1 post
  • images/deelname/Column.jpg
    Een column is een artikel waarin de schrijver zijn mening geeft over een onderwerp. Soms is de tekst humoristisch, soms provocerend, maar het is altijd de persoonlijke kijk op de wereld van de columnist. Een columnist geeft een beschrijving van een gebeurtenis en maakt daarbij zijn eigen mening duidelijk. Een column moet een emotie bij de lezer losmaken, de lezer moet erom kunnen lachen, het stemt hem tot nadenken of maakt hem boos.
    Maximaal 750 woorden.
    Klik op SCHRIJFACTIVITEITEN (tabs hieronder) voor alle mogelijkheden!
    416 gepubliceerde inzendingen
  • Tekst opsturen:
    Ook jouw artikel is welkom! Inzenden van een verhaal/gedicht is mogelijk door eerst in te loggen. Registreren is gratis! Alleen door eerst in te loggen en op de knop hieronder te klikken kom je op een pagina waar je de schrijfactiviteit kunt selecteren waar je aan mee wilt doen. Op die pagina kun je ook de titel en tekst voor je artikel toevoegen. Lees vooraf de voorwaarden. Let op: Na inzending is wijziging van je tekst niet meer mogelijk (m.u.v. Plusleden)
    Je artikel is, na inzending, vrijwel direct te zien in de betreffende schrijfactiviteit en bij je profiel. We publiceren een artikel minimaal een jaar (plusleden langer!), daarna verwijderen we het artikel en de commentaren, etc. automatisch.
  • De publicatievoorwaarden
    • Inzendingen dienen te voldoen aan de voorwaarden zoals aangegeven bij de betreffende schrijfactiviteit, Nederlandstalig en van voldoende kwaliteit (grammaticaal en inhoudelijk) te zijn. We accepteren geen afbeeldingen van een tekst, maar alleen de daadwerkelijke tekst!
    • Agressieve, onwettelijke, lasterlijke, racistische, misleidende of anderszins ongepaste of irrelevante bijdragen, naar interpretatie van de redactie, zijn niet toegestaan. De redactie behoudt zich het recht voor om inzendingen, zonder opgave van redenen, niet te publiceren, resp. te verwijderen.
    • De auteursrechten van een inzending blijven te allen tijde bij de inzender. Schrijverspunt brengt geen wijzigingen aan in de tekst.
    • Inzenders mogen geen door rechten beschermde teksten of afbeeldingen plaatsen.
    • Het plaatsen van persoonlijke informatie zonder toestemming van de redactie (zoals e-mailadressen, website en/of telefoonnummers) is niet toegestaan evenals teksten, advertenties en links van promotionele dan wel commerciële aard.
    • De redactie is niet aansprakelijk voor de gevolgen, juridisch of in andere zin, van de activiteiten van leden op Schrijverspunt, noch in Nederland, noch daarbuiten. De inzender blijft als enige verantwoordelijk en aansprakelijk voor de inhoud van zijn/haar bericht(en).
    • Bij inzending hanteert Schrijverspunt de actuele privacyregels. Onze privacyverklaring is onderaan op elke pagina te vinden.
    • We publiceren een inzending in principe een jaar lang op onze website. Voor plusleden is die periode langer.
    • Door het insturen van je schrijfactiviteit stem je in met deze voorwaarden.

     

Publicatie: 09-03-2021

Hits: 231

Als een auteur geen behoefte heeft aan feedback verschijnt er geen mogelijkheid voor reacties.

Euthanasie. En de bloemenvorming op haar huid.

Aangepast: 02-04-2021

1 maart 2015 vs. 1 maart 2021. Bijna 6 jaar geleden. Om stipt 15u00 op de eerste maart schreef ik op www.marijkegeerts.be de woorden: "Marijke... Men zussie... Voor altijd in mijn hart!". Totaal niet wetende wat de toekomst me 6 jaar later zou brengen... en totaal niet beseffend - op dat moment - dat de woorden "voor altijd" voor mij een andere betekenis hadden dan voor haar, m'n zus.

Excuseer mijn onnavolgbare gedachtekronkel. 't is snel neergepend want het moet uit mijn systeem en af mijn schouders. Ik moet vertellen wat er op mijn hart ligt, elke twijfel, elke gemiste kans. Elke niet gestelde vraag.

Die 1ste maart tweeduizendvijftien [2015]. Onbeschrijflijk... ik word wakker zoals een normale ochtend en ineens komt dat besef achter 't hoekske kijken, zoals Julien - mijn zoon - achter de deur staat om me dan te doen verschieten (ich shrik mich sjtief, zoals ze dat dan in Voeren zeggen - mijn huidige habitat na een leven van zoektochten en verplaatsingen). Dus dat besef komt om 't hoekske loeren, niet zoals Julien om te lachen of te zwanzen... Nee 'serious business' dit! Zo'n besef waarvan de haren rechtop gaan staan . Zo'n besef waarvan je kippenvel krijgt. Het besef dat toen, die ochtend van 1 maart, luid en duidelijk zei "Vandaag is de dag dat Marijke de laatste keer haar ogen gaat openen. Vandaag is de laatste dag dat je zus een nieuwe dag zal starten. Vandaag is de dag dat je een laatste keer met je zus kan babbelen.".

