Voor schrijvers, door schrijvers

Column

Aantal gepubliceerde inzendingen: 683

Ezel

Vroeger kwam bij ons wekelijks de schillenboer langs. In een blauwe overall en op zijn hoofd een strakgetrokken geruite pet, zat hij bovenop de houten kar met twee hoge grote wielen die werd voortgetrokken door een ezel. De schillenboer stopte doorgaans bij de buren, stapte uit de kar en liep naar elke voordeur van onze straat waar een afvalemmer klaarstond. Met een quasi nors gezicht leegde hij de emmers in de kar en bracht ze weer terug. Af en toe maakte hij een praatje met vrouwen die toevallig buiten stonden of hun stoepje aan het vegen waren. Op het moment dat ik de schillenboer voorbij zag komen, rende ik naar buiten met iets lekkers voor de ezel, meestal een wortel of een half verrotte appel. Het liefst gaf ik een mooie glanzende appel, maar dat mocht niet van mijn moeder. Het maakte de ezel weinig uit, gulzig hapte hij naar het voer dat ik met beide handen voor zijn bek hield. Wanneer hij tevreden de laatste restjes had weggeslikt, aaide ik hem over zijn bruine vacht. Ondertussen vertelde ik de ezel al mijn belevenissen van de afgelopen week. Balkend knikte hij instemmend als ik hem, mijn vraag zo draaiend, naar zijn mening vroeg. Totdat de schillenboer weer op zijn kar klom en commandeerde: "Hup Christoffel, naar de volgende straat".

In december kwam de zoete herinnering aan Christoffel weer bij me boven toen tijdens de inrichting van de kerststal mijn zoontje de ezel per se een prominente plek wilde geven. Lachend heb ik dit op mijn werk verteld. Mijn collega die niets heeft met religies, maar wel een groot aanhanger is van de dierenpartij, noemde mij zoon een ware dierenliefhebber.
Waarop mijn baas vertelde dat de ezel een belangrijke plaats heeft in de geschiedenis van zijn volk Israel. Onze boekhouder had een leuke anekdote over zijn opa die vroeger in Marokko een grote ezel fokkerij heeft gehad. 
Al deze verhalen en herinneringen gaven mij inspiratie om de oude schildersezel van mijn vader van zolder te halen. Voor tekenen en schilderen heb ik zeker geen talent, maar ik had de sterke behoefte een vel papier te vullen met als onderwerp de ezel. Er volgde talloze pogingen. De ezel in onze straat, de os en de ezel bij de kribbe, de ezel grazend in de wei, de ezel trekkend van Egypte naar het beloofde land, een kind op de rug van de ezel vluchtend over het Sinjar gebergte, de reizende ezel, de domme ezel, de eigenzinnige ezel, de vadsige ezel, de koppige ezel, de lieve ezel, lastdier, trekdier, rijdier. Alles mislukte, zoals ik al eerder meldde: mijn talent voor schilderen is nihil. Ik bedacht symbolisch een grote steen te tekenen in navolging van het gezegde: "Een ezel stoot zich in het gemeen geen tweemaal aan dezelfde steen". Het doek bleef een nietszeggend grijze massa. Het bleek voor mij onmogelijk uit te drukken wat ik eigenlijk via een ezelsbruggetje wilde zeggen: Onze halsstarrigheid in oorlog, haat en rede is alleen met VERTROUWEN om te bouwen naar liefde en vrede.
Dit artikel delen?
Auteur van dit artikel:
© Everdien Sambrink Sanderink
Klik op de naam of afbeelding van de auteur voor meer informatie.
Hits: 2764
Publicatie op .
Tags: Columns
 
  Meer van deze schrijver:

Geef een waardering voor: "Ezel"

Geschreven door Everdien Sambrink Sanderink . Geplaatst in Column.
Klik op de naam of afbeelding van de auteur voor meer informatie.

Jouw feedback hier?

Dat is mogelijk met een waardering en/of jouw commentaar te geven.
Ook kun je reageren op commentaar van anderen.
 
Periodiek verwijderen we 'oudere' inzendingen o.b.v. geen of lage waarderingen. Door een waardering te geven bepaal jij dus mede de continuïteit in publicatie van een inzending!

Nu te koop...