Loading...
Column
Een column is een artikel waarin de schrijver zijn mening geeft over een onderwerp. Soms is de tekst humoristisch, soms provocerend, maar het is altijd de persoonlijke kijk op de wereld van de columnist. Een columnist geeft een beschrijving van een gebeurtenis en maakt daarbij zijn eigen mening duidelijk. FTbannerEen column moet een emotie bij de lezer losmaken, de lezer moet erom kunnen lachen, het stemt hem tot nadenken of maakt hem boos.

Wil je ook een column publiceren op Schrijverspunt? Dat is mogelijk door eerst in te loggen. We publiceren columns in volgorde van ontvangst en maximaal een per dag. Bij veel inzendingen is het dus mogelijk dat je column pas weken later zichtbaar is.

Columns

Gemier

Al jaren sta ik met collega’s als vrijwilliger een paar duizend biertjes te tappen bij de Zwarte Cross. Op dit moment zullen de meeste festivalgangers nog wel in coma liggen, maar ik lig in bed nog wat te filosoferen over de organisatie van zo’n enorm evenement. (Normaal zou ik ook wat kateriger ontwaken, maar ik was de bob dit jaar, vandaar.)  Maar wat een grote krioelende mierenhoop, zo’n festival. De talrijke podia en feesttenten, barretjes en eettentjes staan in no time klaar. In de backstage area scheuren jeepjes en quads af en aan. En de hoeveelheid drank en eten die er op zo’n weekend doorheen gaat is onbevattelijk. 

Ook bij ons achter de bar is het een vrolijke bende. De drankrunner vliegt heen en weer om de voorraad fris en wijn op peil te houden. Achter in de bar proppen de ‘bekeraars’ bierbekers in metalen bakken. De tapper jenst de bakken door de raptap: 24 pilsjes in 6 seconden, proost! Voor de tap staat iemand klaar om de  bakken te verdelen én om ingezakte biertjes nog even van een extra schuimlaagje te voorzien voor ze over de toonbank gaan. (Deze edele taak hebben we trouwens ‘fluffen’ gedoopt, naar een niet nader te noemen beroep in de entertainmentwereld) En met een hoop inzet én gezelligheid klaren we ook dit jaar weer de klus, met twee vingers... schuim op het bier.

Mierenhoop. Ineens schiet me een zomergasten filmfragmentje te binnen van de grootste mierenhoop ter wereld. Of ex-mierenhoop eigenlijk, want onderzoekers goten er namelijk 3 dagen lang beton in. Daarna groeven ze het zand weg en kwam er een fantastisch ontworpen bouwwerk aan het licht, inclusief snelwegennet, stortplaatsen, kweektuinen en ontluchtingskanalen. Een waar mirakel, minstens net zo knap als het optuigen van zo’n festival. En dat voor zo’n nietig beestje. Het betonnen kunstwerk is een ode aan de kracht van het collectief. Maar ook een macaber gedenkteken aan de mierenmassamoord die aan de basis lag van het hele project.

Lui starend naar het plafond vraag ik me waar we zouden zijn als we de werklust en werkwijze van de mier zouden hebben. Geen festivals, niet uitslapen, geen stedentrips, geen Netflix of fastfood, maar gewoon de hele dag door aan de slag gaan. Zonder gemier. Hoe zou de wereld er dan uit zien? Wordt het een zooitje? Of zouden we ongemerkt ook zo’n prachtig juweel bouwen?

Waar mieren in symbiose met de natuur leven lukt het mensen nauwelijks om hun leefomgeving niet te verzieken. Stuk voor stuk zijn we uiteraard toffe lui, maar als soort zijn we klootzakken, groot in het verkloten van de aardkloot. Zo bezien klinkt de term ‘menselijk’ ineens een stuk minder sympathiek. En zo zullen de meeste dieren er ook wel over denken, denk ik. Voor zover ze nog niet geslacht of uitgestorven zijn natuurlijk.

Ook onze eigen lijven hebben vaak te lijden onder onze ‘menselijkheid’. Tuurlijk, goede plannen te over, maar ondertussen blijven we stug de longetjes asfalteren en lozen we nog veel te veel rotzooi in de spijsverteringskanalen. Billboards stoken de behoefte aan directe behoeftebevrediging nog wat extra op. 'Avondtrek? Elke nacht tot vier uur naar de Mac!' 'Huwelijkssleur? Second love stelt niet teleur!’. Zijn we in de kern dan allemaal egoïstische parasieten? En zo ja, hoe komt dat dan? Hebben we net als mieren een collectief bewustzijn, maar dan meer van de destructieve dan de constructieve aard? En zijn we zo voorgeprogrammeerd? Of kliedert ieder van ons zijn onbeschreven blaadje helemaal zelf onder? Of overdrijf ik en valt het allemaal wel mee met ons?

Goed. Hoog tijd om uit bed te gaan, want het leven is één groot feest! Als we de lijfspreuk van de Zwarte Cross mogen geloven tenminste. Aan de andere kant, àls het hele leven een feest is, waarom zouden zo veel mensen dan nog naar festivals willen? En wie zal het zeggen? Misschien is een weekendje in een weiland rondhangen ook wel veel leuker als er geen tweehonderduizend mensen bij zijn? En zonder lever- en gehoorbeschadiging? Gewoon een dagje in je eentje in een veldje op een kleedje naar de lucht staren, misschien is dat wel het ultieme geluk? Alhoewel, helemaal in je eentje... Misschien toch een paar vrienden vragen? Gitaartje mee? Paar biertjes erbij? Ai, voor je het weet is er weer een nieuw festival geboren.
Dit artikel delen?
Pin It
  • Hits: 869
Ster inactiefSter inactiefSter inactiefSter inactiefSter inactief
 

Nomineer deze schrijver!

Bezoekers van Schrijverspunt kunnen 2 schrijvers nomineren voor de titel van talentvolle schrijver 2019. Je kunt de schrijver van dit artikel nomineren door op de blauwe button te klikken.