En wat doe je dan? Hartstikke zwanger op dat moment... Je gaat naar de bakker. Want het is zondag. En je ontbijt, want dat gebeurt nu eenmaal. Met een zachtgekookt eitje (4 minuten). En je bent stil, want het is een situatie waarin we ons niet thuis voelen.

"Voor altijd"...

Ik zou een boek kunnen schrijven over de periode vóór en ná 1 maart 2015. Ik zou een hoofdstuk besteden aan 1 maart zelf. Zelfs na 6 jaar voel ik nog exact hoe alles ging. Hoe we met 't gezin buiten stonden bij Coda. Hoe we ieder om toer nog even op audiëntie bij Marijke mochten, niet wetende wat die laatste woorden waren tegen de ander. Zo'n beetje geforceerd was dat. Niet helemaal beseffende wat er gebeurde... of 't niet accepteren. Het niet wíllen accepteren misschien? Bij mij was het eerder ontkennen van de ernst van de situatie, daar ben ik goed in... vooral als ik daarmee m'n eigen emoties te baas kan blijven.

Dus ik heb dat moment niet met de volle 100% benul beleefd, dat is wat ik wil zeggen. En dat vind ik jammer. Nu, bedoel ik dan, niet toen. Want toen was het gewoon een gesprek zoals ervoor. Zoals die dagen ervoor. Marijke woonde in Coda hospice, in alle warmte van de lieve mensen daar. Coda... een 'bijna thuis huis' met een huiselijke warme sfeer. Ik wijk van de rode draad af, die rode draad die er niet is. Weet je nog... dat andere verhaal?

Ik wijk af. Het moet februari 2015 geweest zijn. Met de nichten en neef gingen we hapje eten bij Danny Vanderhoven in Lanaken. Aan dé chef's table zaten we, Marijke ook. En een handgedraaide dame blanche voor Julie, mijn nicht. Ook 2 baby's in de buik (niet in dezelfde buik), nog onbekend voor de rest, wel bekend voor Marijke - zo bleek achteraf! En daar ga ik weer van het padje af... Dus het was februari 2015, heerlijk eten en Marijke kwam die avond naar mijn toenmalige woonplaats in Margraten (NL). Marijke bij me in bed, zoals we dat vroeger deden. Ze voelde zich niet lekker de dag erna en werd met de auto naar huis gebracht zodat ze niet met de trein moest.

Zou ze toen al geweten hebben dat dát de laatste autorit van Margraten naar Schoten was? Ik was er zelf niet mee bezig, ik kreeg een appje dat ze thuis was en dat haar chauffeur een Schotense koffiekoek voor me ging meenemen. Voor mij, dat hoopje ellende, dat toen met 3 koortsblazen, verstopte neus en migraine op de zetel lag. Met een berg papieren zakdoeken om me heen. "Laat je zakdoeken niet rondslingeren", appte ze nog. dus abrupt stond ik op en ging snel de zakdoeken in een soort van vuilbak doen (een emmer dat toevallig in de buurt stond).

Het moet een paar dagen later geweest zijn dat ik bericht kreeg dat ze naar spoed was gebracht. De details zijn me altijd onbekend gebleven, beschermen van 'het kleine zusje'? De pijn was te hevig en de weken nadien gingen razendsnel en tergend traag voorbij. Razendsnel omdat ik niet volgde wat er gebeurde. Tergend traag omdat ik niet wist wat er gebeurde en dan word ik ongeduldig, nog steeds. En dat ervaar ik dan als hinderlijk. Zo denk ik erover als ik terugdenk aan toen.

Volgende halte voor haar was Coda. "We naderen de eindhalte van dit traject. Gelieve de tram te verlaten."... Ik pakte mijn boeltje in Margraten en ging met een zwangere buik richting Schoten in Mr. Beetle. Logeerde dagenlang op het bedje in de kamer van Marijke. Ik werkte er vanaf mijn laptop, ik haalde koffie in het verplegingshuisje. Ik ging eens wandelen of ging naar Schoten. Hoe hard ik ook mijn best doe op dit moment, vroeg in de ochtend, het lukt me niet om de details boven water te halen. Rouwen is herinneringen anders leren vasthouden. Laten we 't daarop houden.

