Columns

Columns op Schrijverspunt
  • Columns op Schrijverspunt
    Een column is een artikel waarin de schrijver zijn mening geeft over een onderwerp. Soms is de tekst humoristisch, soms provocerend, maar het is altijd de persoonlijke kijk op de wereld van de columnist. Een columnist geeft een beschrijving van een gebeurtenis en maakt daarbij zijn eigen mening duidelijk. FTbannerEen column moet een emotie bij de lezer losmaken, de lezer moet erom kunnen lachen, het stemt hem tot nadenken of maakt hem boos.
  • Wil je ook een column publiceren op Schrijverspunt? Dat is mogelijk door eerst in te loggen (lid worden is gratis).
  • Schrijvers stellen je waardering en/of commentaar bij een artikel erg op prijs!

    Een artikel beoordelen? Breng dan s.v.p. een stem uit  door op de gewenste(1-5) ster te klikken. (5 sterren is de hoogste waardering)
  • Start
  • Columns
  • Geen macaroni vanavond... (terugblik op een lome zomer in de jaren '90)

Geen macaroni vanavond... (terugblik op een lome zomer in de jaren '90)

“Hè nee, alwéér macaroni? Daar was ik mijn handen niet voor, hoor.” Ik hoor het hem nog zeggen,  Edwin, het kleinzoontje van hiernaast, dat “opa” net over de tenen had gereden met een speelgoedtrapauto.

De hitte van de afgelopen periode bracht mij een bepaald voorval van vroeger in herinnering. Zon is prima, maar echte aanhoudende hitte, zodat je in huis niet meer weet waar je het zoeken moet, vind ik iets verschrikkelijks.

Het was de zoveelste snikhete zomervakantie ergens in de jaren ’90. Ik had vakantie en wist deze weer eens moeilijk door te komen. Zo ging dat met mij altijd. Pas tegen de tijd, dat ik weer naar school moest, wist ik wat ik kon gaan doen. Ook dit was zo'n vakantie.
Ik had de schaduw opgezocht in de achtertuin en hing mij in een plastic tuinstoel te vervelen. Ik was zo gezegend in een tijd te leven waarin je nog beschutting kon vinden onder een boom. Tegenwoordig gaan de bomen er bij de verkoop van een huis als eerste uit. Heel jammer, want bomen zijn zo decoratief en van levensbelang voor alles en iedereen. Ze houden een huis vrij koel en nemen -overtollig- regenwater op. Bovendien is er toch geen betere schaduw denkbaar dan het brede bladerdak van een boom. Daar kan geen schaduwdoek van tegenwoordig tegen op.   

In die jaren kon je ook nog gewoon in je tuin zitten zonder weg te stinken door de barbecue-walmen en  zonder het gevoel te hebben van alle kanten te worden bekeken via aangebouwde dakkapellen rondom. 
Oké, die tijd had ’s zomers zeker ook zijn irritaties en nadelen al ben ik op een punt bereikt waarop het me moeite kost iets te bedenken, omdat alles toen zo veel prettiger leek dan het nu is. Zo werd bij de eerste echte warmte het grote plastic zwembad opgepompt en kon je meegenieten van het geplons en gegil van de kinderen van de achterburen. Bovendien hadden onze toenmalige buren wekenlang hun dochters met aanhang over de vloer. Allemaal drukke kinderen, die totaal niet luisterden naar opa of oma, noch naar papa en mama, Edwin, de jongen die zijn handen niet wilde wassen, was daar één van.

Zijn grootmoeder opende keukenkastjes en sloeg ze met een klap weer dicht. Ze keilde altijd met deurtjes alsof ze op grote afstand stond en ze met flinke kracht dichtgooide. Ik probeerde te lezen, maar het boek pakte niet. Niets pakte eigenlijk. Het was ook zo warm, zo vreselijk heet. Al weken achter elkaar. Er was geen doorkomen aan. Gelukkig was het bijna etenstijd. Hiernaast zouden ze dus weer macaroni eten. Dat deden ze blijkbaar nogal vaak.

Bij de openstaande achterdeur klonk keukengerammel van borden en bestek. Mijn moeder riep iets. Ik kon haar niet verstaan en werkte mij met tegenzin uit de stoel. Onze blonde Labrador Retriever slofte mij tegemoet. Ook hij had het warm. De stakker. Ik stak mijn hoofd door het houten kralengordijn, dat insecten moest tegenhouden. Naast ons hoorde ik de buurvrouw tegen haar dochter praten : “Moet je zien! De geraspte kaas. Helemaal beschimmeld! Komt nota bene uit de koelkast. Wat moeten we nu eten?”
In de keuken stond mijn moeder yoghurt in te schenken. Op het aanrecht lag een bolstaand zakje geraspte kaas, groen uitgeslagen. “We eten maar yoghurt. De kaas is finaal beschimmeld. Gisteren gekocht. Hiernaast hebben ze het ook, hoorde je dat?” 

Geen macaroni die avond in augustus 199?. Ook wij niet. Edwin kon tenminste zijn handen gaan wassen. Ben benieuwd wat ze naast ons gegeten hebben. Misschien ook yoghurt net als wij?

Dit artikel delen?
Pin It
  • Hits: 425
(Gemiddelde waardering 2.3 met 3 waardering(-en)

Login of registreer om een reactie te plaatsen

Wil je deze schrijver nomineren!

Bezoekers van Schrijverspunt kunnen 2 verschillende schrijvers nomineren voor de titel van talentvolle schrijver 2019. Je kunt de schrijver van dit artikel nomineren door op de groene button te klikken.

Dank voor je nominatie!

Elke bezoeker van Schrijverspunt kan schrijvers nomineren voor de titel van talentvolle schrijver. In totaal mag elke bezoeker 2 verschillende schrijvers nomineren over heel 2019. Nomineren is mogelijk tot 31 december 2019.

Omdat we streven naar een eerlijke nominatie voor Talentvolle schrijver 2019 controleren we elke nominatie op geldigheid. Ongeldige nominaties tellen niet mee in de score en verwijderen we.

Om de geldigheid van een nominatie te controleren vragen we je hieronder je e-mailadres in te vullen.  We garanderen dat we dit emailadres niet aan derden verstrekken en slechts gebruiken voor controle. Na afronding van de nominatie verwijderen we  dit e-mailadres.
Ongeldige invoer

Hoogste beoordeelding:

Top 10 : Meest gelezen

Schrijfactiviteiten