Voor schrijvers, door schrijvers

Column

Aantal gepubliceerde inzendingen: 652

Euthanazeer

Wanneer wil je dood? De vraag op het formulier van de NVE is of ik dat wil als ik permanent verlamd ben, of volkomen van anderen afhankelijk voor mijn dagelijkse behoeften. Of wil ik stoppen met leven als ik geen, voor mij, zinvolle bezigheden meer kan doen omdat ik doof én blind én stom zou zijn. De volmacht heb ik zojuist aan mijn huisarts afgegeven, maar het antwoord op die vragen weet ik nog niet. Het notarieel levenstestament gaf ik hem ook, het kan maar vast in zijn bestand zitten. ‘Die verdient er goed aan’, zegt hij. Ik verdedig me door te zeggen dat het behalve een medische ook een juridische toestemming is om namens mij te handelen als ik wilsonbekwaam ben. Dus als ik nu onder een auto loop, hoeft de afwikkeling van mijn ouders’ nalatenschap niet eerst langs de rechtbank om mijn onbekwaamheid rechtsgeldig te vervangen door het oordeel van de rechter. Tip van de notaris. Mijn zoon en mijn zus, zij mogen mijn besluiten nemen wanneer ik dat zelf niet meer kan.
    'Ik moet snel kunnen beslissen’, brengt mijn arts in. Dat hij die woorden op deze gewone maandagochtend aan mij adresseert zet me midden in de realiteit. Het kan zomaar opeens gebeuren. Zijn buurvrouw had vannacht een herseninfarct, zegt hij, onaangekondigd, geen enkele aanleiding. En dan moet je direct kunnen handelen, je, men, de geliefde, kinderen, vriend of vriendin, de gevolmachtigde.
    Ik weet het antwoord op die vragen nog niet; verlamd, doof, blind en afhankelijk. Hoeveel mensen leven zo? En tot waar gaat hun autonomie? In mijn beleving is die van mij eindeloos, levenslang. Is dat zo? ‘Een rechter kijkt niet zozeer naar dit formulier maar naar wat jij over je wensen schrijft. Hij wil jóu lezen, dáár hecht hij waarde aan, aan wat jij bij je volle verstand opschrijft’, zegt mijn huisarts. Goddank zijn rechters mensen. Waren zij directeuren en directrices van zorginstellingen, dan wordt het uitvoeren van behandelverboden en euthanasieverklaringen wellicht overbodig. De patiënt zou dan immers tijdens de oeverloze zorgprotocollaire besluitprocedures, die voortdurend tegen het licht gehouden worden uit angst om koppen boven eigen maaiveld gesneld te zien worden, reeds een inhumane doch natuurlijke dood gestorven zijn. Met een ‘we komen er nog op terug’, als enig repliek wanneer zij door nabestaanden en media voor hun wandaad ter verantwoording worden geroepen.
    Als ik niet meer kan voelen, geen liefde ervaar, en als ik niet meer kan communiceren. Ik zal het omschrijven. Zodat mijn arts snel kan handelen. En zodat de rechter gerust is.

Dit artikel delen?
Auteur: ©Saskia van Haeren
Klik op de naam of afbeelding van de auteur voor meer informatie.
Hits: 345
Publicatie op .
Tags: Columns

Geef een waardering voor: "Euthanazeer"

Geschreven door Saskia van Haeren . Geplaatst in Column.
Klik op de naam of afbeelding van de auteur voor meer informatie.

Ook jouw feedback hier?

Dat is mogelijk met een waardering en/of jouw commentaar te geven.
Ook kun je reageren op commentaar van anderen.
 
Periodiek verwijderen we 'oudere' inzendingen o.b.v. geen of lage waarderingen. Door een waardering te geven bepaal jij dus mede de continuïteit in publicatie van een inzending!
Meer inzendingen van: Saskia van Haeren :

A Taste of Talent ?

Elke keer, bij een nieuw bezoek aan deze pagina, een ander en actueel leespakket!
Wist je?

Random:

Naakt in je ogen
| Hans Van Battel | Poëzie