Dat moment dat ze nog een avond en nacht naar huis mocht... Daar denk ik nu aan. Vrienden over de vloer en pizza. De inhoud van de gesprekken zijn me ontgaan, wel is me de gezelligheid bijgebleven. Zou ze toen beseft hebben dat het de laatste keer was? Iedereen ging huiswaarts, de laatste keer dat ze de oprit van het huis waar Marijke woont afliepen terwijl Marijke er nog was. 's Ochtends de laatste rit van Schoten naar Coda, voor haar. Die mooie jurk van King Louie aan de kast in haar kamer, de geurstokjes van Rituals op het kastje naast het bed. De bruine schoenen voor bij de jurk, die ze uiteindelijk niet heeft kunnen aandoen vanwege het opzwellen van de voeten. Dat laatste heeft ze nooit geweten.

"Marijke, het einde komt in zicht, binnen een paar dagen zal je vertrekken.", de dokter. En met zo'n eenvoud werd zondag 1 maart geprikt. Alsof er simpelweg een afspraak werd gemaakt. Verontwaardigd was ik over de manier waarop met - een voor mij ogenschijnlijke - koelte de datum werd geprikt. "Zondag ok?", "Ja prima". Zo is het waarschijnlijk niet gegaan, zo is het wel bijgebleven.

Het regelen van de begrafenis - op 7 maart - deed ze zelf, met een beetje hulp. Van muziek tot tekst. Tot locatie (parochiezaal naast de chiro). Marijke regelde het zich wel... Mijn omgeving, vrienden, kennissen die me wilden steunen... ik irriteerde me eraan, je weet wel hoe ik ben, toch? Laat me met rust en laad me met rust. ""t is ok. Liever zo, dan dat ik een telefoontje krijg dat ze onder een auto is terecht gekomen". Dat vertelde ik dan... en ook die zin heeft deze week een extra dimensie gekregen na het overlijden van Loes, een 7-jarige, in het Schotense verkeer... #voorloes. En dan nog een 2-jarige die zomaar het leven los liet zonder enige waarschuwing op het tuinterras bij zijn oma en opa... Baby James, ik ken je niet maar ik denk aan je.

Dus voor mij, Silke, was het ok en is het nog steeds ok. Het was een oke-ige omstandigheid om zo mijn enige zus te "moeten" laten gaan. Mijn hand op haar arm, mijn papa naast me, mijn mama tegenover me, Johan erbij, Dorre, en anderen in gedachten. Teddy - voor mijn ongeboren zoon - onder haar arm. Een spuit en een diepe ademhaling, beetje snurkend. Ik weet nog dat ik daar even om moest glimlachen. Nog een spuit en een zucht. Stilte.

Klaar. Finito. Gepiept. Schluss damit. Verleden tijd. En dan de bloemenvorming op haar huid. "Was het dat?".

Dit wordt te lang hier en ik snak naar thee. Zit ik hier op mijn telefoon dit neer te tikken met tranen in de ogen. 6 jaar later... Julien heeft een logeerpartijtje met zijn schoolvriendje Yves. "Ik ben bang", hoorde ik Julien zeggen. "Maar ik ben bij je, en ik kan karate!", fluisterde Yves terug. En zo gaan de dagen gewoon verder. 

Hoe fucked up is dit?

"Ik ben dood", zegt de één. "Hoe kóm je er in godsnaam bij?", zegt de ander. En hij gaat naast de één zitten, legt hem uit wat hij wél is, slaat zijn armen om hem heen, streelt hem, wiegt hem, slingert hem in het rond, valt met hem op de grond - schaterlachend, probeert zich los te wringen, schreeuwt... alles aan hem doet pijn. Want niets is zó ingewikkeld als niet dood zijn. ~ niet van mijn pen.

Tranen wegvegen. Een geforceerde glimlach. Klaar. Finito. Gepiept. Schluss damit. Verleden tijd. En de bloemenvorming op haar huid vereeuwigd in mijn gedachten.

Ook jouw mening is hier welkom!

Reacties:

10.03.21
Feedback:
Verhaal is een beetje aan de lange kant, heb 't wel uitgelezen hoor, boeiend thema.
Wel mooi kwetsbaar geschreven trouwens, knap.
Show more
09.03.21
Feedback:
Beste Silke,
Lastig om feedback te geven. De inhoud en de emotie komt duidelijk over, maar het is voor mij geen column. Als ik sec naar de tekst kijk vind ik die persoonlijk wat rommelig en onrustig wat het lezen wat lastig maakt. Begrijpelijk misschien, gezien de inhoud, maar qua schrijfkwaliteit wat minder. Ik ben benieuwd naar je volgende artikelen.
Show more
  • Silke Geerts 09.03.21
    Bedankt Bert! Bij nader inzien is column inderdaad niet correct, maar ik kon het helaas niet meer aanpassen :-(. Bedankt voor de feedback. 't iseen begin ;-)

Meer van deze auteur:

Titel:Hits:Waardering:Link:
Is hij kapot? Heb ik hem kapot gemaakt?
225
Lezen?