  Meer van deze schrijver:

Geef een waardering voor: "Glaasje"

Geschreven door Sherhappenos. Geplaatst in Column.
Klik op de naam of afbeelding van de auteur voor meer informatie.

Jouw feedback hier?

Dat is mogelijk met een waardering en/of jouw commentaar te geven.
Ook kun je reageren op commentaar van anderen.
 
Periodiek verwijderen we 'oudere' inzendingen o.b.v. geen of lage waarderingen. Door een waardering te geven bepaal jij dus mede de continuïteit in publicatie van een inzending!

Nu te koop...